Hyrje » Filozofi

Arkiva Kategorie: Filozofi

Mesimdhenia Sekrete e Platonit


Mësimdhënia Sekrete e Platonit

 

Nga filozofët klasik më të mëdhenj, nxënësi më i njohur i Sokratit dhe ndoshta më i devotshmi ndaj mësimdhënieve të tij, me dhunti të shumta, Platoni, rezultoi objekt studimi por edhe kritike të ashpër për pasardhësit e tij. Shumë u mbështetën në mësimdhëniet e tij për të futur teori të reja dhe sisteme filozofike që shumë i përdorën, zakonisht duke i përzier, që t’u shërbenin për përfitime vetjake. Sido që të jetë, Platoni ka qënë dhe mbetet një nga filozofët më të rëndësishëm të Greqisë klasike dhe nuk do të pushoj asnjëherë së u studiuar nga adhuruesit e filozofisë dhe jo vetëm. Por, edhe pse janë shkruajtur shumë për veprat dhe mësimdhënjet e tij, ekziston një pjesw që nuk duket se i intereson shumë filologëve modern dhe kërkuesve. Brënda veprës të Platonit fshihen shumë dije të thella brendësore që nuk dallohen në sy të parë. Dhe megjithatë ,Esoterizmi është elementi mbizotërues në veprën e filozofit të madh, i cili njohu të gjitha qëndrat më të rëndësishme të dijes që ekzistonin në periudhën e tij, brenda dhe jashtë hapwsirës Greke.

Për Njeriun.

Sa i përket përbërjes së njeriut si qënie, esoterizmi përmend se njeriu përbëhet nga dy element bazor: Shpirti (e pavdekshmja) dhe Personaliteti. Brenda ciklit të rimishërimeve, ajo që mbetet e pandryshueshme, e pashpërbërshme, e përjetëshme është Shpirti, i cili mishërohet çdo herë në një trup të shpërbëshëm që ka karakteristika të veçanta të cilat përbëjnë personalitetin e çdo individi.

Personaliteti përbëhet nga katër  mbartës themelor: Trupi  Fizik, Energjia që i jep jetë këtij trupi- që në esoterizëm quhet PRANA, Bota jonw  Ndjesore dhe Mendja Egoiste, (i cili mendohet dhe e drejton njeriun në bazë të dëshirave dhe qëllimeve të tij personale?). Këto 4 mbartës lidhen me 4 elementët krijues tw botës: Tokë, Ujë, Ajër, dhe Zjarr sipas rradhës.

Shpirti nga ana tjetër është ai që bën pjesë tek esenca hyjnore wshtë pika e shenjtë e njeriut dhe pikërisht për këtë arsye përbën një urë e cila bashkon njeriun me Perënditë. Përbëhet  gjithashtu nga mendja e pastër dhe altruiste, Manasi në sanskritisht, “nga mbartësi parandjesor Budi dhe nga shkëndija hyjnore e Vullnetit ose Atma, që është qënia e vërtet e njeriut, shkaku i të gjithë të tjerëve, INDIVIDI.” (?)

Të gjithë këta mbartës të njeriut do të mund të kategorizoheshin edhe nw një mënyrë tjetër në tre vënde: Trup, Psikikë, Mendje ose Shpirt, dhe psikika përbërëse e urës midis Trupit dhe Shpirtit. Këtë ndarje e gjejmë në mwnyrë shumë të qartë tek Platoni ku thotë “Νουν μεν εν ψυχή, ψυχή δε εν σώματι ξυνιστάς το παν ξυνετεκταίντο” që do të thotë “Pasi vuri mendje tek shpirti dhe shpirt tek trupi (Krijuesi) ndërtoi gjithçka që ekziston.” Për të njëjtën gjë na flet Platoni kur i referohet shpirtit dhe pjesëve të tij. Ai mendon se shpirti përbëhet fillimisht nga dy pjesë, një të vdekshëm dhe një të pavdekshëm. Pjesa e tij e pavdekshme është që burgoset brënda trupit të vdekshëm – i cili është mishërimi i Shpirtit brënda botës materiale – ndërsa ai i vdekshmi është mbartësi ndjesor dhe mendor i personalitetit. Pjesën e vdekshme (?)ndanë Perënditë në dy të tjerë, një superior dhe një inferior dhe midis tyre vendosën “frenat”, që është mëndja që arsyeton, që është intelekti fizik i njeriut. Platoni e quan pjesën inferiore dëshirori dhe e lidh me instiktet si dhe dëshirat e ulwta, pjesën superiore e quan zemërori që përfshin emocionet tona të ndryshme të cilat ndikojnë mbi gjendjen tonë emocionale. E para bazohet tek qejfi dhe përmban fantazitë dhe dëshirat, ndërsa e dyta bazohet afër kokës.

Përsa i përket pjesës së pavdekshme të shpirtit, sipas filozofit të madh quhet llogjiku. Që të ekzistojw harmoni dhe drejtësi tek njeriu, duhet që kjo pjesë e pavdekshme të kontrollojë dhe të mbizotërojë mbi të gjitha të tjerat. Sipas esoterizmit, që njeriu të zhvillohet dhe të përmirsohet vazhdimisht është i detyruar që të veprojë dhe të jetojë duke u mbështetur mbi pjesën e tij Shpirtërore dhe duke kontrolluar personalitetin e tij.

Për Qytetin. Për Botën.

Këtë trepjeshmëri te shpirtit shtjellon Platoni në veprën e tij “Republika” dhe e lidh me drejtësinë, si për sa i përket njeriut, ashtu edhe përsa i përket republikës, me caktimin e qytetarëve në tre kasta. Kjo ndarje nuk bëhet në bazë të trashëgimisë, as sipas statusit ekonomik te qytetarëve por bëhet në bazë të zhvillimit brendësor të secilit dhe aftësisë së tij për të përdorur llogjikun, duke kontrolluar personalitetin dhe pjesët inferiore të psikikës.

Këto tre kastat e qytetarëve karakterizohen nga një virtyt, gjithmonë në përputhje me pjesën e shpirtit që dominon. Kështu pra, tek ata që mbizotëron llogjiku – si rrjedhim janë më të zhvilluarit nga ana brendësore dhe kontrollojnë më mirë elementët e mëposhtëm të personalitetit – karakterizohen nga virtyti i diturisë dhe bëjnë pjesë tek kasta e Klerikëve. Janë ata të cilët, pasi e kanë zbatuar drejtësin tek vetja e tyre, mund ta ushtrojnë në qytet dhe të udhëheqin drejtësisht të tjerët.

Më pas vijnë Rojtarët, ku dominon pjesa e zemërorit tek psikika dhe karakterizohet nga virtyti i trimërisë. Janë rojtarët e qytetit, që, nëpërmjet stërvitjes së duhur mund të përdorin pjesën e zemërorit të psikikës duke kultivuar pjesët më të pastra dhe të larta të ndjenjave, ndërkohë që kanë kontrolluar dëshirorin inferior.

Dhe së fundmi, kemi njerëzit që kontrollohen nga dëshirori dhe karakterizohen nga virtyti i modestisë. Janë bujqrit dhe artizanët e qytetit. Ndarja që bën Platoni, për arsye se bëhet në bazë të karakteristikave natyrale dhe jo në bazë të ndarjes klasore apo ekonomike nuk përmban asnjë lloj rracizmi. Të gjithë janë të dobishëm brënda Republikës së tij dhe të gjithë janë të nevojshëm. Por, që republika të funksionojë drejtësisht dhe të jetw burim i zhvillimit për qytetarët e saj, secili prej tyre duhet të ketë vendin që i takon dhe të kontribuojë në përputhje me mundësitë dhe aftësitë e tij tek të gjithë të tjerët, gjithmonë me synimin e të mirës së përbashkët.

Ky është revolucioni që sjell Platoni në të dhënat e epokës me rezultat pranimin e kritikave të ashpra dhe dyshimeve të shumta. Por duke studiuar dikush sidomos këtë vepër, “Republikën”, vetëdijësohet për kuptimin e saj në mënyrë shumë natyrale dhe kupton se të gjitha këto bazohen në të vërteta shumë të thella, të cilat filozofi i zotëroi nga qëndrat e mistereve të epokës së tij tek të cilat ishte initacionuar.

Për Botën.

Të dhënat më të shumta për botën dhe krijimin e saj i takojmë tek Timeo. Edhe pse bëhet fjalë për një nga dialogët e Platonit, tek kjo vepër shprehet shumë pastër një Mësimdhënie Sekrete. “Nuk është rastësore që Platoni vendos një Pitagorian, Timeo, që ta rrëfejë, pasi pitagorianët shprehnin në lashtësi dijet më të thella të filozofisë brendësore. Pastaj shumë studiues mendojnë se tek Timeo përmbahen dije pitagoriane të pastra, të cilat i kishte në zotërim Platoni.”

Timeo e fillon me një nga pyetjet më të rëndësishme dhe filozofike të të gjitha kohrave dhe të të gjithave sistemeve filozofike: “Çfarë është qënia? Çfarë është ajo që ekziston gjithnjë por nuk lind asnjëherë dhe çfarë është ajo që gjithnjë lind por asnjëherë nuk ekziston?” Është pytja e përjetshme filozofike për “atë që Është” dhe “ajo që Ekziston”, bota e krijuar dhe ajo e pakrijuar, e shfaqura dhe e pashfaqura.

Që tek Republika, me anw të mitit të shpellës, Platoni ndan të shfaqurën, botën e ndryshueshme materiale të iluzionit, Eterin, nga bota e vërtet dhe e pandryshueshme e Arketipeve, botës së Ideve, ajo që ngelet e Njëjtë. Atje banojnë 4 Arketipe : Mirësia, Drejtësia, Bukuria, e Vërteta, që mishërohen në botën materiale si Feja, Politika, Arti, dhe Shkenca.

Përsa i përket Krijimit fillestar, Platoni nëpërmjet gojës së Timeos, thotë se në fillim ishte kaosi. Por Krijuesi vendosi rregull ne atë kaos dhe formoi Universin pasi vuri mendje tek shpirti dhe shpirt tek trupi, duke përdorur analogjinë, të cilën e shtjellon matematikisht gjatë veprës.

Në vazhdim përmend 4 elementët, Tokë, Ujë, Ajër, Zjarr nga të cilat, duke u bashkuar sëbashku nëpërmjet nje analogjie harmonike, Perëndia formoi botën e dukshme e të shfaqur. Nga këto katër element krijoi edhe njeriun me 4 mbartësit e tij të personalitetit të cilat përmend Esoterizmi.

Shpirti i botës u krijua përpara se të krijohej trupi i tij dhe u vendos fillimisht në qendër. Më pas, u zgjerua në mënyrë që të mbulonte të gjithë botën nga jashtë. “Këtu, në përputhje me analogjinë e strukturës së njeriut sipas Esoterizmit, mund të themi se Platoni i referohet Aurës së Botës, diçka e paaritshme për trurin njerëzor.”

Në vazhdim, lidh 4 elementët me 4 të ngurta, të përbërë nga trekëndësha, të cilët kontraktohen në krijimin e botës. Lidh pra Zjarrin me Piramidën-me katër faqe, Ajërin me tetë faqe, Ujin me njëzet faqe, dhe tokën me kubin. Me anë të kombinimit të këtyre figurave gjeometrike Perëndia krijon botën. Por ekziston edhe një i ngurtë i pestë që lidhet me elementin e pestë, Eterin. Është pesëkëndëshi me 12 faqe, i cili përmbahet në format e botës së padukshme, tek ekzistenca e të cilave përfundon  logjikisht, nëpërmjet arsyetimeve matematike, aritmetike dhe gjeometrike. Tek e njëjta vepër por edhe tek të tjerat, filozofi na flet për Atlantisin duke na dhënë të dhëna të hollësishme për strukturën e saj dhe të njerëzve gjithashtu, diçka të cilën Esoterizmi e përmend shpesh herë dhe gjerësisht. Bëhet fjalë për një fazë të zhvillimit njerëzor që quhet rraca e katërt dhe banonte në një kontinet që ndodhej në oqeanin e sotëm Atlantik.

Janë kaq të shumta mësimdhëniet brendësore që gjejmë në veprat e Platonit për të cilat do të ishte e pamundur të shpreheshin në këto pak rreshta. Lexuesi do të mund të endej më shumë në këto mësimdhënie duke studiuar vetë filozofin dhe duke kërkuar burimet e fshehta të veprave të tij, duke i krahasuar ato me të vërtetat filozofike të Esoterizmit. Do të zbuloj se nuk bëhet fjalw thjesht për një tjetër filozof  klasikë, por për nje personalitet shumë të zhvilluar, një njeri të ndriçuar, një Initacionant i Vërtetë.

 Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:


Shqisa e 6-të


Filozofia Lindore na mëson se kur njeriu vdes shkon në një vënd i cili quhet Kama Loka. Është një vënd i cili i jep mundësi mbartësit tonë emocional (Astral) që të përjetojë të gjitha ato që dëshiron ose dëshironte gjatë kohës që ishtë gjallë në tokë, me qëllim që, ose të çlirohet nga dëshira ose për të kuptuar se sa e padobishme ishte ajo që e shqetësonte. Prandaj dhe quhet kështu Kama Loka që përkthehet “Vëndi i Dëshirave”.

Ky është një filmi i cili ka shumë kërkime për sa i përket lidhjes midis jetës dhe vdekjes. Na paraqet se sa të padallueshëm janë shpesh herë kufinjtë midis këtyre dyve gjëndjeve, pavarësisht se njerëzit kanë tjetër opinion mbi këtë temë. Sidoqoftë kemi të bëjmë më një skenarë shumë të zgjuar, me huazime të shumta nga tradita esoterike lindore mbi temën e vdekjes.

Le ti shohim nga afër.

Është një djal i vogël i cili ka ankthe dhe frika të forta, që sheh përreth tij fantazma, , shpirtra të vdekur që përpiqen që të thonë diçka por si përfundim ai plagoset vazhdimisht psikologjikisht dhe fizikisht nga ato. Si përfundim do ta ndihmojë një doktorë psikolog i cili shohim në fund të filmit se është i vdekur.

Interesantja është se protagonisti- psikolog në fillim të filmit, goditet me armë nga një ish pacient i tij në momentin që po gëzohej nga një çmim që i kishin dhënë. Dhe pas sulmit, ndërsa ne mendojmë se ai duhet te ketë vdekur, shohim se ai vazhdonë të jetojë në shtëpinë e tij, vazhdon të punojë, të jetojë normalisht. Vetëm në fund të filmit do të vetdijisohem bashk me protagonistin, se ai në të vërtet ka vdekur. Dhe athere shpjegohen mjeshtërisht të gjitha ato detaje që duhet të na kishin bërë të kuptonim  se diçka nuk shkonte(p.sh. doreza e një dere të cilën nuk e hapte dot, fakti që asnjëherë nuk bashkbisedonte me gruan e tij etj.) por të cilat nuk i vumë re. Pikërisht të njëjtën gjë bën edhe Shpirti. Shikon gjëra dhe ngjarje të veçanta nga ato që do të shohë, nga ato të cilat ka nevojë të shohë. I lidh më njëra tjetrën, skarcon ato gjëra të cilat do ta bënin që të shohë të vërtetën. Në këtë mënyrë fiton kohë gradualisht, që të kalojë dalë ngadalë nga padija tek dija e vdekjes kur ai të jet gati, në mënyrë që të mos pësojë një shok të menjëhershëm.

Por Kama Loka traditat na thonë se nuk është destinacioni përfundimtarë. Pasi të kalojë nga kjo fazë dhe të çlirohet nga gjërat që e lidhnin me tokën, ngjitet në një nivel më të lartë i cili quhet “Devakan”. Gjatë filmit dëgjojmë për gjyshen e djaloshit e cila gjithashtu ka vdekur por nuk e shohim pasi ajo ndodhet në një vënd në të cilin është e lumtur dhe komunikon prej ati vëndi, sipas thënieve të djaloshit – medium.

Ky rast i fëmijës – medium është një tjetër pikë interesante e filmit. Shohim se ajo që të tjerët quajnë “dhunti”, aftësia për të parë përtej fenomeneve, për të parë përtej botës material, ka shumë pasoja sidomos kur shfaqet në një botë të tillë si e jona. Pra në një botë që është totalish materialiste dhe që s’ka as idenë më të vogël të botës Astrale. Shokët e tij e ngacmojnë dhe arrin në pikën që e torturojnë, meqënëse zakonisht njerzit bëhen agresivë ndaj gjërave të cilat nuk i kuptojnë. Kjo gjë sjell pasoja të tëmerrshme tek familja e djaloshit, që e ka të pamundur që ta kuptojnë gjëndjen e tij, kanë frikë dhe shqetësohen për këtë “ndryshueshmëri”, dhe më e keqja është se nuk ekziston asnjëri që të mund të ndihmojë.

Sektorin real të një qytetërimi i cili nuk pranon se nuk mund ta shpjegojë këtë fenomen, e paguan vogëlushi që ka turp, ka frikë dhe që as ai vet nuk mund ta shpjegojë atë që poi  ndodh.

Përfundimish i vetëm dhe me ndihmën e fantazmës – psikiatër (ka më të vërtet një humor të çuditshëm skenaristi) do të arrijë të gjej vetveten, të pranojë dhe të kuptojë shkakun e të gjitha atyre gjërave të cilat i ndodhin, me rezultatin që në fund të përdorë aftësinë e tij për të bërë mirë. Kaq shuma do ta ndihmojë psikiatri, aq sa gjatë jetës së tij pavarësisht përpjekjeve dhe dëshirës së mirë, nuk kishte arritu që të ndihmonte asnjë thellësisht. Ndoshta nuk ishte faji i tij që ndërkohë që gjatë jetës së tij merrte çmime të mëdha devijonte nga tema më e fuqishme që ishte lidhja e njeriut me vdekjen. Sepse nëqoftëse mendojmë se Shpirti është me të vërtet i pavdekshëm, si mund që dikush të kuptojë dhe të njohë misteret e tij nëse në rradhë të parë nuk e kuptonë këtë pavdeksi? Ose në rastet më të shumta as që i intereson kjo temë?

Por në fund vjen Çlirimi. Dy shpirtra të përvuajtur – një i gjallë dhe tjetri i vdekur – dalin sit ë thuash dor prej dore fitimtarë kundrejt luftës të mosdijes dhe frikës. Dhe megjithëse filmi prek makthet tona më të frikshëm, dalim nga salla e kinemasë te kënaqur dhe me ndjenjën se ato që na prekën do të sorrollaten në mëndjen tonë për disa ditë, dhe ndoshta kush e di… edhe në shpirtin tonë.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Minority Report : Filmi nga pikepamja filozofike


Minority Report

Ky film na vë përballë me një dilemë shumë të lashtë që ka lidhje me kuptimin e drejtësisë dhe pushtetit.

Kjo temë e ka munduar njeriun që nga lindja e kohës të historisë që ne njohim.

Platoni, që të fliste për drejtësinë, iu desh fillimisht të analizonte brënda dy volumesh shtetin ideale, duke kaluar dhe duke thithur idetë e kohërave të shkuara (psh. Si e drejta e me të fortit) arriti në përfundimin se Dretësia është ti japësh secilit atë që i takon. Por që të ndodhi kjo nevojitet struktura e shtetit ideal me qytetarë të vetëdijshëm dhe gjithashtu shpjegon se si do të funksiononte.

Tek ky film, shohim të paraqitet një lloji shteti ideal, të paktën nga ana e jashtme. Krimi nuk ekziston, pasi kanë arritur ta parandalojnë duke arrestuar kriminelin përpara se ai ta kryejë atë. Të gjitha duken në rregull, asnjëri nuk duket se dyshon mbi sistemin, derisa gjuetari kthehet në pre. Por sa fajtor mund të jetë dikush, kur ndoshta as që e ka menduar akoma për ta kryer krimin që teorikisht do ta kryej? Nëqoftëse Vullneti i lirë është ai që përcaktonë lartësinë e moralit të një njeriu, sa i lirë mund të jetë një njeri për sa kohë që nuk i jepet mundësia për tu “provuar”. Sa ideale mund të jetë një shoqëri e cila ka qytetarë të mirë vetë e vetëm sepse ata nuk e kanë shansin për tu bërë të këqinj? Kur nuk ka Vullnet të Lirë a mund të ketë Nxënësi, Dije, Vetëdije, Objektiva, retrospektivë të perceptimet tona mbi botën tonë dhe së fundmi për çlirimin?

Vëndin e Pitias në këtë film e kanë diagnostët .Janë 3 individë (ashtu sikurse Trekëmbësh i Pitias që janë të zhytur në ujë (simbolizon pastërtinë, dhe gjithashtu uji është një përcjellës i mirë për energjinë midis tyre) që duke komunikuar sëbashku zbulojnë krimin. Figura qëndrore dhe më e fuqishme midis atyre të treve është një grua, pikërisht siç ka qënë në lashtësi, pasi parandjenja është më shumë një element femëror.

Shikojmë protagonistin e filmit të jetë i sigurt për drejtësinë e sistemit për shkak të një drame personale që ka kaluar (i kanë rrëmbyer të birin dikur). Por zilja e sistemit nuk përjashton asnjërin dhe një moment bie edhe për atë.

Duhet që të arrëestohet. Atij i mbeten 2 mundësi, të presë që ta arrestojnë (përderisa ka besim tek drejtësia e sistemit) ose të arratiset. Ai zgjedh të dytën sepse ndoshta dëshira për liri dhe (ndoshta drejtësi – tek e fundit ndihet i pafajshëm) është më e fortë. Në përpjekjen e tij për të vërtetuar se është i pafajshëm, fillon një kërkim që e udhëheq në ndërmarrjen e krimit.

Pikërisht ashtu sikurse Idipodi ja mbath nga shpia e tij, kur mëson nga Pithia, se do të vrasë të atin e tij dhe do të martohet me të ëmën, dhe si përfundim duke mos njohur se ata që besonte se ishin prindrit e tij, nuk ishin, arrin përfundimisht të vras të atin e tij të vërtet dhe të martohet me mamanë e tij të vërtet. Si përfundim Fati është i pashmangshëm. Atëhere kur ka Vullnet të Lirë?

Ndoshta është diçka e ndërmjetme. Domethënë mënyra me të cilën do të arrijmë në përfundimin e paracaktuar do të jetë ai që ne vetë do të zgjedhim. “E pse duhet të jetë e rëndësishme kjo”, do të mund të pyeste dikush. Sepse nga mënyra që dikush do të zgjedhë ta bëjë këtë rrugë, do të varen mësimet dhe eksperiencat që ai do të marrë. Dhe kjo duket edhe tek filmi. Protagonisti duke u përpjekur për të shmangur fatin e tij zbulon një komplot të madh, vihet përballë mosdijes së tij dhe në fund arrin që të çlirohet prej saj.

Mos ndoshta Platoni ka pasur të drejtë kur ka thënë se që një shoqëri të bëhet më e mirë do të duhet se secili nga ne të bëhet më i mirë?

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Mesimdhenja sekrete e Platonit


Mësimdhënia Sekrete e Platonit

 

Nga filozofët klasik më të mëdhenj, nxënësi më i njohur i Sokratit dhe ndoshta më i devotshmi ndaj mësimdhënjeve të tij, me dhunti të shumta, Platoni, rezultoi objekt studimi por edhe kritike të ashpër për pasardhësit e tij. Shumë u mbështetën në mësimdhëniet e tij për të futur teori të reja dhe sisteme filozofike që shumë i përdorën, zakonisht duke i përzier, që tu shërbenin për përfitime vetjake. Sido që të jetë, Platoni ka qënë dhe mbetet një nga filozofët më të rëndësishëm të Greqisë klasike dhe nuk do të pushoi asnjëherë së u studjuari nga adhuruesit e filozofisë dhe jo vetëm. Por, edhe pse janë shkruajtur shumë për veprat dhe mësimdhënjet e tij, ekziston një pjes që nuk duket se i intereson shumë filologëve modern dhe kërkuesve. Brënda veprës të platonit fshihen shumë dije të thella brendësore që nuk dallohen në sy të parë. Dhe megjithatë Esoterizmi është elementi mbizotërues në veprën e filozofit të madh, i cili njohu të gjitha qëndrat më të rëndësishme të dijes që ekzistonin në periudhën e tij, brënda dhe jashtë hapsirës Greke.

Për Njeriun.

Për sa i përket përbërjes së njeriut si qënie, esoterizmi përmënd se njeriu përbëhet nga dy element bazor: Shpirtin (e pavdekshëm) dhe personalitetin. Brënda ciklit të rimishërimeve, ajo që mbetet e pandryshueshme, e pashpërbërshme, e përjetëshme është Shpirti, i cili mishërohet çdo herë në një trup të shpërbëshëm që ka karakteristika të veçanta të cilat përbëjnë personalitetin e çdo individi. Personaliteti përbëhet nga katër  mbartës themelor: trupin fizik, energjia që i jep jetë këtij trupi- që në esoterizëm quhet prana- botën tonë ndjesore dhe mëndjen egoiste, i cili mendohet dhe e drejton njeriun në bazë të dëshirave dhe qëllimeve të tija personale. Këto 4 mbartës lidhen me 4 elementët krijues te botës: Tokë, Ujë, Ajër, dhe Zjarr sipas rradhës.

Shpirti nga ana tjetër është ai që bën pjesë tek esenca hyjnore, është pika e shenjtë e njeriut dhe pikërisht për këtë arsye përbën një urë e cila bashkon njeriun me Perënditë. Përbëhet nga mëndja e pastër dhe altruiste Manasi në sanskritisht, “nga mbartësi parandjesor Budi dhe nga shkëndia hyjnore e Vullnetit ose Atma, që është qënia e vërtet e njeriut, shkaku i të gjithë të tjerëve, INDIVIDI.”

Të gjithë këta mbartës të njeriut do të mund të kategorizoheshin edhe me një mënyrë tjetër në tre vënde: Trup, Psikikë, Mëndje ose Shpirt, dhe psikia përbërëse e urës midis Trupit dhe Shpirtit. Këtë ndarje e gjemë në menyrë shumë të qartë tek Platoni ku thotë “Νουν μεν εν ψυχή, ψυχή δε εν σώματι ξυνιστάς το παν ξυνετεκταίντο” që do të thotë “Pasi vuri mëndje tek shpirti dhe shpirt tek trupi (Krijuesi) ndërtoi gjithçka që ekziston.” Për të njëjtën gjë na flet Platoni kur i referohet shpirtit dhe pjesëve të tij. Ai mendon se shpirti përbëhet fillimisht nga dy pjesë, një të vdekshëm dhe një të pavdekshëm. Pjesa e tij e pavdekshme është që burgoset brënda trupit të vdekshëm – i cili është mishërimi i Shpirtit brënda botës materiale – ndërsa ai i vdekshmi është mbartësi ndjesor dhe mendor i personalitetit. Pjesën e vdekshme ndanë Perënditë në dy të tjerë, një superior dhe një inferior dhe midis tyre vendosën “frenat”, që është mëndja që arsyeton, që është intelekti fizik i njeriut. Platoni e quan pjesën inferiore dëshirori dhe e lidh me instiktet si dhedëshirat e ulta, pjesën superiore e quan zemërori që përfshin emocionet tona të ndryshme të cilat ndikojnë mbi gjëndjen tonë emocionale. E para bazohet tek qejfi dhe përmban fantazitë dhe dëshirat, ndërsa e dyta bazohet afër kokës.

Përsa i përket pjesës së pavdekshme të shpirtit, sipas filozofit të madh quhet llogjiku. Që të ekzistoi harmoni dhe drejtësi tek njeriu, duhet që kjo pjesë e pavdekshme të kontrollojë dhe të mbizotërojë mbi të gjitha të tjerat. Sipas esoterizmit, që njeriu të zhvillohet dhe të përmirsohet vazhdimisht është i detyruar që të veprojë dhe të jetojë duke u mbështetur mbi pjesën e tij Shpirtërore dhe duke kontrolluar personalitetin e tij.

Për Qytetin. Për Botën.

Këtë trepjeshmëri te shpirtit shtjellon Platoni në veprën e tij “Republika” dhe e lidh me drejtësinë, si për sa i përket njeriut, ashtu edhe përsa i përket republikës, me caktimin e qytetarëve në tre kasta. Kjo ndarje nuk bëhet në bazë të trashëgimisë, as sipas statusit ekonomik te qytetarëve por bëhet në bazë të zhvillimit brendësor të secilit dhe aftësisë së tij për të përdorur llogjikun, duke kontrolluar personalitetin dhe pjesët inferiore të psikikës.

Këto tre kastat e qytetarëve karakterizohen nga një virtyt, gjithmonë në përputhje me pjesën e shpirtit që dominon. Kështu pra, tek ata që mbizotëron llogjiku – si rrjedhim janë më të zhvilluarit nga ana brendësore dhe kontrollojnë më mirë elementët e mëposhtëm të personalitetit – karakterizohen nga virtyti i diturisë dhe bëjnë pjesë tek kasta e Klerikëve. Janë ata të cilët, pasi e kanë zbatuar drejtësin tek vetja e tyre, mund ta ushtrojnë në qytet dhe të udhëheqin drejtësisht të tjerët.

Më pas vijnë Rojtarët, ku dominon pjesa e zëmërorit tek psikika dhe karakterizohet nga virtyti i trimërisë. Janë rojtarët e qytetit, që, nëpërmjet stërvitjes së duhur mund të përdorin pjesën e zëmërorit të psikikës duke kultivuar pjesët më të pastra dhe të larta të ndjenjave, ndërkohë që kanë kontrolluar dëshirorin inferior.

Dhe së findmi kemi njerëzit që kontrollohen nga dëshirori dhe karakterizohen nga virtyti i modestisë. Janë bujqrit dhe artizanët e qytetit. Ndarja që bën Platoni, për arsye se bëhet në bazë të karakteristikave natyrale dhe jo në bazë të ndarjes klasore apo ekonomike nuk përmban asnjë llojë rracizmi. Të gjithë janë të dobishëm brënda Republikës së tij dhe të gjithë janë të nevojshëm. Por, që republika të funksionojë drejtësisht dhe të jet burim i zhvillimit për qytetarët e saj, secili prej tyre duhet të ketë vëndin që i takon dhe të kontribojë në përputhje me mundësitë dhe aftësitë e tij tek të gjithë të tjerët, gjithmonë me synimin e të mirës së përbashkët.

Ky është revolucioni që sjell Platoni në të dhënat e epokës me rezultat pranimin e kritikave të ashpra dhe dyshimeve të shumta. Por duke studjuar dikush sidomos këtë vepër, “Republikën”, vetëdijësohet për kuptimin e saj në mënyrë shumë natyrale dhe kupton se të gjitha këto bazohen në të vërteta shumë të thella, të cilat filozofi i zotëroi nga qëndrat e mistereve të epokës së tij tek të cilat ishte initacionuar.

Për Botën.

Të dhënat më të shumta për botën dhe krijimin e saj i takojmë tek Timeo. Edhe pse bëhet fjalë për një nga djalogët e Platonit, tek kjo vepër shprehet shumë pastër një Mësimdhënje Sekrete. “Nuk është rastësore që Platoni vendos një Pitagorian, Timeo, që ta rrëfejë, pasi Pitagorianët shprehnin në lashtësi dijet më të thella të filozofisë brendësore. Pastaj shumë studjues mendojnë se tek Timeo përmbahen dije pitagoriane të pastra, të cilat i kishte në zotërim Platoni.”

Timeo e fillon me një nga pyetjet më të rëndësishme dhe filozofike të të gjitha kohrave dhe të të gjithave sistemeve filozofike: “Çfarë është qënia? Çfarë është ajo që ekziston gjithnjë por nuk lind asnjëherë dhe çfarë është ajo që gjithnjë lind por asnjëherë nuk ekziston?” Është pytja e përjetshme filozofike për “atë që Është” dhe “ajo që Ekziston”, bota e krijuar dhe ajo e pakrijuar, e shfaqura dhe e pashfaqura.

Që tëk Republika, me an të mitit të shpellës, Platoni ndan të shfaqurën, botën e ndryshueshme materjale të iluzionit, Eterin, nga bota e vërtet dhe e pandryshueshme e Arketipeve, botës së Ideve, ajo që ngelet e Njëjtë. Atje banojnë 4 Arketipe : Mirësia, Drejtësia, Bukuria, e Vërteta, që mishërohen në botën materiale si Feja, Politika, Arti, dhe Shkenca.

Përsa i përket Krijimit fillestar, Platoni nëpërmjet gojës së Timeo thotë se në fillim ishte kaosi, Por Krijuesi vendosi rregull ne atë kaos dhe formoi universin pasi vuri mëndje tek shpirti dhe shpirt tek trupi, duke përdorur analogjinë, të cilën e shtjellon matematikisht gjatë veprës.

Në vazhdim përmend 4 elementët, Tokë, Ujë, Ajër, Zjarr nga të cilat, duke u bashkuar sëbashku nëpërmjet nje anlogjie harmonike, Perëndia formoi botën e dukshme e të shfaqur. Nga këto katër element krijoi edhe njeriun me 4 mbartësit e tij të personalitetit të cilat përment Esoterizmi.

Shpirti i botës u krijua përpara se të krijohej trupi i tij dhe u vendos fillimisht në qendër. Më pas u zgjerua në mënyrë që të mbulonte të gjithë botën nga jashtë. “Këtu, në përputhje me analogjinë e strukturës së njeriut sipas Esoterizmit, mund të themi se Platoni i referohet Aurës së Botës, diçka e paaritshme për trurin njerëzor.”

Në vazhdim, lidh 4 elementët me 4 στερεά, të përbërë nga trekëndësha, të cilët kontraktohen në krijimin e botës. Lidh pra Zjarrin me Piramidën-me katër faqe, Ajërin me tetë faqe, Ujin me njëzet faqe, dhe tokën me kubin. Me anë të kombinimit të këtyre figurave gjeometrike Perëndia krijon botën. Por ekziston edhe një στερεό i pestë që lidhet me elementin e pestë, Eterin. Është pesëkëndëshi me 12 faqe, i cili përmbahet në format e botës së padukshme, tek ekzistenca e të cilave përfundonë llogjikisht, nëpërmjet arsyetimeve matematike, aritmetike dhe gjeometrike. Tek e njëjta vepër por edhe tek të tjerat filozofi na flet për Atlantisin duke na dhënë të dhëna të hollësishme për strukturën e saj dhe të njerëzve gjithashtu, diçka të cilën Esoterizmi e përmend shpesh herë dhe gjerësisht. Bëhet fjalë për një fazë të zhvillimit njerëzor që quhet rraca e katërt dhe banonte në një kontinet që ndodhej në oqeanin e sotëm Atlantik.

Janë kaq të shumta mësimdhënjet brendësore që gjejmë në veprat e Platonit për të cilat do të ishite e pamundur të shpreheshin në këto pak rreshta. Lexuesi do të mund të endej më shumë në këto mësimdhënje duke studjuar vetë filozofin dhe duke kërkuar burimet e fshehta të veprave të tij, duke i krahasuar ato me të vërtetat filozofike të Esoterizmit. Do të zbulojë se nuk bëhet fjal thjesht për një tjetër filozof  klasikë, por për nje personalitet shumë të zhvilluar, një njeri të ndriçuar, një Initacionant i Vërtet.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Heroi:Filmi nga pikepamja filozofike


Heroi i këtij filmi është një simbol, një forcë lëvizëse që vë në veprim zhvillimin. Sakrifikon veten e tij që të shëndërrojë ambjentin që e rrethon dhe ekzistencën e tij në diçka ndryshe që është nga ana cilësore më e lartë. Por nuk është vetëm heroi simbol tek ky film,i gjithë filmi mund të konsiderohet si një poemë në veprim.

Shikuesi duke e ndjekur, do të ndjejë të marrin pjesë të gjitha ndjenjat e tij, që të arrijë të ndjejë atë që ndjen shpirti i tij dhe që truri i tij nuk mund ta perceptojë.

Që të ekzistojë një Hero duhet pra të ketë një betejë. Por beteja tek ky film duket sikur është përtej betejës të së mirës me të keqen. Është përtej përpjekjes për të triumfuar e mira! Nga beteja lind pyetja: “Kush dhe çfarë e drejton këtë të mirë dhe mos ndoshta çdo luftë e së mirës me të keqen, është një përqafim i fortë midis dy elementeve, që përbëjnë një bashkim i cili lind diçka të re?”

Këtu le të kujtojmë simbolin kryesor të filozofisë kineze që është Yin Yang. Brënda secilës pjesë të këtij simboli ka një pikë e ngjyrosur me ngjyrën e kundërt, që bën të mundur ekzistencën e rrotullimit, dhe si rrjedhojë mundëson edhe zhvillimin. Zhvillimi është ciklik dhe në formë spiraleje. Kjo lëvizje ciklike duket vazhdimisht tek filmi. Nën ritmin e vazhdueshëm të luftës së shpatave, ku lëvizjet e luftëtarëve bëhen në mënyrë rrethore, në mantelet që përbëjnë rrobat e luftëtarëve dhe rrotullohen vazhdimisht dhe sidomos tek skena me gjethet e rëna të vjeshtës, të cilat ngrihen lartë me erën si një vallëzim i çendur të një fortune rrethore, që është shumë e vështirë të përshkruhet me fjalë.

Një rol të rëndësishëm luajnë gjithashtu edhe ngjyrat. Fillimisht e “kuqja”. Nga pikpamja e jashtme është “pasioni” i heroit që e bën të veprojë, ndërsa nga ajo e brendëshmja mund të themi se është Vullneti.

Është “bluja” që nëpërmjet veprimit të përkushtuar dhe sakrificës së protagonistëve paraqet vitytin e Dashurisë dhe gjithashtu është edhe e “bardha” që simbolizon pastërtinë, përkushtimin, bashkimin. (Karakteristikë është skena e vdekjes së protagonisëtve teksa i përshkon të dy sëbashku e njëjta shpatë si të ishin një trup).

Tani përsa i përket personazheve të filmit, kemi heroin qëndror që përpiqet të luftojë Perandorin e Madh. Për ta arritur qëllimin e tij, do të paraqitet si miku i tij, pas i shpall se i ka vrarë tashmë tre kundërshtarët e Perandorit të Madh dhe tashmë, për shkak të fitores së tij, kërkon të mund të afrohet më afër tij. (Asnjërit nuk i lejohej të afrohej pranë Perandorit të Madh).

Përsëri kemi simbolet e mësimdhënies të pakohëshme lindore, ku të vrasësh, nga ana brendësore do të thotë të kontrollosh, të mbizotërosh. Lufta siç thamë është një luftë brendësore dhe luftëtari është vetëdija, e cila duhet të luftojë me nivelet inferiore dhe ti kontrollojë, ti vërë nën zotërimin e saj, që njeriu të mund të vijë në kontakt me pjesën e tij superiore.

Që ta bëjë këtë betejë, do ti duhet fillimisht të shkeli në shkallën e aksionit me qëllim që të zhvillojë shikimin brendësor dhe vetëpërmbajtjen (elemente të cilat gjatë filmit shfaqen në betejën e parë), më pas të zhvillojë dhëmbshurinë, duke kontrolluar dëshirat e tij dhe impulset, dhe të arrijë Dashurinë-Diturinë. (Shikojmë gjatë luftës së dytë të bashkëpunojnë në mënyrë harmonike të dyja palët, duke planifikuar një plan të zgjuar që në fund përmbushet me sakrificën nga dashuria).

Më pas vjen prova përfundimtare. Kjo provë i lejon tashmë, të vijë përballë me Perandorin e Madh (që në një farë mënyre është ai vetë, sit ë gjithë miqtë dhe luftëtarët ishin pjesë e vetes së tij). Vdekja i sjell një ndryshim. Ai dhe Perandori i Madh janë një, është shëndërruar në një mbret filozof. Cikli është mbyllur. Kundërshtari, që u shfaq si shok, është bërë shok  pasi u sakrifikua në altarin e zhvillimit të përjetshëm. Nuk ekzistojnë më uni inferior apo superior, vetëm një Vullnet i pastër.

Tek e fundit, siç thotë edhe Lao Çe tek Tao Te King, “natyra i përdor format dhe më pas i braktis. Pra është e padhimbshme.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

PROJEKSIONI ASTRAL (video)


Çfarë është Projeksioni Astral?

Pavarësisht se janë shkruar shumë gjëra mbi këtë temë, akoma kjo çështje është e panjohur mirë, dhe sidomos në vëndin tonë. Projeksion Astral konsiderohet çdo lloj eksperience jashtëtrupore që kryhet me anë të trupit astral, i cili është i aftë të braktisë trupin fizik të njeriut dhe të udhëtojë jashtë tij në botën ose dimensionin astral.

Projeksioni astral përbën një nga mundësitë e ekzistencës njerëzore. Dëshmitë e njerëzve që kanë pasur një projekson astral me ose pa dashje janë të panumërta, akoma edhe në ditët tona. Por pasi gjykimi racional i botës tonë mban fort frerët e jetës tonë, dhe rrallë herë i japim të panjohurës vënd për tu shfaqur, të paktë janë ata që e dinë me të vërtet se çfarë u ndodhi kur papritur braktisën trupin e tyre dhe e panë veten duke bërë një udhëtim magjepsës astral. Por megjithatë… po ti hedhim një sy traditave të lashta do të na zbulojnë, se ky udhëtim jo vetëm që është i arritshëm, por dhe natyral për njeriun.

Trupi astral

Duke kërkuar në Traditat Esoterike të gjithë qytetërimeve shohim se njeriu përmban një trup që në Tratidën Perëndimore u quajt “astral”, i cili është mbartësi i ndjenjave, pasioneve dhe emocioneve të tij. Gjithashtu ky mbartës quhet “shëmbëlltyrë e dyfishtë”, pasi përbën një kopje ekzakte të trupit tonë fizik, por me ndjesi më të holla. Falë këtij trupi, ekzistojnë dhe shfaqen ndjenjat njerëzore, duke na lejuar një jetë emocionuese, si dhe një komunikim me botën rrethuese nëpërmjet ndjenjave që përbejnë shtrirjen e kësaj shëmbëlltyreje.

Duke bërë një udhëtim të shkurtër në qytetërimet e lashta vërejmë se secili nga ata kishte një emër për trupin astral. Kështu, Egjiptianët flisnin për Ka, Indianët e quanin Liga Sarira, dhe hindutë e përmbanin në Pranamajia Kosa. Budistët flisnin për aftësitë e Rupas, ashtu sikurse Kinezët e quanin Thanghi. Në vëndet skandinave përmëndej si Xhidel, ndërsa keltët e quanin Fets, Guaft ose Favi. Gjithashtu, në Greqi ishte i njohur me emrin Idholo, “Είδωλο”, ose shëmbëlltyra, dhe në Romë me emrin Larva.

Projeksioni astral

Pra një nga aftësitë e trupit astral është dhe aftësia e projeksionit të tij në botën astrale ose në zona të tjera të kohës dhe vëndit. Ky fenomen quhet projeksion astral. Sipas studimeve që janë bërë, ekzistojnë katër lloje të projeksionit astral.

1. Projeksioni që bëhet pa dashje dhe pa vetëdije, e cila përjetohet si një ëndërr intensive. Kur zgjohemi ndihemi shumë të lodhur, dhe me ndjesinë se gjatë gjumit kemi qënë intensivisht aktivë.
2. Projeksioni që bëhet pa dashje dhe me vetëdije, gjatë së cilit trupi ynë astral shtyhet jashtë si rezultat gjëndjeve dëshire të madhe, tensioni, frike, ankthi ose dhimbjeje te fortë. Te ky tip renditen shembujt e njerëzve që u ngritën astrikisht mbi trupin e tyre fizik gjatë një operacioni, ose që u gjendën afër njerëzve të tyre të dashur.
3. Projeksion që bëhet me dashje por pa vetëdije, e cili arrihet nëpërmjet teknikës, por nuk e kemi vetëdijen e plotë të këtij udhëtimi. Megjithatë, më vonë jemi në gjëndje të kujtojmë disa pjesë të kësaj experience.
4.Projeksion që bëhet me dashje dhe vetëdije, gjatë së cilës e përjetojmë daljen nga fillimi deri në fund, dhe jemi në gjëndje që të kthehemi mbrapa tek trupi ynë fizik me dëshirën tonë. Të njohura janë rastet e njerëzve që udhëtojnë nëpërmjet astralit me qëllim që të paralajmërojnë njerëzit e tyre të dashur mbi ngjarje të rëndësishme.
Në këtë pikë duhet të theksojmë se, projeksioni astral që bëhet me dëshirë është një praktikë që përmban shumë rreziqe. Rrezikshmëria qëndron te fakti që personi që ka bërë këtë projeksion mund të mos jetë në gjëndje që ta kthejë trupin e tij astral në trupin fizik, dhe në këtë rastë shkaktohet vdekja, ose ta lërë trupin e tij fizik të pambrojtur gjatë mungesës së trupit astral, me rezultat që trupi fizik të jetë i hapur ndaj ndikimive të jashtme. Për këtë arsye nevojitet një përgatitje e mirë, të stërvitesh, por edhe kultivimi brendësor i njeriut, në mënyrë që të jetë i mbrojtur ashtu siç duhet.

Gjate projeksionit astral, trupi astral qëndron i lidhur me trupin fizik nëpërmjet nje fije gri ose të argjendë, e cila lejon kthimin e trupit astral. Vetëm gjatë vdekjes kemi një shkëputje të plotë. Kjo fije lidhëse shpesh herë përmendet si litar ose fill. Në disa fise të Amerikës ngjasohet me gjarpërin ose pemën, Aziatikët e shohin si shigjetë qiellore dhe aborigjenët e Vorneut si shkalla. Tek Bibla e takojmë me si “fija e argjendë”, por edhe si shkalla e Jakobit. Të gjitha këto shfaqje reflektojnë mitin e lashtë të ngritjes të njeriut drejt qiellit dhe Perëndive, siç shprehet nëpërmjet traditave dhe ceremonive të atyre popujve.

Një fleshbek i shkurtër historik dhe kulturor

Projeksioni është pjesë e traditave dhe initacioneve e të gjitha shoqërive tradicionale të planetit tonë. Sipas studimeve antropologjike, shamanët e ketyre shoqërive realizonin udhëtime astrale me dëshirën e tyre, pasi e kishin përgatitur trupin dhe shpirtin ashtu siç duhej. Në Siberinë Lindore përgatitja përfshinte një periudhë që mbahej kreshmë, purifikimi trupor, dhe meditimi. Në vazhdim, mernin pjesë në një ceremoni te veçantë gjatë së cilës i binin një daulleje ritmikisht duke improvizuar psalme të cilat ndihmonin në shkëputjen e astralit nga trupi fizik. Shamanët e Amerikës Jugore përdornin gjithashtu një pije haliçunogjene të përgatitur nga bimë natyrale e cila e lejonte që të lartësonte perceptimin e tij para se të nisnin udhëtimin e tyre. Pije haliçunogjene përdornin dhe fiset e Perusë, ku grupe të mëdhaja njerëzish udhëtonin sëbashku në vënde të largëta. Akoma është e njohur aftësia e Afrikanëve, Indianëve Amerikanë dhe e Australianëve autoktonë që quheshin shërues – magjistarë, aftësia që të bëjnë projeksion astral me qëllim që të shërojnë pacientët, por edhe që të marin informacione të dobishme për mbrojtjen e fisit të tyre nga pushtuesit. Duke vazhduar me botën perëndimore gjejmë dëshmi të kësaj eksperience në veprat e Herodotit, Platonit, Plutarkut, Pliniut dhe Suetoniut. Kisha gjithashtu ka regjistruar eksperienca të ngjashme jashtë trupore, ku Apostulli Pavlo i përshkruan dhe analizon në Letrat e tij dhe Shën Agustini vendos histori interesante në veprat e tij. Të njohura janë akoma pikëpamjet e idhujve të shenjtorëve të ndryshëm të traditës së krishterë, siç janë ato të Antonios, të Padovait dhe të Alfonso Liguori. Një tregues tjetër është dhe vdekja e Napoleonit, i cili do që të udhëtojë para vdekjes së tij nga Helena e Shenjtë në Romë, që ti thotë mamasë së tij se ka vdekur.

Projeksioni astral dhe kërkime

Kërkimi shkencor i projeksionit astral filloi me themelimin e Kompanisë Britanike të Kërkimeve Psikike në vitin 1882, kur kërkues të degëve të ndryshme mblodhën dëshmi nga njerëzit e tyre, i krahasuan midis tyre dhe pastaj arritën ti vëzhgojnë nëpërmjet intervaleve psikike të kontrolluara. Më pas vijuan eksperimente të ngjashme nga kërkues Francez dhe Amerikanë të shekullit të XX, të cilët regjistruan ndryshimin e valëve që rrezaton truri gjatë eksperiencave jashtë trupore.

Sot në botë, ekzistojnë institucione dhe organizata që meren me studimin e fenomeneve parapsikologjike. Edhe pse dëshmitë e njerëzve që kanë pasur një eksperiencë jashtë trupore shtohen, “shkenca” moderne nuk e pranon këtë fenomen. E njëjta gjë ndodh edhe me shkencën e psikologjisë ku, sipas parimit frojdian, bota e ëndrrave konsiderohet si një skenë fantastike tek e cila përplasen pasionet e atij që ëndërron me frenimet e atij që është i vetëdijshëm. Një përjashtim përbën psikiatri i njohur Karl Gustav Jung, i cili jo vetëm e studjoi këtë fenomen, por edhe ai vetë kishte eksperienca të tilla astrale.

Shkenca konsideron si “reale” vetëm atë që është e dukshme në sytë e trupit tonë fizik dhe që është e mundur të vërtetohet në kushte të rrepta laboratorike. Ndoshta janë ritmet e shpejtë të jetës tonë, ndoshta tendencat tona mikroborgjeze, ndoshta disa shtysa të kontrolluara, ndoshta akoma edhe disa frikëra të brëndëshme, që na kanë bërë të besojmë se njeriu është vetëm ajo që duket dhe jo ajo që është. Paraardhësit tanë më siguri që do të qeshnin me “eksperimentet” tona, sepse e dinin shumë mirë se nuk ekzistonte “specialist” që të mundë të vinte kabëlla tek Shpirti, ose të peshojë jetën. Pikërisht prandaj ishin në gjëndje të udhëtonin ashtu sikurse shumë pak njerëz modernë munden.

Sot shfaqet në mënyrë të theksuar nevoja e kthimit të një konsiderate tërësore të qënies njerëzore. Kështjellat e shkencës konservtore avash-avash po ndalojnë së qëni të pamposhtura, pasi kërkues të rinj kërkojnë të vërtetën në dijen e lashtë dhe guxojnë të ecin mbi udhë të harruara. Po fillojmë përsëri të vetëdijësohemi, se njeriu përbën një pjesë të natyrës dhe ndjek ritmin e universit. Jeton në tokë, por mund të lartësohet drejt qiejve që të marrë pjesë në misterin e Shenjtë që na rrethon. Pra le të përpiqemi të zbulojmë natyrën tonë brendësore, duke qënë të hapur në udhëtimet e mrekullueshme të Shpirtit tonë…

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Filozofia Kineze: Tao Te King 4


Gjashtëdhjetë e një

Një vend i madh është si tokë e ulët .

Është trualli takues i universit ,

Nëna e universit .

Femra mund mashkullin me qetësi ,

Shtrirë në qetësi .

Si rrjedhim nëse një fshat i madh i lë vendin një fshati më të vogël ,

Do e pushtojë fshatin më të vogël .

Dhe nëse një fshat i vogël i nënshtrohet një fshati më të madh ,

Mund të pushtojë fshatin e madh .

Kështu ato që do pushtonin duhet të dorëzohen ,

Dhe ato që pushtojnë të bëjnë kështu sepse dorëzohen .

Një komb i madh ka nevojë për më shumë njerëz ;

Një fshat i vogël ka nevojë të shërbejë .

Secili merr atë që do .

Është e përshtatshme  për një komb të madh të dorëzohet .

 

Gjashtëdhjetë e dy

Tao është burimi i të dhjetëmijë gjërave .

Është thesari i njeriut të mirë , dhe strehimi i të keqit .

Fjalët e ëmbla mund të blejnë nderin ;

Veprat e mira mund të fitojnë respekt .

Nëse dikush është i keq , mos e braktis .

Kështu ditën kur perandori kurorëzohet ,

Ose tre nëpunësit e shtetit vihen në detyrë ,

Mos dërgo dhuratë nefriti dhe një skuadër me katër kuaj ,

Por rri i qetë dhe ofro Tao-në .

Pse e pëlqejnë Tao-në të gjithë në fillim ?

Mos është se gjen çfarë kërkon dhe falesh kur bën gabim ?

Si rrjedhim kjo është pasuria më e madhe në univers .

 

Gjashtëdhjetë e tre

Praktiko mosveprimin .

Puno pa vepruar .

Shijo të pashijsmen .

Lartëso të voglën , rrit të paktën .

Shpërble hidhërim me kujdes .

Shiko thjeshtësi në të komplikuarën .

Arrij madhështi në gjëra të vogla .

Në univers gjërat e vështira janë bërë sikur të ishin  të thjeshta .

Në univers veprime të mëdha janë bërë nga punë të vogla .

I mëncuri nuk përpiqet të bëjë ndonjë gjë shumë të madhe ,

Dhe kështu arriti madhështi .

Premtime të lehta bëhen për besime të vogla .

T’i marrësh gjërat lehtë arrin në vështirësi të mëdha ,

Ai kurrë nuk i provon .

Gjashtëdhjetë e katër

Paqja ruhet lehtë ;

Problemet të mëndin para se të fillojnë .

E brishta thyhet lehtë ;

E vogla shpërndahet lehtë .

Përballu me të para se të ndodhi .

Vëri gjërat në rregull para se të ketë konfuzion .

Një pemë e madhe sa një përqafim njeriu del nga një filiz i vogël ;

Një tarracë nëntë kate e lartë fillon me një pirg dheu ;

Një udhëtim prej njëmijë miljesh fillon nga një hap i vetëm .

Ai që shtiret mund qëllimin e tij ;

Ai që kapet (pas diçkaje) humbet .

I mënçuri nuk shtiret , kështu nuk e mundin .

Ai nuk kapet dhe si rrjedhojë nuk humbet .

Njerëzit zakonisht dështojnë kur janë në prag të suksesit .

Kështu kujdesu  për fundin aq sa edhe për fillimin ;

Pastaj nuk do ketë dështim .

Si rrjedhojë i mënçuri kërkon liri nga dëshira .

Ai nuk grumbullon gjëra të çmuara .

Ai mëson të mos mbahet në ide .

Ai e kthen njeriun te ajo çfarë ka humbur .

Ai ndihmon të dhjetëmijë gjërat të gjejnë natyrën e tyre të vërtetë ,

Por përmbahet nga veprimi .

 

Gjashtëdhjetë e pesë

Në fillim ato që njihnin Tao-në nuk u përpoqën të ndriçonin tjerët ,

Por e mbajtën të fshehur .

Pse është kaq e vështirë të drejtosh ?

Sepse njerëzit janë shumë të zgjuar .

Drejtuesit që përpiqen të përdorin zgjuarsinë

Mashtrojnë vendin .

Ata që drejtojnë pa zgjuarsi

Janë bekim për vendin .

Janë të dyja alternativat .

T’i kuptosh është Virtyti Primar .

Virtyti Primar është thellë dhe larg .

Drejton gjithçka pas

Drejt njëshmërisë së madhe .

 

Gjashtëdhjetë e gjashtë

Pse është deti mbret i të njëqind rrjedhave ?

Sepse shtrihet poshtë tyre .

Rrjedhimisht është mbreti i të njëqind rrjedhave .

Nëse i mënçuri do drejtonte njerëzit , ai duhet të shërbejë me përulje .

Nëse do i drejtonte , do i ndiqte nga pas .

Në këtë mënyrë kur i mënçuri drejton , njerëzit nuk do ndjehen të shtypur ;

Kur qëndron para tyre , nuk do lëndohen .

E gjithë bota do e mbështesë dhe nuk do jenë të mërzitur prej tij .

Sepse ai nuk konkuron ,

Nuk gjen konkurencë .

Gjashtëdhjetë e shtatë

çdonjeri poshtë qiellit thotë që Tao i im është i madh dhe përtej krahasimit .

Sepse është i madh , duket ndryshe .

Nëse nuk do ishte ndryshe , do zhdukej kohë më parë .

Kam tre thesare që mbaj dhe ruaj .

E para është mëshira ; e dyta ekonomia ;

E treta është të guxosh të mos jesh para tjerëve .

Nga mëshira vjen kurajoja ; nga ekonomia vjen bujaria ;

Nga përulësia vjen udhëheqja .

Ditët e sotme njeriu shmang mëshirën , por përpiqet të jetë trim ;

Braktisin ekonominë , por përpiqen të jenë bujarë ;

Nuk besojnë në përulësi , por gjithmonë përpiqen të jenë të parët .

Kjo është vdekje e sigurtë .

Mëshira sjell fitore në betejë dhe forcë në mbrojtje .

Është qëillimi prej të cilit qielli ruan dhe vigjilon .

Gjashtëdhjetë e tetë

Një ushtarë i mirë nuk është i dhunshëm .

Një luftues i mirë nuk është i inatosur .

Një fitues i mirë nuk është hakmarrës .

Një punonjës i mirë është i përulur .

Kjo njihet si Virtyti i mos luftuarit .

Kjo njihet si aftësi përballjeje me njerëz .

Kjo që nga kohët e lashta është njohur si bashkimi i fundit me qiellin .

Gjashtëdhjetë e nëntë

Ka nje thënie mes ushtarësh ;

Nuk guxoj të bëj lëvizjen e parë , por më mirë do luaja rolin e të ftuarit ;

Nuk guxoj të avancoj një inc por më mirë të zmbrapsem një këmbë .

Kjo quhet të marshosh pa u dukur që lëviz ,

Të përveshësh mëngët pa treguar krahun ,

Të zësh armikun pa sulmuar ,

Të jesh i armatosur pa municione .

S’ka katastrofë më të madhe se të nënvlerësosh armikun .

Duke nënvlerësuar armikun , gati humba çfarë vlerësoj .

Kështu kur merr pjesë në betejë ,

Do fitojë vartësi .

Shtatëdhjetë

Fjalët e mia janë të thjeshta për tu kuptuar dhe të thjeshta për tu kryer ,

Prapë asnjeri poshtë qiellit nuk i di ose nuk i praktikon .

Fjalët e mia kanë fillesa të lashta .

Veprimet e mia janë të disiplinuara .

Sepse njerëzit nuk kuptojnë , nuk dinë rreth meje .

Ata që më njohin janë të paktë ,

Ato që më fyejnë janë të nderuar .

Rrjedhimisht i mënçuri vishet me rroba të ashpra dhe mban xhavahirin në zemër .

Shtatëdhjetë e një

Duke ditur se injoranca është fuqi .

Duke injoruar se dituria është sëmundje .

Nëse dikush është i sëmurë nga sëmundja , atëherë tjetri nuk është .

I mënçuri nuk është sepse e ka vdekje sëmundjen .

Prandaj nuk është i sëmurë .

 

Shtatëdhjetë e dy

Kur njeriu ka mungesë ndjenje frike , do ketë shkatërrim .

Mos u futni me forcë në shtëpitë e tyre .

Mos i ngacmoni në punë .

Nëse nuk ndërhyni , nuk do lodhen nga ty .

Kështu i mënçuri e njeh veten por nuk shfaqet ,

Ka vetrrespekt por nuk është arrogant .

Lë atë dhe zgjedh ktë .

Shtatëdhjetë e tre

Një trim dhe gjaknxehtë do vriste ose do vritej .

Një trim dhe i qetë do e ruante gjithmonë jetën .

Nga këto dyja kush është e mirë dhe kush është lënduese ?

Disa gjëra nuk favorizohen nga natyra . Kushedi pse ?

Edhe vetë i mëncçuri është i pasigurtë për këtë .

Tao i qiellit nuk lufton dhe prapë mund .

Nuk flet dhe nuk përgjigjet .

Nuk pyet dhe prapë është i furnizuar me çfarë i duhen .

Duket se nuk ka qëllim dhe prapë qëllimi përmbushet .

Rrjeta e qiellit lëshohët gjërësisht .

Edhe pse rrjetat a tij janë të kalueshme , asgjë nuk i shpëton .

 

Shtatëdhjetë e katër

Nëse njerëzit nuk kanë frikë të vdesin ,

Nuk është e dobishme t’i kërcënosh me vdekje .

Nëse njerëzit jetojnë me frikën konstante të vdekjes ,

Dhe nëse thyen ligjin do të thotë se dikush do vritet ,

Kush do guxojë ta thyejë atë ?

Ka gjithmonë një xhelat zyrtar .

Nëse mundohesh tia zësh vendin ,

Është si të përpiqesh të jesh marangoz mjeshtër dhe të presësh drunj .

Nëse përpiqesh të presësh drunj si mjeshtër , vetëm do vrasësh duart .

 

Shtatëdhjetë e pesë

Pse njerëzit vdesin nga uria ?

Sepse drejtuesit shpenzojnë para në taksa .

Si rrjedhim njerëz vdesin nga uria .

Pse ka njerëz rebelë ?

Sepse drejtuesit ndërhyjnë shumë .

Ja pse janë rebelë .

Pse mendojnë njerëzit shumë pak rreth vdekjes ?

Sepse drejtuesit pretendojnë shumë nga jeta .

Si rrjedhim njerëzit e marrin jetën lehtësisht .

Të kesh pak me çfarë të mbijetosh , dikush di më mirë se sa ta mbivlerësosh jetën .

 

Shtatëdhjetë e gjashtë

Njeriu lindet i butë dhe i dobët .

Në vdekjen e tij është i ashpër dhe i ngrirë .

Bimët jeshile janë të njoma dhe të mbushura me lëng .

Në vdekjen e tyre janë të fishkura dhe të thara .

Si rrjedhim mpirja dhe palëvizshmëria janë ndjekëse të vdekjes .

E buta dhe e epshmja janë ndjekëse të jetës .

Kështu një ushtri pa fleksibilitet nuk fiton kurrë një betejë .

Një pemë e papërkulshme thyhet lehtë .

E ashpra dhe e forta do bjeri .

E buta dhe e dobëta do e mundi .

Shtatëdhjetë e shtatë

Tao i qiellit është si përkulja e një harku .

E larta ulet dhe e ulëta ngrihet .

Nëse filli është shumë i gjatë , shkurtohet ;

Nëse s’ka mjaftueshëm , zgjatet .

Tao i qiellit është të marrësh nga ata që kanë me tepri dhe tu japësh atyre që nuk kanë mjaftueshëm .

Udha e njeriut është e ndryshme .

Ai merr nga ata që nuk kanë mjaftueshëm dhe u jep atyre që kanë me tepri .

Cili njeri ka më se mjaftueshëm dhe i jep botës ?

Vetëm njeriu i Tao-së .

Kështu i mençuri punon pa çmim .

Ai arrin çfarë duhet arritur pa u futur në hollësi .

Ai nuk përpiqet të tregojë diturinë e tij .

 

Shtatëdhjetë e tetë

Poshtë qiellit s’ka asgjë më të brishtë dhe tëë epshme se ujin .

Prapë për të sulmuar të qëndrueshmin dhe të fortin , s’ka asgjë më të mirë ;

S’ka barazi .

I dobëti mund të mposhtë të fortin ;

I shkathëti mund të mposhtë të mpirin .

Poshtë qiellit të gjithë e dinë ,

Përsëri asnjeri nuk e vë në praktikë .

Kështu i mënçuri thotë :

Ai që merr përsipër poshtërimin e njerëzve është i përshtatshëm për t’i drejtuar .

Ai që merr përsipër katastrofën e vendit meriton të bëhet mbret i universit .

E vërteta gjithmonë duket paradoksale .

 

 

Shtatëdhjetë e nëntë

Pas një grindjeje të hidhur , pak zemërim duhet të ngelë .

çfarë mund të bëhet për të ?

Kështu i mençuri mban gjysmën e tij të ujdisë

Por nuk kërkon taksa .

Një njeri me Virtyte përfundon pjesën e tij ,

Por një njeri pa Virtyte kërkon nga tjerët të përmushin detyrimet e tyre .

Tao i qiellit është i paanshëm .

Rri me njerëz të mirë gjatë gjithë kohës .

 

Tetëdhjetë

Një vend i vogël ka pak njerëz .

Edhe pse ka makineri që punojnë dhjetë deri në njëqind herë më shpejt se një njeri , nuk nevojiten .

Njerëzit e marrin vdekjen seriozisht dhe nuk udhëtojnë larg .

Edhe pse kanë varka dhe vagonë , asnjeri nuk i përdor .

Edhe pse kanë armatura dhe municione , asnjeri nuk i ekspozon .

Njeriu kthehet te lidhja e litarëve në vend të shkrimit .

Ushqimi i tyre është i dukshëm dhe i mirë , rrobat fine por të thjeshta , shtëpitë të sigurta ;

Janë të lumtur në udhët e tyre .

Edhe pse jetojnë brenda rrezes së shikimit të komshinjve ,

Dhe gjela këndues e qenj lehës dëgjohen gjatë rrugës ,

Prapë lënë njëri-tjetrin në paqe ndërsa rriten dhe vdesin .

 

Tetëdhjetë e një

Fjalët e vërteta nuk janë të bukura .

Fjalët e bukura nuk janë të vërteta .

Njerëzit e mirë nuk zihen .

Ata që zihen nuk janë të mirë .

Ata që dinë nuk janë të mësuar .

Të mësuarit nuk dinë .

I mënçuri nuk përpiqet asnjëherë të ruajë gjërat .

Sa më shumë bën për tjerët , aq më shumë begati ka .

Tao i qiellit është i mrehtë por nuk lëndon .

Tao i të mënçurve është punë pa mundim .

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu: