Hyrje » Argetim Filozofik

Arkiva Kategorie: Argetim Filozofik

Shprehje nga Buda


1-Mos iu drejto me ton të ashpër ndokujt . Atyre që do ju drejtohesh kështu mund të
të përgjigjen në të njëjten mënyrë : plagët janë të dhimbshme ; njëra pas tjetrës do
bien mbi ty .

2-Duke mbrojtur veten ke mbrojtur tjerët ; duke mbrojtur tjerët ke mbrojtur veten .

3-Fjalët kanë fuqinë e të shkatrruarit dhe të krijimit ; kur fjalët janë të sinqerta dhe të
këndëshme mund të ndryshojnë botën .

4-Asgjë e gjallë s’duhet vrarë , as insekti apo kafsha më e vogël , sepse çdo jetë
është e shenjtë .

5-Jemi ajo që mendojmë .

6-Sa më pak të keni , aq më pak duhet të shqetësoheni .

7-Aroma e luleve nuk shkon kundër erës , as i Jaseminit , aroma e të mirëve shkon
kundër erës : një njeri i drejtë njihet anë e mbanë .

8-Është e nevojshme që njeriu t’i afrohet gjithmonë e më shumë të mirës e të
përpiqet të ruajë mendjen e tij nga ligësitë . Mendja e atij që bën vepra të mira me
gjysmë zemre , në fakt , merr kënaqësi në të keqe .

9-Dhuna është frut i dëshirës .

10-Njëqind vite të jetës së një njeriu që nuk merr në konsideratë Ligjin Suprem , është e
krahasueshëm vetëm me 1 ditë të jetës së atij që e respekton .

11-Është e preferueshme të mos bëhet një vepër e bërë keq , sepse më pas do
pendohemi . Atë që bëjmë , më mirë ta bëjmë të rrëgullt (mirë) , për të mos u
penduar .

12-Urrejtja nuk ndalet nga urrejtja , në asnjë kohë ; urrejtja pushon nga dashuria : ky
është ligji i përjetshëm .

13-Kujdesi shpie në përjetshmëri , moskujdesi në vdekje ; të kujdesshmit nuk vdesin
kurrë , të pakujdesshmit janë si të vdekur .

14-Nëse doni të arrini ndriçimin , nuk duhet të studioni mësime të panumërta .
Thellohuni vetëm të njëra . Cila ? Te dhembshuria e madhe . Kushdo që ka shumë
dhembshuri , ka të gjitha cilësitë e Budës në pëllëmbën e dorës .

15-Më mirë të jesh endacak e të udhëtosh vetëm , sesa të mykesh në shoqërinë e
budallenjve .

16-Lëviz nëpër botë duke festuar , kërcyer , kënduar , si një bletë ; shko nga lulja
në lule , vetëm duke provuar të gjitha eksperiencat , piqesh .

17-Vdekja do jetë shumë e bukur nëse di të komunikosh me të . Është një
shpërbërje , bie prapë në burimin e qënies për tu çlodhur e për tu rinovuar . Do të
thotë , të zhdukesh në burimin e ekzistencës dhe të bashkohesh me Zotin – dhe
mund të rilindësh prapë , deri sa të bëhesh i Zgjuar .

18-Për të parë atë që pak njerëz kanë parë duhet të shkoni aty ku pak kanë qënë .

19-Përgojuesi është i ngjashëm me atë që hedh pluhur kundër dikujt tjetër kur era
është në drejtim të tij ; kështu pluhuri s’bën gjë tjetër veçse i kthehet atij që e hodhi
. I virtytshmi nuk mund të plagoset dhe dhimbja që tjerët duan t’i shkaktojnë , bie
mbi vetë ato .

20-Mos i beso asgjëje , s’ka rëndësi ku e ke dëgjuar ose kush e ka thënë , edhe
sikur ta kem thënë unë , vetëm nëse është e pranueshme dhe e kuptueshme për
arsyen tënde .

21-Kush nuk ka plagë në dorë mundet të prekë helmin me atë dorë : helmi nuk
penetron aty ku nuk ka plagë ; dhe nuk është mëkat (vepra) për ata që nuk e ka
mëkat .

22-Mos i besoni shkrimeve të vjetra , mos besoni asgjë vetëm se populli juaj i beson
, ose sepse ju kanë detyruar t’i besoni që nga fëmijëria . Ndaj çdo gjëje veproni me
arsye ; pasi ta keni analizuar , nëse mendoni se është mirë për të gjithë , atëherë
besojeni , jetojeni , dhe ndihmoni fqinjin tuaj ta përjetojë edhe ai vetë .

23-Është më e rëndësishme të parandalosh që një kafshë të vuajë , sesa të rrish
ulur e të meditosh për të kqijat e Universit duke u lutur në shoqërinë e priftërinjve .

24-Njeriu duhet të shpëtojë veten me përpjekjet e veta , asnjë nuk mund të bëjë për
të , atë që ai duhet të bëjë për vete .

25-Vdekja nuk duhet të kihet frikë nga të mënçurit .

26-Vetëm virtyti garanton një Karma të mirë dhe virtyti më i lartë është dhembshuria .

27-Në të vërtetë kurrë , këtu poshtë (Bota materiale) , nuk mund të shuhen urrejtjet
me urrejtje .

28-Me të njëjtën thjeshtësi që era çrrënjos një pemë të brishtë , tundimet tërheqin atë
që është në kërkim të kënaqësive , që është i pangopur (lakmitar) , dembel dhe i
dobët . Por , si era që nuk mund të lëkundë një mal , asnjë tundim nuk lëkund të
urtin , energjikun , të besueshmin që jeton thjeshtë .

29-Në këtë botë të gjithë do vdesim . Kujto , si mund të mbash armiqësi ?

30-Në këtë botë urrejtja nuk mund t’i japi fund urrejtjes . Vetëm dashuria është e aftë
ta shuajë atë . Ky është Ligji i Përjetshëm .

31-Jemi ajo që mendojmë . Ajo që jemi është produkt i mendjes sonë . Çdo fjalë ose
vepër që lind nga ndonjë mendim i turbullt , ndiqet nga vuajtje , ashtu si rrota e
karrocës që ndjek këmbët e demit .

32-Mos mbivlerëso atë që ke marrë dhe mos lakmo tjetër : Ai që lakmon tjetër nuk
do arrijë paqen e mendjes .

33-Kjo udhë Ariane me 8 rrugë , dmth : vizion i drejtë , qëllim i drejtë , fjalë e
drejtë , veprim i drejtë , jetë e drejtë , përpjekje e drejtë , vëmëndje e drejtë ,
meditim i drejtë .

34-Katër të vërtetat fisnike : të lindësh , të jetosh , të vdesësh , të ringjallesh .

35-Për të arritur gjetjen e thelbit tonë të vërtetë , duhet që më parë të jetojmë të të
shtatë mëkatet .

36-Udhëtari , nëse nuk takon një shoqërues më të mirë ose të ngjashëm me veten ,
vazhdon i bindur vetëm : nuk bëhet shoqëri me budallain .

37-Ashtu si një shkëmb masiv nuk tundet nga era , ashtu edhe të mënçurit nuk
lëkunden mes fajsimeve dhe lavdrimeve .

38-Uji kanalizon burimet , harkëtarët lakojnë shigjetat , marangozët përkulin drurin , të
mënçurit vetëbinden .

39-Nuk kërkoj kompensim rilindjen në Qiell , por kërkoj të mirën e njerëzve , kërkoj
të ridrejtoj ata që kanë humbur dritën e tyre , ata që jetojnë në errësirë dhe të zhduk
nga bota të gjitha dhimbjet e vuajtjet .

40-Ai që vesh rrobën e verdhë pa u pastruar , pa fituar dominimin e vetes e pa
kërkuar të vërtetën , është i padenjë për ta veshur atë .

41-Mposht njëmijë herë , njëmijë burra në betejë : vetëm ai që mund veten është
luftëtari më i madh .

42-Asgjë nuk është konstante, përveç ndryshimit .

43-Nuk ka zjarr të barabartë me pasionin , ose peshkaqen me urrejtjen , as kurth me
çmendurinë , ose përrua me lakminë .

44-Çdo gjë vjen nga asgjëja dhe nga ky burim i përbashkët rrjedh detyra e vllazërisë
dhe i mëshirës ndaj të gjitha krijesave

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Fjalë të urta të huaja


Bota është plot dyer, plot raste, fije të tendosura që presin t’u biesh.   (Ralf Valdo Emerson)

Te jesh gjithmonë i ndershëm me veten, është një ushtrim i këndshëm.   (Sigmund Frojd)

Vlera e një njeriu duhet parë në faktin se cfarë jep, dhe jo në atë se cfarë është në gjëndje të marrë.   (Albert Anjshtajn)

Është më mirë t’i meritoni nderet dhe të mos i gëzoni ato, se sa t’i gëzoni dhe të mos i meritoni.   (Mark Tueni)

Askush nuk është nderuar ndonjëherë për atë që ka marrë. Nderimi ka qenë për atë që ai ka dhënë.   (Kelvin Tuejxh)

Kur keni filluar të mos jepni më kontribut, keni filluar të vdisni.   (Eleanor Rusvelt)

Ambicja mund të zvarritet, por mund të ngrihet edhe në fluturim.   (Edmund Burke)

Më e mira është armike e së mirës.   (Volter)

Megjithëse bota është plot vuajtje, ajo është gjithashtu plot me shembuj për kapërcimin e tyre.   (Helen Keller)

Besimi lëviz malet, por ju duhet të vazhdoni t’i shtyni ato,  ndërkohë që kryeni lutjen.   (Meson Kulej)

Ndryshimi ndërmjet asaj që bëjmë dhe asaj që jemi në gjëndje të bëjmë, do të mjaftonte për të zgjidhur shumicën e problemeve të botës.   (Gandi)

Vetëm ata që guxojnë të humbasin shumë, mund të arrijnë shumë.   (Robert F. Kenedi)

Bëni më të mirën që mundeni, me atë që keni , kudo që të jeni.   (Teodor Rusvelt)

Zhurma nuk provon asgjë. Shpesh një pulë që ka bërë thjesht një vezë, kakarit sikur ka bërë një asteroid.   (Mark Tuein)

Asnjëherë mos i mbaj sytë përdhe kur hedh hapin. Vetëm ai që mban sytë të fiksuar në horizontin e largët do të gjejë rrugën e duhur.   (Dag Hamaskjold)

Mos kini frikë të ndërmerrni një hap të madh nëse është e nevojshme. Nuk mund ta kaloni humnerën me dy hapa të vegjël.   (Dejvid Llojd Xhorxh)

Fjala “krizë” , në gjuhën e shkruar kineze, përbëhet nga dy simbole. Njëri përfaqeson rrezikun, dhe tjetri përfaqëson mundësinë.   (Xhon Kenedi)

Nëse doni që diçka të realizohet shkoni vetë, nëse nuk doni, dërgoni të tjerë.   (Benxhamin Franklin)

Fundi i madh i jetës nuk janë  njohuritë,  por veprat.   (Tomas Fuller)

Njeriu që vepron qëndron më pranë njerëzve se sa njeriu që shkruan dhe është në dorën e njerëzve që idetë e reja, të përkthehen në gjuhën e ashpër të veprave.   (Rudru Uillson)

Kur i drejtoheni forcës, një nuk duhet të bëni kurrë: të humbisni.   (Duajt Ajzenhauer)

Një njeri i guximshëm arrin të jetë mazhorancë.   (Endrju Xhekson)

Nevoja e bën punën e guximit.   (Xhorxh Eliot)

Guximi është një cilësi kaq e nevojshme për të zotëruar virtytin, sa që është gjithnjë i respektuar, bile edhe kur është i shoqëruar me ndonjë të metë.   (Samuel Xhonson)

Guximi në jetë shpesh është një spektakël më pak dramatik se sa guximi i një moment final, por nuk është më pak një përzierje e mrekullueshme e triumfit dhe e tragjedisë. Njeriu bën atë që duhet pavarësisht nga rrjedhojat personale, pavarësisht nga rrjedhojat personale, pavarësisht nga pengesat rreziqet dhe presionet dhe kjo është baza e të gjithë moralit. Guximi është qëndresa ndaj frikës, mjeshtëria për ta kontrolluar atë, dhe jo mungesa e frikës.   (Mark Tuein)

Guximi nderohet me të drejtë, si e para nga cilësitë njerëzore, pasi është cilësia që garanton të gjithë të tjerat.   (Uinston Curcill)

Sa barrë e rëndë është një emër që është bërë shumë i famshëm.   (Volter)

Fama vjen zakonisht tek ata që janë duke menduar për dicka tjetër.   (Oliver Uendell Holms , i riu)

Të besosh në atë që mendon, të besosh se ajo që është e vërtetë për ju, thellë në zemrën tuaj, është e vërtetë për të gjithë njerëzit, ky është gjeniu.   (Ralf Valdo Emerson)

Në republikën e mediokritetit gjeniu është i rrezikshëm.   (Robert G.ingersoll)

Publiku është jashtëzakonisht tolerant. Ai fal çdo gjë, përveç gjeniut.   (Oskar Uajlld)

Gjeniu i vërtetë është një mendje me fuqi të përgjithshme të madhe, të orientuar rastësisht në një drejtim të caktuar.   (Samuel Xhonson)

Disa herë njerëzit quhen gjeni, në të njëjtën mënyrë që një insekt quhet njëqindkëmbësh, jo sepse kanë njëqind këmbë, por sepse shumë njerëz nuk mund të numërojnë mbi katërmbëdhjetë.   (G.C.Lihtenberg)

Gjithnjë mund të largojmë nga mëkati një njeri që jeton dhe përpiqet.   (Gëte)

Para se të jepemi me zemër pas diçkaje, le të vëzhgojmë sa të lumtur janë ata që tashmë e zotërojnë atë.   (La Roshefuko)

A nuk duhet që dhënësi i lëmoshës t’i jetë mirënjohës marrësit të saj? A nuk është nevojë dhënia e lëmoshës? A nuk është mëshirë marrja e saj?   (Fridrih Nice)

Nëqoftëse një mik ka ndonjë shqetësim, mos e mërzitni atë duke e pyetur nëse mund të bëni ndonjë gjë për të. Mendoni diçka të dobishme dhe bëjeni.   (Edgar Uoyson Haui)

Edhe djalli vetë është i mirë, kur është i kënaqur.   (Tomas Fuller)

Njerëzit e zgjuar vlerësojnë të gjithë njerëzit, pasi ata shohin të mirën te secili dhe e dijnë sa vështirë është të bësh diçka të mirë.   (Baltazar Gracian)

Eshte veshtire të bëni gjëra të mëdha, por të komandoni gjëra të mëdha, është më e vështire.   (Fridrih Niçe)

Anija e madhe kërkon ujëra të thella.   (Xhorxh Herbert)

Shumica e shqetësimeve në botë shkaktohet nga njerëzit që duan të jenë të rëndësishëm.   (T.S.Eliot)

Kur heronjtë largohen nga skena, atëherë hyjnë kllounët.   (Hajnrih Hajne)

Sa burra vërtetë të zotë janë më shumë se një herë në ditë?   (Napoleon Bonaparti)

Asnjëherë mos prishni atë që mund të zgjidhni.   (Zhozef Zhuber)

Të lëvdosh të pamerituarën, është një satirë therëse.   (Benxhamin Franklin)

Duartrokitja është nxitje për njerëzit fisnikë, dhe fundi i qëllimit për të dobtit.   (Carls Kaleb Kolton)

Besimi ynë më i madh është për gjërat rreth të cilave dimë më pak. Dhe përderisa ne dimë më pak për veten, jemi gati të besojmë gjithcka që thuhet për ne. Largojuni fuqisë misterioze si të mburrjes ashtu dhe të shpifjes.   (Erik Hofer)

Disa cilësi janë tepër të mira për të prishur shijen me lëvdata.   (Ralf Valdo Emerson)

Kërkesa për saktësi bllokon kërkesën për përmbajtjen. Pasaktësia është premisë që shtyn njeriun të shpalosë fuqitë e tij.   (Erih From)

Statistikat nuk e zëvendësojnë gjykimin.   (Henri Klej)

Gjeni më fillim faktet, pastaj ju mund t’i deformoni ata sa të doni.   (Mark Tuein)

Asgjë nuk zvogëlohet aq sa suksesi.   (Uollter Uincell)

Sekreti i suksesit është këmbëngulja për arritjen e qëllimit.   (Benxhamin Dizraeli)

Ka pak njerëz të rritur që nuk kanë qenë të suksesshëm që në fëmijëri.   (Aleksandër Ceis)

Bota u përket njerëzve entuziastë, që janë edhe gjakftohtë.   (Uilliam McFi)

Dikush, duke mos qenë në gjëndje të arrijë sukses në këtë botë, hakmerret duke folur keq për të.   (Volter)

Nuk ka vlerë të thoni “ne po bëjmë më të mirën që mundemi”. Suksesi arrihet duke bërë atë që është e nevojshme.   (Uinston Curcill)

Nuk mund t’ju jap formulën e suksesit por mund t’ju jap formulën se si mund të dështoni: përpiquni të kënaqni çdo njeri.   (Herbert Bajard Suop)

Suksesi ka përbërë dështimin e shumë njerëzve.   (Sindi Adams)

Suksesi nuk është rezultat i një djegie spontane. Ju duhet të digjni veten në zjarr.   (Regi Lic)

Një sekret i madh i suksesit është të çani jetën si njeri që nuk konsumohet kurrë.   (Albert Shvaicer)

Dështimi ka prirje të përmirësohet, suksesi priret drejt përkeqësimit.   (Seneka)

Nëse njerëzit do të dinin sa shumë duhet të bënin për të arritur suksesin, shumica e tyre nuk do t’i hynin asaj rruge.   (Lord Tomson i Flotës)

Sekreti i fitores qëndron në organizimin e gjërave jo të qarta.   (Kristofer Morlej)

Kur virtyti ka qenë i fjetur, ai zgjohet më i freskët.   (Fridrih Nice)

Virtyti ashtu si ari që të jetë i përdorshëm, duhet të përzihet me ndonjë metal tjetër me më pak vlerë, por më të fortë.   (Samuel Batler)

Shenjtorët janë mëkatarët që vazhdojnë të përpiqen gjithnjë.   (Robert Luis Stivenson)

Një njeri i zgjuar e vendos gjithnjë veten në anën e kundërshtarëve të tij. Është më tepër në interes të tij, se sa të atyre, që të gjejë pikat e tij të dobëta.   (Ralf Valdo Emerson)

Njohuritë mund të transmetohen, por jo zgjuarsia.   (Herman Hese)

Nata është nëna këshilluese.   (Xhorxh Herbert)

Njeriu i zgjuar dëgjon një fjalë dhe kupton dy.   (Thënie hebraike)

Një njeri i zgjuar përfiton më shumë nga armiqtë, se sa një budalla nga miqtë.   (Baltazar Graciani)

Kush është i zgjuar? Ai që mëson nga të gjithë. Kush është i fuqishëm? Ai që zotëron pasionet. Kush është i pasur? Ai që është i kënaqur.   (Benxhamin Franklin)

Të mos dish disa gjëra të caktuara, është një pjesë e rëndësishme e zgjuarsisë.   (Hugo Grotius)

Cdo njeri është një copë budalla për të paktën pesë minuta në ditë, zgjuarsi është të mos e kaloni këtë kufi.   (Elbert Hubard)

Njeriu i zgjuar sheh aq sa duhet, jo aq sa mundet.   (Montanj)

Suksesi i një njeriu matet me faktin nëse mund t’ju mbushë mendjen të tjerëve, për idetë e 20 vjetëve më pas.   (Ralf Valdo Emerson)

Nuk ka rëndësi ku dhe si keni jetuar. E rëndësishme është çfarë keni bërë aty ku keni qenë.   (Xhorxha O’kife)

Era dhe dallgët janë gjithnjë në anën e detarit të zot.   (Eduard Gibon)

Është shumë vështirë të jeni efiçent pa qenë kundërshtues.   (Kin Hubard)

Që njeriu të realizojë atë që i kërkohet, duhet të konsiderojë veten më të madh nga sa është.   (Gëte)

Çdo njeri duhet të ngrejë zërin aq sa e ka fuqinë.   (Thënie Angleze)

Për të arritur gjëra më të mëdha, duhet të jetojmë sikur nuk do të vdesim kurrë.   (Vovenarzh)

Zoti nuk do t’ju shohë medaljet, gradat apo diplomat, por cilësitë që keni.   (Elbert hubard)

Guximi është frikë që zgjat një minutë më shumë.   (Xhorxh S.Paton)

Guxoni të veproni në vend që të kundërveproni.   (Lërlin Larson Xhenks)

Vlera qëndron pikërisht në mes të rrugës midis nxitmit dhe ndrojtjes.   (Servantes)

Ekspozimi i vazhdueshëm ndaj rreziqeve do të kultivojë forcën e regjimit ndaj tyre.   (Seneka)

Arti i krijimit është më i vjetër se sa arti i vrasjes.   (Andrej Voznjezenski)

Asnjë artist nuk ec para kohës së tij. Ai është vetë koha e tij. Vetëm se të tjerët janë prapa kësaj kohe.   (Marta Grehem)

Stili është një mënyrë e thjeshtë për të thënë gjëra të komplikuara.   (Zhan Kikto)

Cdo njeri është gjeni të paktën një herë në vit, një gjeni i vërtetë ka ide origjinale gjithnjë të pranishme.   (G.C.Lihtenberg)

Pranojeni vendin që ka caktuar për ju i plotfuqishmi, shoqëria e bashkëkohësve tuaj dhe lidhja midis ngjarjeve.  (Ralf Valdo Emerson)

Nëntë të dhjetat e zgjuarsisë qëndron në të qënit i mençur në kohën e duhur.   (Teodor Ruzvelt)

I mencuri ka një prirje të fortë për të qenë i heshtur, dhe aftësinë për të ruajtur një inventar të tërë sekretesh. Zotësia dhe karakteri i tyre janë për t’u respektuar.   (Baltazar Gracian)

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Fjale te urta nga Mid’hat Frasheri


mid'hat frasheri

  • Liria është që të mos të trazojë njeri ty dhe ti të mos të trazosh të tjerët.

 

  • Meqënëse jeta dhe siguria e secilit është e lidhur me fatin e të gjithë atyre që, së bashku, formojnë kombin, do të na donte shpirti që çdokush të sakrifikojë pesë minuta në njëzet e katër orë dhe të hetojë nga thellësia e vetes së tij se c’shërbim ka bërë për shoqerinë dhe c’të mirë mund t’i bëjë kësaj shoqërie që quajmë komb.

 

  • Nuk mund të punojmë për vendin tonë, po nuk patëm një dashuri per çdo cep të Shqipërisë.

 

  • Patriotizma është një egoizëm. Ajo ndjenjë na shtyn të kërkojmë madhërinë dhe nderin e kombit, se tek ajo madhëri e tek ai nder do të gjejmë ne vetë madhërinë, lumturinë dhe nderin e secilit.

 

  • Njerëzit e një kombi janë solitarë. E mira dhe lumturia jote, janë dhe të miat. Fatkeqësia jote është dhe për mua. Nderi yt më nderon edhe mua dhe turpi yt më nxin edhe faqen time.

 

  • Shpëtimi i Shqipërisë do të vijë me anë të vetes tonë.

 

  • Gjithë vlefta, gjithë fuqia, gjithë virtyti në këtë botë është, puna.  Një punonjës për mua është një njeri i madh, qoftë hekuruar, qoftë bujk i palodhur, qoftë artist, ose letrar. Admiroj tek ai sforcim që s’lodhet, vullnetin që nuk dëshpërohet, metodën qe i shton fuqinë dhe durimin, që ia ben punën të ketë duk dhe uratë. Se ai që nxjerr një punë në shesh, ai që krijon një send prej asgjëje, ai pa dyshim ka bekim, ka frymë dhe dritë prej së larti.

 

  • Puna, vulneti dhe palodhja ndalojnë shumë të këqia, lin dhe një tok të tjera.

 

  • Është i lumtur ai që di dhe mmund të punojë, që di dhe mund të bëjë edhe të tjerët të punojnë.

 

  • Që ta zgjojmë frymëm e iniciativës, duhet të pushojmë së shpresuari gjë prej qeverisë.

 

  • Disa njerëz nuk duan bisedimin, po u pëlqen vetëfjalimi(monologu): ata këmbëngulin në idetë e tyre dhe marrin vrapin mbi tezën që u pëlqen. Në gjuhen frënge ka një shprehje të bukur për të tillët:” U pelqen të dëgjojnë veten e tyre”.

 

  • Bisedimi është një dëfrim shpirti dhe mendjeje,që ndien njeriu duke rrëfyer mendimin e tij dhe duke dëgjuar të tjerët,me pak dëshire,me çelje zemre,mbase,nga një herë,edhe me pak diplomatëri,si lodra e shahut.

 

  • Ëmbëlsi e bisedimit është në sforcim që bën njeriu të rrëfejë kthjelltë dhe me elegancë idenë e tij;në përpjekjet që bëjmë të kuptojmë mendimet e tjetrit,të hyjmë në shpirt të tij dhe të identifikohemi me të.Pak njerëz dinë dhe ndjejnë shijen e bisedimit,për të cilin duhet më parë të jemi tolerantë,pa këmbëngulje,të matur dhe pa inat.

 

  • Fatkeqësi e njerëzisë vjen nga mungimi i vullnetit. Ai ndalon perfeksionimin moral dhe s’na lë të korrigjojmë të metat tona…Ky përtim moral e mban lidhur njerinë me të metat, fajet. Shumë herë njeriu ,duke rrëkëllyer poshtë, dëshiron të mbytnjë atë zë që vjen së thelli…

 

  • Duhet të kemi kurajo të themi të vërtetën, të bardhës- të bardhë dhe të zezës- të zezë.

 

  • Është një virtyt i madh të duam të jemi, ashtu si duam, të dukemi ose të rrëfehemi ashtu si jemi.

 

  • Ena kallaiset së brendëshmi.

 

  • Miqësia s’bëhet kurdoherë me të ngjarë dhe me simpati të karakterit; shumë herë bëhet me të ditur të bëjmë lëshime për mikun, të dimë ta duam ashtu si është, me të mirat dhe të ligat e tij.

 

  • Të endurit matet-me kut, lëndët-me okë dhe koha-me ngjarje.

 

  • Cdo njeri ka një tru të vecantë. Prej trurit vjen mendimi dhe logjika, fytyra besnike dhe harmonike e veglës që mendohet dhe që ndjen. Pas arkitekturës konstitucionale të trurit është dhe karakteri i njeriut, stili i tij në të shkruar, manifestimi i të jashtërave të mendimit, d.m.th prirja prirja e tij për artet grafike dhe plastike, muzikën etj. Mbase një ditë, do të vijë, që duke parë veprat e një njeriu, të një piktori, një punë arkitekture, një shkrim etj,, do të mundim  të bëjmë diagramën besnike të encefalit të tij.

 

  • Që të mund njeriu të jetë kurdoherë i ndershëm, të mbajë kundër cdo ngjarjeje dhe rënieje ndershmërinë  dhe integritetin e tij, duhet ta marrë në sy që të mund të rrijë një ditë me kepucë të vjetëruara dhe hajë buk’ e djathë. Cdo njeri që është në mizerje, s’është padyshim kurdoherë i ndershëm, po ay që s’duron dot mizerjen dhe privacionin, s’mund që të mbajë  ndershmërinë e tij.

 

  • Mos e qorto dhe mos e shaj shqiptarin për fajin që ka bërë, se ajo është mënyra më e fortë që ta bësh të këmbëngulë në atë faj. Merre me të mirë dhe shiko ta bindësh, pa pasur as pamjen e të dhënit këshillë.

 

  • Shqiptari , duke mos e shaj shqiptarin për fajin që ka bërë,se ajo është mënyra më e fortë që ta bësh të këmbëngulë në atë faj. Merrë me të mire dhe shiko ta bindësh, pa pasur as pamjen e të dhënit këshillë.

 

  • Shqipëtari, duke mos qënë i mësuar me jetë politike, dua të them, duke mos pasur gjer më sot shtet, qeveri dhe indipendencë, s’ka kuptuar dot akoma barrën, deyrat dhe përgjegjistë që rrjëdhin nga një jetë indipendente.

 

  • Cdo përparim vjen nga idetë e përparuara, nga idetë e reja.

 

  • Ka natyra të frikshme, të dobeta, që tremben prej realitetit dhe pëlqejnë krimbin e dyshimit. Janë si ata që duan më mirë t’u dhëmbë gjithnjë dhëmballa, se sa ta durojnë një herë dhembjen e të qiturit.

 

  • Entuziazmi, besimi i plotë te mendimi, dëshira dhe inspirimi i minutës, padyshim na shtie shumë herë në faje dhe gabime.

 

  • Kënaqësi na jep dhe shpesh herë për sa punë të mëdha bëhet shkak.

 

  • Një ngazëllim i vërtetë është ai që ndjen njeriu pas një shoqërimi, pasë një lufte ndrërmjet dëshirës dhe detyrës, një luftë në të cilën mund vehten dhe i jep celik vullnetit. Në jetë cdo gjë duhet të reduktohet me një operim matematik, me një peshim, dhe do zgjedhur ana që rëndon më tepër…

 

  • Mësoni të kurseni kohën, mësoni mirë përdorimin e kësaj gjëjë të vlefshme që i thone kohë…Harrojmë se ditët tona janë të matura dhe se gërshëea e shtrigës kohë është gjithnjë gati të presë fillin e gjëllimit…

 

  • Mbrëmjeve, pa fjetur, shiko hesap e vështro ç’ke bërë ditën dhe, në qoftë se të ka ardhur një mendim i ri, në qoftë se ke ndjerë një gjë të re, mos e kqyr si të humbur atë ditë: je me fitim.

 

  • Partizanët e barazimit s’duan kurrë që i poshtmi të ngrihet sa i larti, po i larti të unjet sa i poshtm. Rrafshimi ndër ta do me thënë prishje dhe rrëzim. Prandaj vjen fatkeqsia.

 

  • Gruaja na robëron me dobësitë dhe jo me vullnetin e saj. Sa më pak Fuqi të duket se ka gruaja, aq më tepër siprëri ka mbi ne.

 

  • Patrikularizma, lokalizma dhe ekskluzivizma tek shqipëtari rrëfehen me atë mani që ka secilido të marrë emrin e fshatit ose të qytetit si emër familjeje. Kur piqen dy shqipëtarë, pas gëzimit të parë, pyetja esenciale është: nga të kemi z.tënde?

 

  • Shumë herë ideali për shqipëtarin është të qenët i zoti, me çdo mënyrë që të jetë.Pa dyshim, duke pasur horizontin të ngushtë, nuk mund të kërkojë vec suksetet e lehta.

 

  • Fatkeqësi që njeriu ka pak ambicion dhe shumë kotësi.

 

  • I lumtur është ai që në vështirësi lë të flasë zemrën dhe jo mendjen e tij.

 

  • Njerëzit që s’gjejnë mjaft interes tek vetja e tyre, merren me punët e botës.

 

  • Shumë herë jeta mbetet si një skicë e pambaruar. Kur shohim zbraztësinë e saj, duam të kompletojmë tablonë, të vëmë ngjyrat e duhura atje ku mungojnë. Por zëmë të shohim se vilari i jetës nuk duran qortime.

 

  • Feja, mëmëdheu, prona. Por, jo vetëm mëmëdheu, edhe feja vetë- prej frymës së promës rrjedhin.

 

  • Fjatët dhe frazat janë kufoma pa jetë: Stili u jep shpirtë. Ky shpirt që vëmë në stil, është uni.

 

  • Vetëm një proverb të mirë di:”Trimi i mirë me shokë shumë”. Por kur mendij fjalën e Ali Pashës: dy shqiptarë janë shumë!Atëherë kam dëshirë ta kthej proverbin:”Trimi i mirë me shokë…pak!”

 

  • Ata që s’kanë ndjerë ngazëllimin mistik të sakrificës inteligjente, pa dyshim janë zvjerdhur dhe prej një nga më të mëdhenjtë faktorë të lumtirisë.

 

  • Gjithë fatkeqësia vjen kur njeriu kërkon të rrojë pa fituar, të fitojë pa punuar, të punojë pa u lodhur.

 

  • Dhembja më e madhe është pikellimi i brendshëm, jo ai qe rrëfehet.

 

  • Shpesh herë zemerimi ynë vjen jo se kemi të drejtë, po se kemi faj dhe na vjen ligsht që na e shohin të tjerët.

 

  • Njeriu ka nevojë për dashuri: të dojë dhe  të duhet.

 

  • Në qoftë se  kujtimi është një bekim dhe  një lumturi, nga ana tjetër edhe harrimi s’është një dhuratë më e vogël e  zotit. Pa harrimin, si do të  mundnim të rifillojmë jetën, të kemi kurajo dhe zell, të mbajmë gjallë fjalen e entuziazmës dhe të dashurisë?

 

  • Komunizma është një sëmundje e tmerruar, si tërbimi i qëneve dhe i ujqërve, është një kolerë që nuk shkatërron vetëm trupin,por dhe më tepër akoma, zemrën dhe shpirtin e njeriut.

 

  • Kur merr një detyrë, ki disiplinë e durim. Sqiptarin e ka prishur mungesa e disiplines dhe zjarri i padurimit

 

  • Kur të proponohet një send që e mendon edhe ti të mirë dhe e gjykon të dobishëm,bindu. Shqiptarin e ka prishur mosbindja dhe jo bindja. Nis ti më parë të japësh shembullin e bindjes jo të verbër.

 

  • Hiqe veten si pak të mençmë dhe kap të ditur. Mëndjemadhësia na ka çmendur gjer më sot.

 

  • Mos u hidhëro po të shkoj tjetri para, edhe pse nuk ndenje dot në krye. Zilia na ka lënë të panderuar.

 

  • Kij ambicion të vërtetë: mos mendo orën e sotme dhe minutën në të cilën rron. Kujto pak pritmin,eternitetin.

 

  • Dhe së fundi, një fjalë e urtë që i përket më së shumti vetë Mid’hat Frashërit: ”Në punë kije për lavdi të jesh shërbestar. Ji i lumtur kur bën një send të dobishëm, pa le të mos e dijë bota”.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Kuriozitete nga anembane botes


· Mbiemri i vajzërisë së nënës së Astronautit Buzz Aldrin, pilotit të Apollo 11, që ishte astronauti i dytë i cili ishte i dyti që shkeli këmbën e tij në Hënë pas Neil Armstrongut, ishte Moon (Hënë).

· Verdura më e lashtë e njohur është bizelja.

· Që të arrijë dikush të shohë Ylberin, duhet më parë ti kthejë shpinën Diellit.

· Kafshët mishngrënëse nuk hanë kurrë një kafshë e cila është goditur nga rrufeja.

· Iguanat mund të vetëvriten.

· Nga e gjithë bota, Skocia ka numrin më të madh të lindjeve te flokëkuqëve.

· Një çerpik jeton rreth 5 muaj.

· Uji që pimë ka një moshë rreth 3 miliardë vjeçare.

· Gjithçka peshon 1% më pak në ekuador.

· Milingonat nuk flenë kurrë.

· Delet që mbulohen nga orteqet e dëborës, mund të mbijetojnë deri edhe 2 javë.

· Luleshtrydhet i përkasin familjes së trëndafilave.

· Asnjeri nuk e di se ku është varrosur Moxarti.

· Eskimezët përdorin frigoriferë për të mbrojtur ushqimin e tyre nga ngrica.

· Birmingami në Mbretërinë e Bashkuar ka një rrjet kanalesh 35 kilometra më të gjatë se Venecia.

· Meksika dikur kishte 3 Presidentë në një ditë.

· Kompania Coca Cola ka konsumimin më të madh të Vaniljes në të gjithë botën.

· Miliona pemë mbillen rastësisht nga ketrat që më vonë harrojnë se ku i kanë vënë.

· 9 nga 10 organizmat e gjallë jetojnë në Oqean.

· Buzëkuqi përmban luspa peshqish.

· Kikirikët janë një nga përbërsit e dinamitit.

· Lopët nxjerrin më shumë qumësht kur dëgjojnë muzikë.

· Majdanozi është erëza që përdoret më shumë në të gjithë botën.

· Në Oqeane ekiston 200 herë më tepër flori , nga ai që është nxjerrë nga territori tokësor.

· Fjala War (luftë) në gjuhën sanskrite do të thotë’Dëshirë për më shumë lopë’’.

· Orkestra kombëtare e Monakos është më e madhe në numër se sa ushtria e tij.


· 70 % e të gjitha organizmave të gjallë në Tokë janë Bakterie.


· Çdo vit, Dielli humb 360 milionë tonë.

· Në Kinë , nusja vishet me të kuqe.

· Shpërndarësi më i madh i lodrave në Amerikë janë McDonalds-at.

· M&M u krijuan që ushtarët të mund të hanin çokollata pa ju ngjitur duart.

· Kamilat e vetme të egra në botë ndodhen në Australi


· Gjysma popullsisë se rruzullit tokësor ka parë filmin e James Bond.

· Vendosja e numrave në shtëpitë e rrugëve të Londrës filloi në vitin 1764 .

· Vetëm 4% e foshnjave ka lindur në ditën që gjinekologu kishte përcaktuar.

· Organet gjenitale të kërminjve ndodhen në kokat e tyre.

· 90% e femrave që ecin brenda një qëndre tregtare, kthehen nga e djathta . Por asnjeri nuk e di se përse.

· Një fëmijë i moshës 4 vjeçare, bën mesatarisht 400 pyetje në ditë.

· Çdo vit, numri i lindjeve Indi tejkalon numrin e gjithë popullsisë Australisë.

· Një mi mund të rezistojë më shumë pa ujë se sa një kamilë.

· Fjala ‘’Himalaja’’ do të thotë ‘’Shtëpia e Dëborës’’.

· Në Belgjikë ekziston një muze luleshtrydhesh

· Në gjuhën Kineze ekziston një fjalë e përbashkët për Krizën edhe Shansin.

· Hera e parë që burrat dhe gratë përdorën wc të ndryshme ishte në vitin 1739, në një ballo në Paris.

· Dallgët e Oqeanit mund të udhëtojnë me shpejtësinë e një Aeroplani Jet.

· Kafsha me trurin më të madh, në krahasim me trupin e saj është milingona.


· I vëllai i John Wilkes Booth (njeriu që vrau Abraham Linkolnin) dikur i kishte shpëtuar jetën djalit të Abraham Linkolnit.

· Feja e fisit Todas së Indisë Jugore i ndalon rreptësisht besimtarët e saj të kalojnë çdo lloj ure.


· Në çdo vit në SHBA, drerët vrasin më shumë njerëz se sa çdo lloj kafshe tjetër.

· Lopët mund të dëgjojnë frekuenca më të ulta dhe më të larta nga ato që njerëzit mund të dëgjojnë.

· Kina përdor çdo vit 45 miliardë chopsitcs (shkopinj që përdoren për të ngrënë)

· Tingulli që bëjnë ujëvarat e Victoria dëgjohen në një distancë prej 64 km.

· Botohen çdo vit, më shumë kartmonedha të lojës Monopoly se sa kortmonedha të vërteta.

· Në Egjiptin e lashtë, kur një mace ngordhte, i zoti i saj ishte i detyruar të rruante vetullat e tij në shenjë zie.

· Mushkonjat joshen më shumë nga aroma e atyre që sapo kanë ngrënë banane.

· Në SHBA ekzistojnë më shumë grupe muzikore me gaide se sa në Skoci.

· Përpara vitit 1800, nuk ekzistonin këpucë të ndryshme për të djathtën dhe të majtën.

· Kanarinat, në ndryshim me njerëzit, mund të rikrijojnë qelizat e tyre te trurit.

· Truri i piktorit të famshëm Vincent Van Gogh u shkatërrua nga hidrogjeni që piu për të luftuar sëmundjen e sifilit.

· Një shimpanze mund të mësojë të njohë veten e tij në një pasqyrë por një majmun nuk mundet.

Fjale te urta filozofike Shqiptare 2


Ai që di shumë flet pak.


Buka po u thye s’ ngjitet me nje Peshtymë.


C’ ke bërë do të ta bëjnë.


Dardha bie nën dardhë.


Dardha e ka bishtin mbrapa.


Dhelpra kur nuk e arrin rrushin, thote eshte i pa bere.


Dëgjo shtatë a tetë dhe përsëri bëj si di vetë.


Gjella me kripë dhe kripa me karar.


Gjuha, vete aty ku dhëmb dhëmbi.


Gjuha kocka s’ ka por kocka thyen.


Jeto sikur do vdesësh nesër. dhe mëso sikur do jetosh gjithmonë.


Më mirë një vezë sot, sesa nje pulë mot.


Më thuaj c’ shokë ke , të të them se cili je.


Mendja e madhe.. e keqja e të zotit.


Me mikun ha e pi, por tregëti mos bëj.


Mollën e mirë, e ha derri.


Mos u mundo të nxjerrësh dhjamë nga pleshti.


Mos i shiko gunën, po shikoji punën.


Nje dru i shtrembër, shtrembëron gjithë stivën.


Njëra dorë lan tjetrën, të dyja lajnë fytyrën.


Miku i mire, duket ne kohë të veshtira.


Sheh rrushi rrushin, dhe piqet.


Rri shtrembër e fol drejt.


Nuk mbahet shtëpia me miell hua.


S’ mbahen dy kunguj nën një sqetull.


Ujku qimen e ndërron por zakonin nuk e harron.


Ai që është shok me të gjithë, nuk është shok me asnjë.


Cdo hap drejt kulturës, është hap drejt lirisë.


Dashuria per rininë, si qumështi për feminë.


E keqja bëhet shpejt, e mira vjen ngadalë.


E shara është arma e të dobëtit.

Histori nga Jeta e Budes


Një herë, një nxënës erdhi tek Buda dhe i kërkoi ti shfaqte një mrekulli, duke i thënë se vetëm atëherë do ta besonte. Buda i buzëqeshi me keqardhje dhe i shfaqi një mrekulli të madhe. Nxënësi i habitur thërriti:

Tani jam i gatshëm të kaloj të gjitha shkallët e Nxënësisë nën udhëzimet e tua.

Por Buda i tregoi  derën dhe i tha:

Tani nuk më nevojitesh.

Një nga nxënësit e Budës e pyeti:

–  Cfarë duhet të bëj, nëse dikush më godet?

Buda i tha:

– Nëse nga një pemë do të thyhej një degë që do të binte mbi ty, cfarë do të bëje?

Nxënësi tha:

– Kjo do të ishte  një ndodhi e rastësishme, një koincidencë e thjeshtë që unë ndodhesha poshtë pemës kur dega binte. Do të vazhdoja rrugën time.

– Të njëjtën gjë duhet të bësh edhe kur dikush të godet. Ndoshta ka ndonjë problem, ishte i inatosur apo nuk mund të përmbante nervat e tij. Është e njëjta gjë sikur të binte mbi ty dega e pemës. Vazhdo rrugën, sikur të mos kishte ndodhur asgjë.

Një grua, të cilës ikishte vdekur  djali i saj i vogël, takon Budën. Gruaja qante dhe bërtiste se  kishte humbur dashurinë e saj të vetme dhe se ishte e dëshpëruar dhe kërkonte ndihmën e Budës.

– Mirë do të të ndihmoj, i tha Buda, por më parë shko në qytet dhe më sill një grusht grurë nga shtëpia ku nuk ka vdekur asnjeri.

Gruaja  u nis menjëherë në qytet dhe filloi të kërkonte për një shtëpi të tillë, por kudo i thonin:

– Mund të të japim grurë sa të duash, por nga shtëpia jonë kanë vdekur njerëz.

Kjo përgjigjje përsëritej cdo herë që pyeste, por gruaja  ndalonte shtëpi për shtëpi me shpresën se do të ekzistonte të paktën një shtëpi e tillë.

Filloi të ngrysej, dhe gruaja filloi të kuptonte  se vdekja ishte një pjesë e pandarë e jetës, se është pjesa e kundërt e jetës dhe se ndodh vazhdimisht. Vdekja nuk ishte vec një fatkeqësi personale dhe se nuk i kishte ndodhur vetëm fëmijës së saj.

Buda po vdiste. Dyzet vite me radhë ecte dhe mijra njerëz e ndiqnin. Duke ju drejtuar nxënësve të tij, ju tha:

– Kjo është dita ime e fundit. Nëse keni dicka për të më pyetur, kjo është mundësia juaj e fundit. Ka ardhur momenti që secili të marrë rrugën e tij.

Një errësirë e thellë mbuloi nxënësit e tij. Ananda, nxënësi i tij i preferuar qante si foshnjë e vogël, dhe ndërsa  lotët e tij i  rridhnin nga sytë , godiste me dëshpërim  gjoksin e tij.

– Tëlutem Ananda pusho, i tha Buda.

– Cfarë do të bëjmë ne pa ty? Tha Ananda. Ishe këtu dhe të gjithë ne ecnim me dritën që ti lëshoje. Gjithcka ishte e sigurtë.  Harruam krejtësisht se ekzistonte errësira. Duke të ndjekur ty, gjithcka për ne ishte dritë. Tani që po ikën, cfarë do të bëjmë?

Dhe vazhdonte të qante dhe të ulërinte.

– Dyzet vite ecje në dritën time dhe akoma nuk arrite të nxjerrësh dritën tënde? Sa më shumë të ecësh nën dritën e huazuar, aq më shumë imiton dhe humbet dritën tënde. Jo, më mirë të iki!

Fjalët e fundit që Buda tha ishin:

– Të jeni dritë për vetet tuaja.

Një njeri i varfër që jetonte i dedikuar Budës, kishte nje statujë shumë të vjetër dhe të bukur të Budës, një vepër artistike të shkëlqyer. Ky njeri e ruante si të ishte një thesar shumë i madh.

Një natë dimri të ftohtë, njeriu ishte i vetëm brenda kasolles së tij prej kashte. Bënte shume ftohtë dhe  njeriu po dridhej nga i ftohti. Ndjente se po i afrohej vdekja. Nuk kishte asgjë për të ndezur zjarrin. Në mesnatë, kur njeriu  filloi të ngrinte nga i ftohti, përpara tij u shfaq Buda  dhe i tha:

– Përse nuk ndez zjarr me statujën time?

Statuja e drurit ndodhej në një cep tjetër të murit. Njeriu u frikësua,  kujtoi se ishte një demon.

– Cfarë thua? Të djeg statujën e Budës? Kurrën e kurrës!

Buda buzëqeshi dhe i tha:

– Nëse më shikon tek statuja, atëherë më ke humbur. Unë jam brenda teje , jo brenda drurit. Nuk jam në objektin e lutjes, por ndodhem brenda atij që lutet. Unë dridhem brënda teje! Të lutem , digje statujën!

Një i ri pyeti një plak me flokë të gjatë gri:

– Gjysh, sa vjec je?

– Sapo mbusha katër vjec, i tha ai.

Djaloshi u habit, dhe pastaj duke qeshur  i tha:

– Po bëni shaka, keni flokë gri dhe një mjekërr kaq të gjatë, si mund të jeni katër vjec?

– Po të të them të vërtetën, jam katër vjec. Gjithë këto vite jetoja duke ndjekur fitimin, thoja gënjeshtra dhe  nuk isha i sincertë. Vetëm katër vite më parë  njoha Mësimet e vërteta të Budës dhe njoha se cfarë do të thoshte Mirësi. Përzura pangopësinë, urrejtjen dhe  budallallëkun, zvogëlova dëshirat e mia dhe me mendje të hapur po përpiqem të njoh veten time. Vetëm katër vitet e fundit jeta ime ka marrë kuptim dhe vetëm këto katër vite njoh se cfarë është paqja brendësore dhe gëzimi. Ti po më pyesje se sa vjec jam. Meqënëse njoh jetën e vërtetë vetëm 4 vitet e fundit, të thashë me të vërtetë se jam katër vjecar.

Një herë dikush pyeti Budën:

– A ekziston Zoti?

– Po, ju përgjigj Buda.

Të njëjtën ditë një tjetër njeri e pyeti:

– A e ekziston zoti?

Dhe Buda i tha:

– Jo.

Në fundin e ditës një njeri i tretë e pyeti Budën për ekzistimin e Zotit dhe Buda nuk ju përgjigj, vetëm ngriti gishtin e tij drejt qiellit. Të gjitha këto po i ndiqte nxënësi i tij, Ananda. Gjatë natës e pyeti Budën:

– Nuk mund të fle. Të lutem më thuaj, përse në të njëjtën pyetje  dhe tre përgjigjje krejt të ndryshme?

Buda i tha:

– Pasi ishin tre njerëz krejt të ndryshëm. I Pari besonte se Zoti nuk ekziston dhe kishte nevojë shumë që të forconte  besimin e tij. Unë i thashë se Zoti ekzistonte, pasi për të arritur tek e Vërteta njeriu duhet të clirohet nga ato në të cilat beson. I dyti besonte se Zoti ekzistonte. Atij i thashë se Zoti nuk ekzistonte. Unë jam këtu për bërë që mendja të fluturojë mbi besimin dhe se vetëm atëherë njeriu do të njohë të Vërtetën. I treti  nuk ishte, as besimtar, as ateist, dhe kështu nuk ishte e nevojshme ti them as’’Po’’ dhe as ‘’Jo’’,  dhe për këtë dhe heshta, duke i thënë me këtë mënyrë ‘’Bëj si unë, domethënë zhytu në heshtje dhe do ta kuptosh’’.

Buda lajmëronte gjithmonë kur shkonte në ndonjë qytet apo fshat:

– Ju lutem mos bëni  11 pyetje që kanë të bëjnë me Zotin, shpirtin, vdekjen, të vërtetën….

Kur e pyesnin se përse? Ai u përgjigjej.

– Pasi këto pyetje nuk kanë përgjigjje. Nuk është se nuk e di përgjigjjen. Por fillimisht, nuk ekiston mundësia për të shprehur me fjalë  përgjigjjen e drejtë. E dyta,  kuptimi i këtyre rëndësive nuk të bën shenjtor dhe as nuk udhëheq drejt ndricimit. E treta, se këto pyetje lindin fetë të cilat pengojnë  mirëkuptimin e realitetit të vërtetë. Mund të pyesni për zemërimin, për kurnacërinë, ngulitjen, shëndërrimin. Pyesni për mënyrën e braktisjes së mendjes, për hir të meditimit…*

Sindarta  sorollatej për gjashtë vite, ku vizitoi të gjithë  të mëncurit, shenjtorët, shkencëtarët, gurutë e ndryshëm, por megjithatë  kishte mbetur i pakënaqur, pasi nuk ndjente  ndryshime të thella. Rruga e heremitit, agjërimi, joga, të gjitha i dolën të kota.

Një herë Sindarta donte të kalonte lumin . Rrjedha e lumit ishte e fortë , ndërsa Sindarta ishte  kaq i dobët sa që ju morën mëndt dhe ra në ujë. E mori lumi, por megjithatë, dha të gjithë fuqinë e mbetur për tu kapur në një rrënjë të një peme dhe rrjedha e lumit  e dërgoi në breg.

Në një gjendje të tillë, duke mos pasur fuqi për të dalë nga lumi , Sindarta  papritmas kuptoi se : ‘’Jeta është e ngjashme  me oqeanin. Dhe nëse jeta është një oqean, atëherë të gjitha ato që bëj janë një gabim i madh. Nëse jam katandisur të mos jem i aftë të mos kaloj një lumë si do të mund të kaloj oqeanin e jetës?  Rruga ime nuk është e duhura. Jam shumë i dobët, ndërsa për tu ngjitur tek Zoti, më nevojitet  shumë energji’’.

Përfundimisht doli nga lumi, u shtri nën një pemë për tu clodhur. Ajo natë kishte hënë të mbushur. Për herë të parë pas gjashtë vitesh jete prej heremiti, Sindarta ra në gjumë të thellë pa ëndrra. Në mëngjes kuptoi se nuk nxitohej për të arritur diku, nuk kishte ndonjë objektiv përpara tij, nuk duhej të bënte ushtrime. Ishte hera e parë që  ndjente një liri të plotë. I shtrirë nën pemë vëzhgonte agimin e diellit. Shikonte mënyrën me të cilën shuhej dhe ylli i fundit i mëngjesit. Thuhet se në momentin që  u zhduk ky yll, u zhduk dhe Sindarta. Atëherë Lindi Buda!. Në një moment  kaluan përpara tij  6 vitet e sorollatjes si një makth, por ato mbetën në të kaluarën .

Buda u ndricua!

Një fshatar i varfër priste shumë ditë që të ftonte Budën në shtëpinë e tij. Një ditë herët në mëngjes qëndroi afër pemës nën të cilën  po flinte Buda për të qënë i pari që do ta ftonte.

Kur Buda u zgjua, fshatari i tha:

– Të lutem pranoje ftesën time. Ëndërroja për shume vite  dhe mezi e prisja momentin që do të vizitonit shtëpinë time. Jam njeri i varfër dhe nuk mund të ofroj shumë gjëra, por të lutem mos e refuzo ftesën time.

Buda ju përgjigj se do të shkonte.

Në të njëjtin moment arriti qeveritari i krahinës i shoqëruar nga shumë njerëz, i cili i tha Budës:

– Të ftoj  në pallatin tim. Ma bë këtë nder.

Buda i tha qeveritarit:

– Sot nuk do të mundem, pasi tashmë i kam premtuar këtij njeriu. Tryeza e varfër e fshatarit kishte vetëm një ushqim: ishin kërpurdha kukarmuta , që rrallë herë janë  helmuese. Fshatari i shkretë nuk e dinte. Kur Buda filloi të hante e ndjeu shijen e hidhur, por megjithatë nuk donte ta thoshte, për të mos mërzitur të zotin e shtëpisë. Kështu Buda hante kërpurdhat helmuese dhe njeriu i varfër ishte i lumtur.

Buda u kthye tek nxënësit e tij dhe helmi filloi të vepronte duke i krijuar dhimbje të mëdha. Doktori kur e vizitoi i tha:

– Gjëndja është shumë e vështirë. Helmi ka penetruar  në gjak dhe është e pamundur  të shpëtohet. Buda do të vdesë.

Buda u tha nxënësve të tij që u mblodhën përreth tij:

– Është një njeri i shkëlqyer. Ushqimin e parë ma dha nëna ime dhe të fundit ai. Nëna ime më ndihmoi të shikoj këtë botë dhe ai më ndihmoi të shikoj  botën tjetër. Duhet të silleni me respekt ndaj tij.

Nxënësit e tij ishin shumë të mërzitur dhe Ananda tha me zemërim:

-Cfarë thua Mësues?!  Ta respektojmë ashtu sikur nënën tuaj? Ai është vrasës! Dhe meriton vdekje për atë që bëri.

Buda i tha nxënësve të tij:

– Po, e di se mund të vrisni atë njeri  të shkretë, por ju do të bëni atë që po ju them unë, pasi Buda pranon helm, por ofron dashuri.

Një Brahman (klerik) i famshëm pyeti Budën, se cfarë vecorish kishte sakrifica supreme. Dhe Buda i tregoi një histori me një mbret  të fuqishëm që jetonte shumë shekuj më parë. Pas një lufte të madhe  ku arriti të konkuistonte  gjysmën e globit, dëshiroi të bënte në nder të perëndive një sakrificë  të madhe.

Kështu thirri një shenjtor  shumë të njohur  dhe kërkoi këshillën e tij për të plotësuar dëshirën e tij. Duke ju përgjigjur, shenjtori i tha mbretit, se fillimisht  duhet ti jepte shtetit qetësinë, prosperitetin dhe sigurinë dhe vetëm atëherë do të mund të bënte sakrificën. Nuk duhet të vritet asnjë qënie e gjallë. Duhet të hidhen  në humnerën  e Malit të Shenjtë njëqind kova qumësht, gjalpë dhe mjaltë. Dhe vetëm kështu sakrifica do të arrinte qëllimin e saj.

Në vazhdim, Buda vijoi:

– Por ekziston një tjetër sakrificë, që është shumë më e lehtë dhe më supreme, të ndërtosh  një Tempull  për Zotin dhe për nxënësit e tij.

Por ekziston edhe një sakrificë më supreme nga e kaluara, të ndërtosh  brënda teje Tempullin e të vërtetës dhe kurrë të mos vrasësh  qënie të gjallë dhe të shmangësh gënjeshtrat.

Por ekziston dhe sakrificë më supreme, kur dikush bëhet  murg dhe refuzon të gjitha gëzimet dhe hidhërimet e kësaj bote.

Por për njeriun e thjeshtë sakrifica supreme është , të arrijë me fuqinë e shpirtit të tij sigurinë se nuk e prekin  të mirat e materialeve e kësaj bote.

Momentin që Buda u bë i Ndricuar ishte nata e Hënës së Mbushur. Të gjitha mërzitë dhe shqetësimet e tij u zhdukën, sikur të mos kishin ekzistuar asnjëherë, sikur dikur ishte i fjetur dhe tani u zgjua. U zhdukën të gjitha problemet dhe pyetjet e papërgjigjura që më parë e torturonin. Ndjente plotësinë e Ekzistencës dhe Bashkimin me Natyrën.

Pyetja e parë që i lindi në mendjen e tij ishte : ‘’Si mund të shpreh të gjitha ato që mendoj? Duhet tju shpjegoj bukurinë e së Vërtetës, duhet tju tregoj  Realitetin. Por si do ta bëj?’’

Kjo ishte një pyetje që torturonte  cdonjërin nga ata që u ndricuan dhe njohën të vërtetën.

Njerëz nga e gjithë bota erdhën për të parë , pasi të gjitha qëniet kanë tendencë të drejtohen drejt Dritës.

Mendimi i parë që shprehu ishte: ‘’Cdo mendim i shprehur është një gënjeshtër’’. E tha dhe pastaj heshti. Heshtja zgjati shtatë ditë. Kur e pyesnin për dicka  ai ngrinte dorën e tij me një ton të rëndë dhe me gishtin e tij tregonte drejt qiellit.

Miti thotë se : ‘’Zotat mbi qiell u shqetësuan. Përfundimisht  mbi tokë u shfaq një njeri i Ndricuar. Ky është një fenomen shumë i rrallë! U shfaq mundësia për tu bashkuar  bota e njerëzve  me Botën Superiore… por njeriu i cili mund të bëhej urë  midis Qiellit dhe Tokës nuk flet. Pas shtatë ditësh Zotat bashkë me mbretin e tyre Indra, zbritën në tokë dhe takuan Budën. Prekën shputën e tij dhe i kërkuan të mos mbetej i heshtur.

Buda ju tha:

– Shtatë ditë mendohem mbi gjërat pro dhe kundër, dhe akoma nuk shikoj arsye se përse të flas. Fillimisht nuk ekzistojnë fjalë që të mund të shpreh  eksperiencën time të mrekullueshme. E dyta, gjithcka që do të them  nuk do të bëhem i kuptueshëm. E treta, 99 personave nga 100 përvoja ime nuk do tju ofrojë asgjë, ndërsa ai që është i aftë, mund ta gjejë dhe vetë të Vërtetën. Përse tja heq këtë mundësi? Ndoshta kërkimi i të vërtetës do të zgjasë shumë më tepër. Dhe cfarë ndodhi? Përpara tij cdonjeri ka shumë shekuj!

Atëherë Zotat i thanë:

– Ndoshta do të prishet bota meqënëse zemra e Perfektit preferoi Heshtjen. Buda i madh duhet të predikojë Doktrinat e tij. Mbi tokë ekzistojnë  njerëz me  shpirt të pastër të cngulitur nga materializmi, por nëse doktrina jote nuk  do të prekë zemrën e tyre, atëherë ata do të vdesin. Ata kanë nevojë  një shtytje të lehtë, një fjalë të drejtë. Vetëm ti do të mund ti ndihmoje  të bëjnë hapin e vetëm të drejtë drejt të Panjohurës.

Mbizotëroi heshtje… pastaj Buda mbylli sytë e tij dhe tha:

– Sigurisht, do të flas për ata të paktët. Nuk kam kaq fuqi për tju treguar të gjithë të Vërtetën, por mund tju  tregoj Yllin udhëheqës.

Një njeri erdhi tek Buda dhe e pështy në fytyrë. Buda fshiu fytyrën e tij dhe e pyeti:

– Vetëm kaq? Mos do ndonjë gjë tjetër?

Ananda kur e pa u vërsul i zemëruar, duke thirrur me keqadashje:

– Mësues! Më lejo ta ndëshkoj këtë njeri mediokër!

– Ananda, u bëre Sanias( njeri që braktisi gjërat botërore dhe dedikoi jetën e tij Zotit), por disa herë e harron këtë gjë, tha me qetësi Buda, nuk e kuptove  se si ky fukarai ka vuajtur shumë, shikoji sytë e tij që u skuqën  nga zemërimi. Me sa duket nuk ka fjetur  gjithë natën përpara se të bënte këtë veprim. Pështyma ishte  rezultati i kësaj  cmendurie dhe tani ndoshta u clirua nga dashakeqja e tij. Duhet të tregosh dhembshuri, ndërsa ti do ta vrasësh dhe të bëhesh i cmendur si ai!

Një herë Sindarta banonte afër Sabatit, në Xhetavana, në manastirin Anata Pindika. Atje  një mëngjes, pasi u vesh  dhe mori kupën dhe mantelin e tij, u fut në Sabati për të kërkuar lëmoshë.

Në atë kohë në shtëpinë e Brahmanit Agika ndizej zjarri i sakrificës dhe ofertat ishin mbledhur. Atëherë Sindarta dukë lypur derë më derë, arriti në shtëpinë e Brahmanit Agita. Agita duke e parë nga larg Sindartën i bërtiti: ‘’Ndalo atje morracak! Ndalo atje Sramana gjynahqar! Ndalo atje i degraduar!’’ kur dëgjoi këto fjalë Sindarta ju përgjigj me këtë mënyrë Brahmanit:

»A e di o Brahman se cfarë është një i degraduar apo gjërat që bëjnë një njeri të degraduar? Dëgjo o Brahman të ti them. Njeriu që ka urrejtje dhe që zemërohet, që është  keqadashës dhe hipokrit, që beson në mendime të gabuara, që është mashtrues, mëso se ky njeri është degraduar.

»Ai që në këtë botë dëmton qënie të gjalla si të jetë si të mos jetë i dyherëlindur (initacionant) dhe tek i cili nuk ekziston dhembshuri  për qëniet e gjalla, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që  shkatërron  apo rrethon qytete dhe fshatra dhe njihet si armik, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që vjedh, ai që thotë gënjeshtra, mëso se ai është i degraduar.

»  Ai që pavarësisht se është i aftë, nuk mirëmban nënë apo babain e tij kur të jenë plakur, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që , kur pyetet se cfarë është e mirë, jep këshilla të këqija dhe mban sekrete, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që ka kryer një mëkat, dhe që shpreson që mos ta marrë vesh njeri se e bëri ai, dhe bën keq fshehurazi, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që që vjen në orën e ushqimit, dhe i kërkon me fjalë si një Brahmani ashtu si edhe  një Sramana dhe  ata nuk i jep asgjë, mëso se ata janë të degraduar.

» Ai që është iI mbështjellë  në padituri, dhe nuk fal asgjë, por flet në mënyrë të pahijshme, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që lartëson veten e tij dhe ndjen neveri për të tjerët për arsye të krenarisë, duke qënë ai vetë i ulët, mëso se ai është i degraduar.

» Ai që shan Budën (të ndricuarin) apo nxënësit e tij, një lypës që sillet apo një nikoqir, mëso se ai është i degraduar.

»Ai që nuk është shenjtor por megjithatë hiqet si i tillë, ai është hajduti më i madh në të gjitha botët dhe është me të vërtetë më i keqi nga të degraduarit.

Ata që të kam përshkruar me të vërtetë quhen të degraduar. Nuk bëhet  që nga lindja e tij dikush i degraduar, dhe as nuk bëhet dikush që nga lindja e tij Brahman. Nga veprat e tij bëhet dikush i degraduar dhe nga veprat e tij bëhet dikush Brahman.

Buda ishte i ulur në hijen e pemës Vajan kur ju afrua një princ i fuqishëm mbi kalin e tij madhështor, i cili ishte i mbuluar me një mbulesë të shkëlqyer. Pas tij ekzistonte një grup i madh njerëzish oborrtarësh dhe  roje personale. Pasi e përshëndeti , i kërkoi të bëhej nxënësi i pranuar i tij. Buda ju përgjigj se ai nuk ishte gati akoma.

Princi, i turpëruar u kthye  në pallatin e tij dhe filloi të meditojë mbi arsyen se përse e kishte refuzuar i Ndricuari. Arriti në konkluzionin se gabimi i tij ishte mënyra e shfaqjes së tij përpara atij që dëshironte të bëhej mësuesi i tij. Ajo mënyrë aq luksoze nuk ishte  e drejtë.

Kaloi një vit  dhe princi u riparaqit përpara Budës. Këtë herë  ishte i vetëm dhe në këmbë, i veshur shumë thjeshtë. I bëri të njëjtën kërkesë, por mori  të njëjtën përgjigjje negative. Princi, që interesohej me të vërtetë për të mësuar nga i Ndricuari, u dëshpërua kur pas shumë meditimesh nuk kishte arritur të kuptonte se cila ishte mënyra e duhur për tu paraqitur pëprara Mësuesit.

Kështu pas një viti ju afrua Budës shumë heshturazi, i veshur me thjeshtësinë më të madhe dhe kur Buda hapi sytë e tij dhe i nguli mbi të, princi u ul në gjunjë dhe i lutej ta testonte , ti jepte një mundësi sado të vogël, pasi ankthi dhe stresi që ndjente, që nuk kishte as mundësinë për tu testuar, i shterronte besimin dhe i shkatërronte jetën.

Sindartës i erdhi keq për të dhe i tha se gjatë vitit që do të fillonte do të shkonte ai vetë ta takonte. Prince kërcente nga gëzimi i tij dhe i premtoi se nëse ai e bënte një gjë të tillë, do ti përgadiste një pritje madhështore dhe se do ta mbushte me pasuri dhe me lavdi. Buda mbylli përsëri sytë dhe vazhdoi meditimin e tij.

Pasi kaloi viti, princi ju afrua përsëri Budës, shumë i dëshpëruar. Ra në këmbët e tij dhe me lotë në sy i tha se ai nuk kishte vajtur në takimin që i kishte premtuar, pasi ai e priste një vit të tërë dhe nuk e kishte parë.

Sigurisht që më pe, i tha Buda. Dhe më largove nga afër teje  me shqelma.

Prince , i tmerruar u betua 100 herë se nuk kishte bërë dicka të tillë.

Buda i tha:

– E mban mend atë plakun që tu afrua gjatë paradës kur ti po kalëroje, dhe që ti e përzure me shqelma?  Ai isha unë.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

MITE TË ESOPIT


  esopi

DY TRASTAT

 

Prometeu , kur krijoi njerëzit, vari dy trasta në qafën e cdonjërit. Njëra trastë ishte e mbushur  me defekte të njerëzve të tjerë, dhe trasta tjetër ishte e mbushur me defektet  e atij që mbante trastën e parë. Trasta me defektet e huaja ishte përpara, dhe tjetra ishte pas. Dhe kjo është arsyeja se përse njerëzit   shikojnë defektet e të tjerëve nga larg, ndërsa të tyret as që i kuptojnë.

 

 

MAJMUNI DHE PESHKATARËT

 

Një majmun, i ulur në një pemë të lartë, vëzhgonte disa peshkatarë që hidhnin në lum rrjetat e tyre, dhe ndiqte lëvizjet që ata bënin. Kur ata tërhoqën rrjetat dhe ikën pak më tutje për të ngrënë, majmuni zbriti nga pema , dhe po përpiqej të bënte dhe ai të njëjtat lëvizje, pasi sic dihet majmuni është një kafshë imituese. Por kur preku rrjetën, ngeci në të dhe i tha vetes:

‘’Mirë të më bëhet. Meqënëse  nuk mësova të peshkoj, përse përpiqem të bëj peshkatarin?’’

 

 

 

GAFORRJA DHE E JËMA

 

Gaforres e jëma i thonte të mos ectë diagonalisht dhe të mos kruante brinjët e saj në shkëmbin e lagur. Dhe ajo ju përgjigj:

‘’mama, ti që po më mëson, ec drejt dhe unë duke të të parë mund të kem mirësinë për të bërë të njëjtën gjë’’.

 

 

 

NJERIU DHE DHELPRA

 

Një njeri kishte shumë inat një dhelpër, pasi ajo i bënte dëm, dhe një herë që e kapi me presh në dorë, donte ta ndëshkonte shumë rëndë. Kështu i lidhi të bishti i saj një top leckash të vajisur dhe i vuri zjarr. Por një perëndi e dërgoi dhelprën drejt livadheve të njeriut që i vuri zjarr. Gjithcka u dogj. ishte koha e korrjes dhe i zoti i livadheve vraonte pas dhelprës duke qarë sepse nuk i kishte mbetur asgjë më për të korrur.

 

 

I PËRMBYTURI

 

Një Athinas i pasur po udhëtonte së bashku me të tjerë në një anije. Por, papritmas filloi një stuhi e madhe dhe dhe anija u përmbys. Të gjithë të tjerët filluan të notojnë që të shpëtohen, por Athinasi i pasur i lutej Perëndeshës Athina dhe i premtonte gjëra të pafund, nëse do ta shpëtonte. Dhe një nga të përmbyturit e tjerë, që notonte afër tij, i tha: ‘’E aftë Perëndesha Athina, por luaj edhe ti duart e tua’’.

 

Pra, duhet edhe ne , përvec se ti lutemi Zotit për ndihmë, të bëjmë  edhe dicka për veten . Më e  duhura do të ishte  të gjenim mbështetjen e Zotit , mbi përpjekjen tonë, dhe jo duke lënë pas dore veten , dhe duke pritur si lypsarë të na shpëtojë ai.

 

 

ASTRONOMI

 

Një astronom e kishte zakon të dilte natën jashtë dhe të vëzhgonte yjet. Dikur, duke ecur në periferi të qytetit , me mendjen e tij në qiell, i hutuar ra në një pus.  Qante dhe thërriste, dhe një kalimtar, duke dëgjuar dëshpërimin e tij i shkoi afër, dhe pasi mësoi se cfarë ndodhi , i tha:

‘’ti miku im, përpiqesh të shikosh ato që janë në qiell, kur nuk arrin të shikosh as ato që janë në Tokë’’.

 

Ky mit i shkon për shtat njerëzve  që u pëlqen të merren me cështje të mëdha, në momentin kur nuk janë të aftë  as të bëjnë gjërat e zakonshme që bëjnë të tjerët.

 

 

ERA VERIORE DHE DIELLI

 

Era Veriore dhe Dielli po grindeshin se cili nga të dy ishte më i forti, dhe kështu vendosën se do të quhej më i forti ai i cili do të  zhvishte një njeri    udhëtar. I pari filloi Era Veriore  dhe frynte shumë fort. Njeriu mbështillej në rrobat e tij dhe Era bëhej akoma më e furishme. Njeriu, duke parë që era dhe i ftohti sa vinte e keqësohej, veshi edhe një rrobë tjetër, derisa Era u tërhoq nga misioni i saj dhe ja dorëzoi Diellit. Dielli në fillim lëshoi një shkëlqim  të mesëm dhe njeriu hoqi rrobën e tepërt që kishte vënë pak më parë. Në vijim Dielli shtoi vapën, derisa njeriu , duke mos e duruar, u zhvesh dhe vajti për të notuar në lumin që ishte aty afër.

 

Miti tregon se bindja shpesh herë është më efikase se imponimi

 

 

 

URITHI DHE E JËMA

 

Një urith i thonte të jëmës se shikonte. Ajo, për ta testuar, i dha një copë temjani dhe e pyeti se cfarë është.

‘’Gur’’ tha ai. Dhe e jëma e tij i tha:

‘’biri im, nuk mjafton që të mungon shikimi, por ti ke humbur edhe nuhatjen’’.

 

Disa njerëz që krenohen premtojnë gjëra të pamundura dhe paaftësia e tyre vërtetohet edhe në gjërat më të vogla.

  

UDHËTARËT DHE ARUSHA

 

Dy shokë po ecnin në një rrugë në pyll. Papritmas u shfaqet përpara një arushë. Njëri nga të dy  arriti ti afrohej një peme dhe të ngjitej në të dhe të rrinte i fshehur. Tjetri, duke parë se kafsha do ta gllabëronte, ra në tokë dhe bënte si i vdekur. Kur arusha  afroi hundën e saj për të nuhatur përreth, ai mbante frymëmarrjen, pasi thonë se kafsha nuk prek kufoma. Kur arusha u largua, shoku që ishte mbi pemë zbriti dh pyeste shokun tjetër se cfarë i tha arusha në vesh. Ai ju përgjigj:’’ më tha se tani e tutje të mos udhëtoj më me shokë  që në orën e rrezikut më lënë në rrugë dhe ikin’’.

 

 

LUANI DHE MIU QË TREGOI MIRËNJOHJEN E TIJ

 

Ndërsa një luan po flinte, një mi filloi të ecte mbi trupin e tij. Luani u zgjua dhe e kapi dhe ishte gati ta copëtonte. Miu po i lutej që ta linte të lirë dhe nëse do ti falte jetën, ai do tja shpaguante. Luani qeshi nga këto fjalë dhe e la të lirë. Nuk kaloi shumë kohë dhe  ngjarjet rodhën luanin e kapën  gjahtarët dhe e lidhën në një pemë, dhe miu sapo dëgjoi rënkimin e luanit, vajti afër tij dhe  me dhëmbët e tij të mprehtë preu litarit që lidhte luanin. Pasi e cliroi, i tha: ‘’ti atëherë qeshe me mua, pasi nuk prisje të shihje mirë nga unë. Por tani e di se mirënjohja ekziston edhe tek  minjtë’’.

 

Miti na tregon se , koha është e tillë, saqë dhe të fortit mund të kenë nevojë për ndihmën e më të dobtëve.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu: