Hyrje » Qyteterime

Arkiva Kategorie: Qyteterime

Mosha e Piramidave


Mosha e Piramidave

Vëmendjen e shkencëtarëve dhe kërkuesve më të shumtë e kanë tërhequr që prej kohrave të vjetra mënyra e ndërtimit dhe përdorimit të piramidave. Në mënyrë informuse, përmëndim se përgjatë Nilit gjënden rreth 70 piramida, shumica e të cilave, me përjashtime të vogla që konfirmojnë rregullin e zakonshëm, u ndërtuan gjatë pesë Dinastive të para, dhe përbëjnë shëmbuj të një teknologjie shumë të lartë. Të tjerat, më të rejat, tregojnë një teknologji shumë më të ulët. Sot, misteret akoma vazhdojnë të mahnisin dhe të torturojnë shkencëtarët dhe studiuesit.

Në ditët tona, shkencëtarë si Robert Bauval dhe Graham Hancock, përmendin se përbërja e tre piramidave të Gizës dhe të monumenteve të zonës, paraqesin zonën e qiellit mijra vite më përpara se kronologjia zyrtare e ndërtimit të piramidave.

Vëmendjen më të madhe në krahasim me të gjithë piramidat e ka tërhequr piramida e Madhe e Gizës sepse u konsiderua si ndërtesa më e vjetër dhe më e madhe e njeriut me analogjitë matematikore dhe gjeometrike më perfekte. Filozofi neoplatonik Prokoli, deklaron se “piramida e madhe” ishte përdorur si vëzhgues astronomik (yjor) përpara përfundimit të ndërtimit të saj. Sido që ta studiojw  dikush Piramidën e Madhe, do të ekzistojnë shumë pyetje pa  papërgjigje. Edhe pse shumë veta kontrolluan brendësinë e saj dhe pjesën e jashtme me metra, rregulla logaritmik, lëndë kimike dhe instrumente te llojeve të ndryshëm, Piramida e Madhe mbetet një enigmë sepse besohet se përfaqwson majën e dijes egjiptiane dhe se është çelsi për zbulimin e shumë sekreteve.

Edhe pse shkencëtarët, egjiptiologët dhe arkeologët besojnë se u ndërtua nga Keopsi midis vitit 2686 dhe 2181 para erës sonë për t’u përdorur si varr, ka pasur shumë kundërshtime mbi moshën dhe arsyen pse Piramida e Madhe u ndërtua.

Një nga këto teori zbulon se piramida e madhe nuk mund të jet ndërtuar nga Keopsi dhe e dokumenton kështu: “Piramida e Madhe ka 2.300.000 maglit që peshojnë nga 3 deri në 18 tonë. Por prerja e magalitve bëhet me vegla hekuri,ndërkohë Egjiptianët edhe pas 2.800 (periudhën e mbretërimit të Keopsit) ishin prej bakri,kështu qe nuk mund t’i prisnin gurët. Gjithashtu, mister mbetet akoma numwri i forcës punwtore. Keopsi mbretëroi saktësisht për 22 vite dhe 11 muaj dhe sipas historianëve e ndërtoi piramidën që të “mbretëroj aty mbas vdekjes së tij, në botën e të vdekurve”. Në qoftë se supozojmë se punwtorët punonin 7 ditë në javë dhe prisnin 100 megalite në ditë (!), atëhere për prerjen e 2.300.000 copëzave do të nevojiteshin më e pakta 62 vite punë e vazhdueshme dhe pa ndërprerje. Domethënë, që Keopsi  të kapte varrin e tij, do të duhej që të priste trefish më shumë megalite dhe te kishte trefishin e numrit të punwtorëve!”

H.P.Blavatski në veprën e saj “Doktrina Sekrete”(II, 432) mbron idenë se, “piramida e madhe” u ndërtua shumë më parë se Keopsi, si tempull initacionesh dhe se Keopsi e vuri në përdorim për gjëra të tjera pasi në kohën e tij nuk përdorej më për initacione. Në D.S. thuhet (II, 556) :

“I initacionuari i ditur, i cili ka kaluar me sukses të gjitha provat, vendosej, nuk gozhdohej, por thjesht lidhej mbi një krevat në formë “Τ” i zhytur në një gjumë të thellë. Lihej të qëndronte në këtë gjendje për tre ditë dhe tre netë, periudhë gjatë së cilës “Uni” shpirtëror thuhet se fliste me Perënditë, zbriste në Hades (ferr), Amedi dhe ofronte mirësi tek qëniet e padukshme, qofshin ato shpirtra njerëzor apo shpirtra të Elementëve. Ndërkohë, trupi i tij gjatë gjithë kësaj kohe qëndronte në kriptin e tempullit ose në shpellën nëntokwsore. Në Egjipt vendosej brënda Sarkofagut, në sallën e mbretit të Keopsit, ndërsa gjatë natës përpara ditës së tretë, transportohej në hyrjen e një rruge ku në një orë të caktuar, rrezet e diellit i binin mbi fytyrë kandidatit rapsodik, i cili zgjohej që të initacionohej nga Osiri dhe Thot, Përëndia e Diturisë”

Gjithashtu,një nga kronologjitë më të vjetra i jepet ndërtimit të Piramidës së Madhe nga një shkrimtar Arab, Abu Zeit el Balki, i cili i referohet një mbishkrimi të vjetër për të mbështetur se Piramida u ndërtua në epokën që Lira ishte në yjësinë e Gaforres, domethënë dy herë 36 mijë vite afërsisht. Kjo kronologji duket se bie dakort me disa përcaktime të Karbonit 14 që e pozicionoin Piramidën rreth vitit 71.000 para erës tonë dhe deri tani, teoritë mbeten të hapura.

Në 10 vitet e fundit, një skuadër me kërkues-mëndjehapur, kanë nxjerrë në dritë të dhëna zbuluese në lidhje me moshën e Piramidës së Madhe, Sfigës,dhe në përgjithwsi të ndërtesave përreth zonës të Gizës. I pari filloi Çarls Piaci Smaith, astronom madhështor në Skoci dhe vazhdoi  Graham Hanckock, Robert Bauval, J.A.West, Adrian Gilbert, Colin Wilson etj. Këta që përmendëm më sipër janw astronom, gjeologw, historian, kërkues mitesh, dhe më e rëndësishmja është se kanë arritur në përfundime të afërta me njëri-tjetrin mbi moshën e Piramidës së Madhe, duke ndjekur rrugë të ndryshme. Këta kërkues madje lidhen dhe me zbulimin e vitit 1993, të një kabine të mbyllur në brendësi të piramidës. Kjo kabinë akoma nuk është hapur duke ndezur pseudoliteraturën lidhur me përmbajtjen e tij. Në vitin 1993 Robert Bauval publikoi librin “The Orion Mystery”, ku vërteton shumë bindshëm për dikë me njohuri astronomike, se vendndodhja e tre piramidave të Gizës lidhet me saktësi të madhe me yjet e Brezit të Orionit.

Ishte Boval, që u mundua të riparaqesë në kompjuterin e tij renditjen e yjeve brenda kohës dhe zbuloi një përputhje të mahnitshme. Në vitin 10.500 para erës sone, renditja e tre piramidave të Gizës korrenspondon me vendndodhjen e tre Yjeve të Brezit të Orionit, të yjësisë që Egjiptianët e simbolizonin me Osirin, Përëndinë e ringjalljes. Dy tregues të tjerë kanë lidhje me Sfigën, orientimi i së cilës, gjithmonë sipas dy shkrimtarëve, ndoshta u vendos i tillë, që të tregonte lindjen e diellit në zodiakun e Luanit (kafshë e cila paraqet Sfiga). Në qoftë se kjo teori del e vërtet, vetëm në një periudhë mund të ndodhë kjo: në vitet 10.500 para erës sonë

Sfiga akoma paraqet gjurmë brejtjeje për shkak të ujit. Për egjiptologjinë zyrtare shkak ka qënë rritja e nivelit të ujit. Për Boval dhe Hackock, për shkak të shirave të rrëmbyeshëm që, sipas paraqitjes së tyre meteorologjike në kohë, do të mund të ndodhnin vetëm në vitin 10.500 para erës sone. Te dhënat e mësipërme si edhe shumë të tjera korrespondojne  sa me kronologjinë që jep Platoni për shkatërrimin e Poseidonisë (qytetërimi i fundit Atlant) në vitet 9.600 para erës sonë , aq edhe me të dhënat e Edward Cayce dhe Zecharia Sitchin. Për shkak se të dhënat që tregojnë kronologjinë 10.500 para erës sonë janë të shumta, do mund të supozonim se kjo është mosha e mundshme e Piramidës së Madhe që u ndërtua nga banorë Atlantë.

“Atlantët e ndërtuan Piramidën në mënyrë që të ruanin dijet e të gjitha shkencave të njohura si dhe për të krijuar një tempull initacionesh dhe një mjet për prodhimin e fushave të fuqishme energjitike”. Ky mendim u mbështet nga Edgar Kaisy sipas së cilit një grupë njerëzish nga një qytetërim paraardhës hyri në Egjipt rreth vitit 12.000 para erës sonë. Përpekja më e madhe e këtyre njerëzve ishte ndërtimi i Piramidës për të përmbajtur në këtë strukturë dijet e tyre. Përzgjedhja e këtij vëndi u bazua mbi faktin se atje do të ndodhnin më pak shkatërrime natyrore të cilat filluan me shkatërrimin e Atlantis dhe me përmbytjen e madhe.

Një specialist i traditave të vjetra fetare, Manly P. Holl përmend në librin e tij “Mësimdhëniet sekrete e të gjitha epokave” se Piramida e Madhe u ndërtua nga të mbijetuar atlant. Përmend se shkencëtarët më të mëdhenj të qytetërimit Atlant e kuptuan shkatërrimin që po afrohej dhe që të shpëtojnë dijet e kohës së tyre, emigruan në vënde të tjera dhe formuan qëndra ku jepeshin mësime të ndërtuara me formën e tempujve të tyre, në formë piramidale. Sipas Holl, Piramida mbetet si një testamen i padukshëm midis Dijes së Përjetëshme dhe botës. Është i pari ndërtim që shërben si vënd për ruajtjen e të vërtetave sekrete që është themeli i sigurtë i të gjitha arteve dhe shkencave. Shumë veta hynë në portat e Piramidës së Madhe dhe dolën si Perëndi, u bënë të Ndriçuarit e lashtësisë. Drama e “Vdekjes së Dytë” luhej në Sallën e Mbretit, ku kandidati initacionantë në mënyrë simbolike varrosej në sarkofag. Me përfundimin e ceremonisë mistike, initacionanti ishte i rilindur, njohës i lindjes së dytë dhe banor i dy botëve. Kështu fitonte Ndriçimin dhe Dijen e botës.

Një tjetër dallim që duhet thwnw, ka të bëjë me besimin e përbashkët që kanë njerëzit se piramidat e Egjiptit shërbenin si varre për Faraonët. Kjo temë ka ngacmuar edhe historianët e vjetër të kohës së Herodotit dhe pas tij, dhe egjiptologët e kohës sonë. Kështu shtrohet pyetja,a kanë shërbyer piramidat vetëm si varre apo kishin funksione të tjera, si ceremonit initacionuese siç u përmend edhe më parë. Egjiptologjia e quajti këtë enigmë “kriza e piramidave”. Dhe kjo sepse, sipas arkeologëve, të paktën 50% e piramidave nuk kishin si qëllim të shërbenin si varre.

Kjo karakteristikë e piramidave dhe e varreve mund t’i dedikohet dualizmit të Faraonëve që mbretëronin njëkohësisht në Egjiptin e Sipërm dhe të Poshtëm, siç e shpreh simbolizmi i stemës së dyfishtë Psed. Pra, nuk është e çuditshme fakti që ndërtonin dy varre, një në veri dhe një tjetër në jug. Për shembull, u zbulua se një varr në Avido i kushtohej një Faraoni të Egjiptit të Sipërm, ndërsa një varr i ngjashëm u gjet në Memfidë për të njëjtin Faraon si mbret i Egjiptit të Poshtëm.

Në Dinastinë e tretë, Faraoni Zoser ndërtoi një piramidë, të vetmen griskël, në Sakkara si mbret i Egjiptit të Poshtëm, dhe varri në jug që ishte bosh i përkiste po atij si monark i Egjiptit të Sipërm. Brënda piramidës në të vërtet u gjet një mumje, por shumica e arkeologëve dyshojnë se është mumja e Zoserit.

Brënda piramidës Mikerin, më e vogla nga tre piramidat përbërëse të Gizës, u gjend një sarkofag me një mumje, por analiza vërtetoi se sarkofagu nuk i përkiste kohës së Mikerinit – emër i helenizuar të emrit egjiptian Menka-Ra, dhe mumja ishte e epokës të krishterë.

Gjithashtu në Sakkara, në piramidën e Sekim-Ket, kur arkeologët hapën sarkofagun, në vitin 1954, e paprekur për mijravjeçarë, nuk gjetën asgjë brënda. Dhe vërtetimi se piramida nuk u çrrënjos asnjëherë e tregon kurora me gjethe të thara që u gjend sipër sarkofagut, dhe analiza me gazin 14 tregoi se kishte moshë mijra vjeçare. Gjithashtu u gjendën bizhuteri të shumta që ishin shpërndarë përreth saj.

Bosh u gjend sarkofagu i Diadifrit, trashëgimtar i Keopsit, brënda piramidës së tij. Gjithashtu, sarkofagu i Hefrinit, që e trashëgoi atë, që edhe pse mbulimi u gjend i thyer u vërtetua se asnjëherë nuk kishte pasur brenda saj ndonjë mumje.

Të gjitha rastet që përmendëm i përkasin Faraonëve të Dinastive të para, dhe në shumicën e rasteve sarkofagët ishin boshë. Pra vazhdojmë të mos kemi fakte se piramidat ishin ndërtesa për varre. Dhe do e mbyllim këtë listë të “varreve pa të vdekur” duke argumentuar se themeluesi i Dinastisë së 12të, Faraoni Ammenemes i pari, e ndërtoi piramidën e tij të vogël dhe pa teknik duke vjedhur gurë nga piramida të tjera më të vjetra dhe nga tempuj, që tregon se tashmë në atë epokë pasardhëse kishin humbur sekretet e përpunimit të gurëve që të mund të ndërtoheshin piramidat.

Një egjiptiolog Austrialan ka studiuar varret e varrezës së paanë në Giza dhe risjellw  historinë e Egjiptit të lashtë. Profesori Naguib Kanawati i Qëndrës Australiane të Egjiptiologjisë në universitetin Macquarie, ka regjistruar dhe interpretuar faktet dhe hieroglife që tregojnë fjalë për fjalë jetët e punonjësve të lartë qeveritarë, të priftërinjve dhe burokratëve deri në Dinastinë e katërt, atëhere kur thuhet se u ndërtuan Piramidat e Mëdha. Edhe pse shumë nga faktet dhe hieroglifet ishin regjistruar ndërkohë në fillimin e shekullit të fundit, profesor Kanawati ka zbuluar shumë gabime. Tha se ngeli i mahnitur kur zbuloi se një tekst i famshëm gjermanë, për shembull, i cili ishte i njohur gjerësisht në publik si “Bibla e Egjiptiologjisë”, ishte plot pasaktësi. “Kam përshtypjen, se para 100 vitesh, arkeologët dhe egjiptiologët u mbështetën në skema nga hartues dhe fotografi të vjetra që u morën në fushë dhe i përmbante biblioteka. Më e mundshmja është të jenë kopjuar në fushë në mënyrë të gabuar. Nuk kam ndërmend të ndryshoi historinë e Egjiptit. Thjesht dua ta korrigjoj. Ndoshta janë të shumtë ata që s’janë dakord me interpretimet e mia, por nuk mund të mohojnw  fotografitë e mia”, thotë profesor Knawati. Ai mbështet mendimin se arkivet arkeologjike egjiptiane nuk mund të lejojnw gërmime të mëtejshme, derisa të regjistrohen dhe të interpretohen më saktësisht faktet dhe hieroglifet që kanë dalë në dritë.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Filozofia Kineze: Tao Te King 3


Dyzet e një

 

Nxënësi i zgjuar dëgjon për Tao-në dhe e praktikon me zellshmëri .

Nxënësi mesatar dëgjon për Tao-në dhe mendon për të herë pas here .

Nxënësi budalla dëgjon për Tao-në dhe qesh me zë .

Po të mos kishte të qeshura , Tao nuk do ishte ai që është .

Kështu thuhet :

Udha e ndritshme duket e errët ;

Ecja përpara duket si tërheqje ;

Udha e thjeshtë duket e vështirë ;

Virtyti më i lartë duket bosh ;

Dëlirësia e madhe duket e fëlliqur ;

Një pasuri virtytesh duket e pamjaftueshme ;

Fuqia e virtytit duket e brishtë ;

Virtyti i vërtetë duket joreal ;

Katrori perfekt nuk ka kënde ;

Talentet e mëdha arrihen lehtë ;

Notat më të larta janë të vështira për tu dëgjuar ;

Trajta perfekte nuk ka formë ;

Tao është i fshehur dhe pa emër .

Tao i vetëm ushqen dhe plotëson gjithçka .

Dyzet e dy

Tao lindi njëshin .

Njëshi lindi dyshin .

Dyshi lindi treshin .

Dhe treshi lindi të dhjetëmijë gjërat .

Të dhjetëmijë gjërat mbajnë jin-in dhe përqafojnë jang-un .

Ato arrijnë harmoninë duke kombinuar këto forca .

Njeriu urren të jetë “jetim” , “i ve” ose “i pavlerë,”

Por kështu vetpërshkruhen mbretërit dhe zotërit .

Sepse dikush fiton duke humbur

Dhe humb duke fituar .
Atë çfarë të tjerët mësojnë , e mësoj edhe unë gjithashtu ; kjo është :

“Një njeri i dhunshëm do vdesë nga një vdekje e dhunshme!”

Ky do jetë thelbi i mësimit tim .

Dyzet e tre

Gjëja më e butë në univers

Mund gjënë më të ashpër po në univers .

Ajo pa lëndë mund të hyjë aty ku nuk ka vend .

Kështu njoh vlerën e mosveprimit .

Të mësosh pa fjalë dhe të punosh pa vepruar

Kuptohet vetëm nga të paktë .

 

Dyzete katër

 

Fama apo vetja : Kush ka më shumë rëndësi ?

Vetja apo pasuria : Kush është më i çmuar ?

Fitimi apo humbja : Kush është më i dhimbshëm ?

Ai që lidhet shumë me gjërat materiale do vuajë shumë .

Ai që do ruajë shumë do vuajë humbje të rënda .

Një njeri i kënaqur nuk zhgënjehet kurrë .

Ai që di kur të ndalojë nuk e gjen veten në telashe .

Do qëndrojë gjithmonë i sigurt .

 

 

Dyzet e pesë

Përsosmëria e madhe duket joperfekte ,

Përsëri nuk i mbijeton dobishmërisë së saj .

Bollshmëria duket boshe ,

Prapë nuk harxhohet .

Drejtshmëria e madhe duket e përdredhur .

Inteligjenca e lartë duket budallallëk .

Elokuenca e madhe duket e ngathët .

Lëvizja mund të ftohtin .

Palëvizshmëria mund nxehtësinë .

Palëvizshmëria dhe qetësia vënë rregull në univers .

Dyzet e gjashtë

Kur Tao është i pranishëm në univers ,

Kuajt transportojnë pleh .

Kur Tao mungon në univers ,

Kuajt e luftës mbarështrohen jahtë qytetit .

S’ka mëkat më te madh se dëshirimi ,

Mallkim më të madh se pakënaqsia ,

Fatkeqësi më të madhe se dëshira për të pasur diçka vetëm për vete .

Rrjedhimisht ai që e di kufirin do ketë gjithmonë mjaftueshëm .

 

Dyzet e shtatë

Pa dalur jashtë , mund  të njohësh të gjithë botën .

Pa shikuar përtej dritares , mund të shikosh udhët e Parajsës .

Sa më larg të shkosh , aq më pak do njohësh .

Kështu i mënçuri di pa udhëtuar ;

Shqyrton pa shikuar ;

Punon pa vepruar .

 

 

Dyzet e tetë

Në ndjekje të mësimit , çdo ditë dicka përfitohet .

Në ndjekje të Tao-së , çdo ditë dicka lëshohet .

Pak e më pak veprohet

Derisa të arrihet mosveprimi .

Kur asgjë s’është bërë , asgjë nuk ka ngelur për tu bërë .

Bota drejtohet duke lejuar gjërat të marrin drejtimin e tyre .

Nuk drejtohet duke ndërhyrë .

 

Dyzet e nëntë

 

I mënçuri nuk ka një mendje të tijën .

Ai është në dijeni të nevojave të të tjerëve .

Jam i mirë ndaj njerëzve që janë të mirë .

Jam i mirë gjithashtu ndaj njerëzve që nuk janë të mirë .

Sepse Virtyti është mirësi .

Kam besim te njerëzit që janë të devotshëm .

Kam besim gjithashtu te njerëzit që nuk janë të devotshëm .

Sepse Virtyti është devotshmëri .

I mënçuri është i turpshëm dhe i përulur – Botës i duket konfuz .

Tjerët e shikojnë dhe e dëgjojnë .

Ai sillet si një fëmijë i vogël .

Pesëdhjetë

 

Mes lindjes dhe vdekjes ,

Tre në dhjetë janë ndjekës të jetës ,

Tre në dhjetë janë ndjekës të vdekjes ,

Dhe njerëzit që kalojnë nga lindja në vdekje janë po tre në dhjetë .

Pse ndodh kështu ?

Sepse jetojnë në nivelin trashanik .

Ai që di të jetojë mund të ecë kudo .

Pa frikën e rinocerontëve ose tigrave .

Nuk do të plagoset në betejë .

Sepse në të rinocerontët s’gjejnë vend për të ngulur bririn e tyre ,

Tigrat s’gjejnë vend për të përdorur kthetrat e tyre ,

Dhe armët s’gjejnë vend të shpojnë .

Pse ndodh kjo ?

Sepse ai s’ka vend ku të depërtojë vdekja .

Pesëdhjetë e një

Të gjitha gjërat lindin nga Tao .

Ato ushqehen nga Virtytet .

Marrin trajtë nga materia .

Formohen nga mjedisi .

Kështu të dhjetëmijë gjërat respektojnë Tao-në dhe nderojnë Virtytin .

Respekti ndaj Tao-së dhe nderi ndaj Virtytit nuk kërkohen ,

Por janë në natyrën e gjërave .

Kështu gjithçka lind nga Tao .

Nga Virtytet ushqehen ,

Zhvillohen , Kujdesen ,

Strehohen , Qetësohen ,

Rriten dhe Mbrohen .

Duke krijuar pa pretenduar ,

Duke vepruar pa u çmuar (për punën e kryer) ,

Duke udhëhequr pa ndërhyrë ,

Ky është Virtyt Primar .

Pesëdhjetë e dy

Fillimi i universit

Është nëna e gjithçkaje .

Duke njohur nënën , njihen dhe bijtë .

Duke njohur të bijtë , prapë duke mbajtur kontakte me nënën ,

Sjell liri nga frika e vdekjes .

Mbaje gojën mbyllur ,

Ruaj shqisat ,

Dhe jeta është gjithmonë plot .

Hape gojën ,

Ji gjithmonë i zënë ,

Dhe jeta është përtej shpresës .

Duke parë që e vogla gjendet brenda ;

Dorëzimi ndaj forcës është fuqi .

Përdorimi i dritës së jashtme , kthimi brenda ,

Dhe në këtë mënyrë ruaju nga lëndimi .

Kjo është të mësosh qëndrueshmërinë .

Pesëdhjetë e tre

Edhe po të kem vetem një shqisë të vogël

Do eci në udhën kryesore dhe frika ime e vetme do jetë të gaboj rrugë .

T’i mbahesh udhës kryesore është e thjeshtë ,

Por njerëzit pëlqejnë të devijojnë .

Kur oborri stoliset me shkëlqim ,

Fushat janë plot me bimë ,

Dhe hambarët janë të thjeshtë .

Disa veshin rroba madhështore ,

Mbajnë shpata të mprehta ,

Dhe vetkënaqen me ushqime dhe pije ;

Zotërojnë më shumë se mund të përdorin .

Janë manjatë grabitës .

Kjo sigurisht nuk është udha e Tao-së .

Pesëdhjetë e katër

çfarë është themeluar fort nuk mund të çrrënjoset .

çfarë është mbërthyer fort nuk mund të vidhet .

Do nderohet nga brezi në brez .

Kultivo Virtytin në vetvete ,

Dhe virtyti do jetë i vërtetë .

Kultivoje në familje ,

Dhe Virtyti do jetë me bollëk .

Kultivoje në fshat ,

Dhe Virtyti do rritet .

Kultivoje në komb ,

Dhe Virtyti do jetë i begatshëm .

Kultivoje në univers ,

Dhe Virtyti do jetë kudo .

Kështu shikoje trupin si trup ;

Shikoje familjen si familje ;

Shikoje fshatin si fshat ;

Shikoje kombin si komb ;

Shikoje universin si univers .

Nga e di se universi është kështu ?

Duke shikuar !

Pesëdhjetë e pesë

Ai që është i mbushur me Virtyte është si një fëmijë i porsalindur .

Grenzat dhe gjarpërinjtë nuk do e pickojnë ;

Bishat e egra nuk do sulen mbi të ;

Ai nuk do sulmohet nga zogjtë e gjahut .

Kockat e tij janë të brishtë , muskujt e tij të dobët ,

Por kapja e tij është e fortë .

Ai nuk ka provuar bashkimin e mashkullit me femrën , por është i tërë .

Burrëria e tij është e fortë .

Ai bërtet gjith ditën pa u ngjirur .

Kjo është harmoni perfekte .

Duke ditur që harmonia është qëndrueshmëri .

Duke ditur se qëndrueshmëria është ndricim .

Nuk është veprim i mëncur të nxitosh .

Të kontrollosh frymën shkakton sforcim .

Nëse shumë energji përdoret , lodhja pason .

Kjo nuk është udha e Tao-së .

çdo gjë kundër Tao-së nuk zgjat shumë .

Pesëdhjetë e gjashtë

Ata që dinë nuk flasin .

Ata që flasin nuk dinë .

Mbaje gojën të mbyllur .

Ruaj shqisat .

Zbut mprehtësinë .

Thjeshtoji problemet .

Fshih shkëlqimin .

Bëhu njësh me pluhurin e Tokës .

Ky është bashkim primar .

Ai që ka arritur këtë gjendje

Është i shkujdesur me miqtë dh armiqtë ,

Me të mirë dhe lëndim , me nder dhe turp .

Kjo rrjedhimisht është gjendja më e lartë e njeriut .

Pesëdhjetë e shtatë

Udhëhiq një komb me drejtësi .

Bëj luftë me lëvizje surprizë .

Bëhu mjeshtër i universit pa luftë .

Nga e di se është kështu ?

Prej kësaj!

Sa më shumë ligje dhe kufizime të ketë ,

Aq më te varfër bëhen njerëzit .

Sa më të mrehta të jenë armët e njeriut ,

Aq më shumë probleme do ketë në tokë .

Sa më krijues dhe të zgjuar janë njerëzit ,

Aq më shumë gjëra të çuditshme ndodhin .

Sa më shumë ligje dhe rregulla të ketë ,

Aq më shumë hajdutë dhe grabitës do ekzistojnë .

Kështu i mënçuri thotë ;

Nuk ndërmarr asnjë veprim dhe njerëzit janë të reformuar .

Shijoj paqen dhe njerëzit bëhen të ndershëm .

Nuk bëj asgjë dhe njerëzit pasurohen .

Nuk kam dëshira dhe njerëzit kthehen tek e mira dhe jeta e thjeshtë .

 

Pesëdhjetë e tetë

Kur vendi drejtohet me një dorë të lehtë

Njerëzit janë të thjeshtë .

Kur vendi drejtohet me rreptësi ,

Njerëzit janë dinakë .

Lumturia është e rrënjosur në mjerim .

Mjerimi rri në pritë poshtë lumturisë .

Kush di çfarë mban e ardhmja ?

Nuk ka ndershmëri .

Ndershmëria bëhet e pandershme .

Mirësia bëhet dinakëri .

Magjepsja e njeriut zgjat për një kohë të gjatë .

Rrjedhimisht i mënçuri është mendjemprehtë  por jo prerës ,

I mprehtë por jo thumbues ,

I drejtë por jo i pakufizuar ,

I ndritshëm por jo verbues .

Pesëdhjetë e nëntë

Të kujdesësh për tjerët dhe të shërbesh qiellin ,

S’ka asgjë si përdorja e kufizimit .

Kufizimi fillon me heqjen dorë nga idetë vetjake .

Kjo varet nga Virtytet e mbledhura në të shkuarën .

Nëse ka një rezervë të mirë Virtytesh , atëherë asgjë s’është e pamundur .

Nëse asgjë s’është e pamundur , atëherë nuk ka kufinj .

Nëse dikush nuk njeh kufinj , atëherë ai është i përshtatshëm për udhëheqës .

Principi nënë i udhëheqjes mban mirë për një kohë të gjatë .

Kjo quhet të kesh rrënjë të thella dhe themel të qëndrueshëm ,

Tao i jetës së gjatë dhe vizionit të përjetshëm .

 

Gjashtëdhjetë

Të drejtosh vendin është si të gatosh një peshk të vogël .

Afroju university me Tao-në ,

Dhe i ligu nuk është i fuqishëm ,

Por fuqia e tij nuk do përdoret për të lënduar tjerët .

Jo vetëm që s’do lëndojë tjerët ,

Por vetë i mënçuri do jetë i mbrojtur .

Ato nuk lëndojnë njëri-tjetrin ,

Dhe Virtyti tek secili freskon të dy .

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Filozofia Kineze: Tao Te King 2


Njëzet e një

Virtyti më i lartë është të ndjekësh Tao-në dhe vetëm Tao-në .

Tao është i pakapshëm dhe i paprekshëm .

O , është i paprekshëm dhe i pakapshëm , dhe prapë brenda është imazh .

O , është i pakapshëm dhe i paprekshëm , dhe prapë brenda është formë .

O , është i turbullt dhe i errët , dhe prapë brenda është thelb .

Ky thelb është shumë i vërtetë , dhe atje ka besim .

Që nga fillimi deri tani emir i tij nuk është harruar asnjëherë .

Kështu përceptoj krijimin .

Nga i di mënyrat e krijimit ?

Prej kësaj .

 

Njëzet e dy

Prodhoj dhe mund ;

Përkulem dhe drejtohem ;

Boshatisem dhe mbushem ;

Lodhem dhe bëhem i ri ;

Kam pak dhe fitoj ;

Kam shumë dhe bëhem konfuz ;

Si rrjedhim i dituri përqafon njëshin

Dhe jap shembull për të gjithë .

Pa vënë në demostrim ,

Ndriçojnë përpara .

Pa justifikuar veten ,

Dallohen .

Pa u mburrur ,

Marrin miratimin .

Pa u lavdëruar ,

Nuk ngurrojnë asnjëherë .

Nuk grinden ,

Kështu asnjë nuk grindet me to .

Si rrjedhim të lashtët thonë , “Prodhoj dhe mund .”

Mos është një thënie boshe ?

Të jesh vërtët i tëri ,

Dhe të gjitha gjërat do vinë tek ti .

 

Njëzet e tre

Të flasësh pak është natyrale .

Erërat e larta nuk zgjasin gjithë mëngjesin .

Shiu i rëndë nuk zgjat gjithëditën .

Pse ndodh kjo ? Qielli dhe Toka !

Nëse Qielli dhe Toka nuk i përjetësojnë gjërat ,

Si është e mundur për njëriun ?

Ai që ndjek Tao-në

Është një me Tao-në .

Ai që ka virtyte ,

Provon virtyte .

Ai që humb udhën

Është i humbur .

Kur je një me Tao-në ,

Tao të mirpret .

Kur je një me Virtytin ,

Virtyte gjendet gjithmonë aty .

Kur je një me humbjet ,

Humbja është provuar me vullnet .

Ai që nuk beson mjaftueshëm

Nuk do të besohet .

 

 

Njëzet e katër

Ai që rri në majë të gishtave nuk është i qëndrueshëm .

Ai që ecën me hapa të mëdha nuk mban dot ritmin .

Ai që bën një shfaqje nuk është i ndriçuar .

Ai që vetquhet i drejtë nuk është i respektuar .

Ai që mburret nuk arrin asgje .

Ai që lavdërohet nuk qëndron .

Sipas ndjekësve të Tao-së , “ Ky është ushqim i tepërt dhe bagazh i panevojshëm .”

Ato nuk sjellin lumturi .

Si rrjedhojë ndjekësit e Tao-së i shmangin ato .

Njëzet e pesë

Dicka e formuar në mënyrë misterioze ,

Lindur para Qiellit dhe Tokës .

Në heshtje dhe në boshllëk ,

Duke qëndruar vetëm dhe pandryshuar ,

Gjithmonë i pranishëm dhe në lëvizje .

Ndoshta është nëna e dhjetëmijë gjërave .

Nuk ia di emrin

E thërras Tao .

Në mungesë të një fjale më të mirë , e quaj madhështor .

Duke qënë i madh , rrjedh

Rrjedh shumë larg .

Meqënëse ka shkuar larg , kthehet .

Prandaj , “ Tao është madhështor ;

Qielli është madhështor ;

Toka është madhështore ;

Mbreti është madhështor gjithashtu .”

Këto janë katër fuqitë e mëdha të Universit ,

Dhe mbreti është një prej tyre .

Njeriu ndjek Tokën .

Toka ndjek Qiellin .

Parajsa ndjek Tao-në .

Tao ndjek çka është natyrale .

 

Njëzet e gjashtë

E rëndë është udha e dritës .

Heshtja është zoti i shqetësimit .

Kështu i mençuri , duke udhëtuar gjith ditën ,

Nuk e humb vëmëndjen ndaj bagazheve të tij .

Megjithëse ka gjëra të bukura për tu parë ,

Ai qëndron i paprekur dhe i qetë .

Pse duhet që zoti  i dhjetëmijë karrocave  të sillet si mendjelehtë në publik ?

Të jesh mendjelehtë do të thotë të humbësh rrënjët .

Të jesh i shqetësuar do të thotë të humbësh kontrollin .

Njëzet e shtatë

Një këmbësor i mirë nuk lë gjurmë ;

Një folës i mirë nuk bën gabime ;

Një llogaritës i mirë nuk ka nevojë për kopje .

Një derë e mirë nuk ka nevojë për kyç ,

Akoma asnjëri nuk e hap atë dot .

Një lidhës i mirë nuk kërkon nyje ,

Akoma asnjëri nuk e zgjidh dot .

Si rrjedhojë i mençuri përkujdeset për të gjithë

Dhe nuk braktis asnjë .

Kujdeset për të gjitha gjërat

Dhe nuk braktis asgjë .

Kjo quhet “ të ndjekësh dritën .”

çfarë është një njeri i mirë ?

Një mësues i një njeriu të keq .

çfarë është një njeri i keq ?

Përgjegjësia e një njeriu të mirë .

Në qoftë se mësuesi nuk respektohet ,

Dhe nxënësi nuk kihet kujdes ,

Kofuzion do lindi , sidoqoftë njëri është i zgjuar .

Ky është thelbi i misterit .

 

 

Njëzet e tetë

Të dish forcën e një burri ,

Por të kesh kujdesin e një gruaje !

Bëhu rrjedhja e universit !

Duke qënë rrjedhja e universit ,

Gjithmonë i vërtetë dhe i patundur ,

Bëhu si një fëmijë i vogël edhe një herë .

Njih të bardhën ,

Por mbaj të zezën !

Bëhu shembull për botën !

Duke qënë shembull për botën ,

Gjithmon i vërtetë dhe i patundur ,

Kthehu te e pafundmja .

Njih nderin ,

Prapë mbaj përulësi .

Bëhu lugina e universit!

Duke qënë lugina e universit ,

Gjithmonë i vërtetë dhe mendjemprehtë ,

Kthehu në gjëndjen e trungut të pagdhëndur .

Kur trungu është skalitur , bëhet i dobishëm .

Kur i mençuri e përdor , ai bëhet drejtuesi .

Kështu , “ Një rrobaqepës i mirë pret pak .”

Njëzet e nëntë

Mendon se mund të kontrollosh universin dhe ta përmirsosh ?

S’besoj se bëhet .

Universi është i shenjtë .

Nuk mund ta përmirsosh .

Në qoftë se përpiqesh ta ndryshosh , do e shkatërrosh .

Në qoftë se përpiqesh ta mbash , do e humbësh .

Kështu ndonjëherë gjërat janë përpara dhe herë tjera jan pas ;

Ndonjëherë të marrësh frymë është e vështirë , herë tjera vjen lehtësisht ;

Ndonjëherë ka forcë dhe herë tjera dobësi ,

Ndonjëherë dikush është lart dhe herë tjera poshtë .

Rrjedhimisht i urti shmang ekstremet , tepritë dhe kënaqësitë .

Tridhjetë

Kushdo që këshillon një drejtues në udhën e Tao-së ,

Këshilloje të mos përdori forcë për të pushtuar universin .

Sepse kjo do shkaktojë vetëm qëndresë .

Shkurret me gjëmba dalin kudo ku ka kaluar ushtria .

Vite të varfra pasojnë në gjurmët e një lufte të madhe .

Bëj vetëm çfarë nevojitet të bëhet .

Kurr mos përfito nga pushteti .

Arrij rezultate ,

Por kurr lavdi në to .

Arrij rezultate ,

Por kurr mburrje .

Arrij rezultate ,

Por kurr mos ji krenar .

Arrij rezultate ,

Sepse kjo është udha natyrale .

Arrij rezultate ,

Por jo përmes dhunës .

Fuqia shoqërohet nga humbja e forcës .

Kjo nuk është udha e Tao-së .

Ai  që shkon kundër Tao-së herët i vjen fundi .

 

Tridhjetë e një

Armët e mira janë vegla frike , të gjitha krijesat i urrejnë .

Rrjedhimisht ndjekësit e Tao-së nuk i përdorin kurr .

Njeriu i zgjuar preferon të majtën .

Njeriu i luftës preferon të djathtën .

Armët janë vegla frike , nuk janë vegla të një të zgjuari .

Ai i përdor vetëm kur nuk ka tjetër zgjidhje .

Paqja dhe qetësia janë të dashura për zemrën e tij .

Dhe fitorja s’është shkak për gëzim .

Nëse gëzohesh për fitoren , kënaqesh në vrasje ;

Nëse kënaqesh në vrasje , nuk mund të plotësohesh .

Në raste gëzimi përparësi i jepet të majtëve ,

Në raste trishtimi të djathtëve .

Në ushtri gjenerali qëndron majtas ,

Kryekomandanti në të djathtë .

Kjo do të thotë se lufta drejtohet si funeral .

Kur shumë njerëz vriten ,

Duhen vajtuar në hidhërim të çiltër .

Ja pse një fitim duhet të shikohet si një funeral .

 

Tridhjetë e dy

Tao është përgjithmonë i papërcaktuar .

I vogël megjithëse është në gjendje të paformuar , nuk mund të kapet .

Nëse mbretërit dhe feudalët mund ta shfrytëzojnë ,

Dhjetëmijë gjërat do vinin bashkë

Dhe shi i butë do binte .

Njerëzit nuk do kishin më nevojë për udhëzime dhe të gjitha gjërat do merrnin rrugën e tyre .

Kur e tëra të ndahet , pjesët kanë nevojë për emra .

Tashmë ka emra mjaftueshëm .

Njeriu duhet të dijë kur të ndalojë .

Duke ditur kur të ndalojë eviton telashe .

Tao në botë është si një lum që rrjedh brenda në det .

 

Tridhjetë e tre

Të njohësh tjerët është dituri ;

Të njohësh vetën është ndriçim brëndësor .

Të mësosh tjerët kërkohet fuqi ;

Të mësosh veten kërkohet forcë .

Ai që di se ka mjaftueshëm është i pasur .

Ruajtja është shenjë e forcës së vullnetit .

Ai që rri aty ku është , qëndron .

Të vdesësh por jo të mbarosh do të thotë të jesh përjetësisht i pranishëm .

Tridhjetë e katër

I madhi Tao rrjedh ngado , si majtas ashtu edhe djathtas .

Dhjetëmijë gjërat varen nga ai , asgjë nuk mban .

Përmbush qëllimin e tij qetësisht dhe nuk pretendon asgjë .

Ushqen të dhjetëmijë gjërat ,

Dhe prapë nuk është zoti i tyre .

Nuk ka qëllim ; është shumë i vogël .

Të dhjetëmijë gjërat i kthehen atij ,

Prapë nuk është zoti i tyre .

Është shumë i madh .

Nuk tregon madhështi ,

Për rrjedhojë është madhështor .

 

Tridhjetë e pesë

Të gjithë që i përmbahen qëndrës do shkojnë tek ai .

Sepse atje mbizotëron qetësia , lumturia dhe paqja .

Kalimtarët mund të ndalojnë për muzikë ose për ushqim të mirë ,

Por një përshkrim i Tao-së

Duket pa esencë ose shije .

Nuk mund të shikohet , nuk mund të dëgjohet ,

Dhe prapë forcat nuk mund t’i shterojnë .

Tridhjetë e gjashtë

Ajo që tkurret

Duhet fillimisht të zgjerohet .

Ajo që dështon

Duhet fillimisht të forcohet .

Ajo që rrëzohet

Duhet fillimisht të ngrihet .

Para se të marrim

Duhet të japim .

Kjo quhet kuptimi i natyrës së gjërave .

E buta dhe e dobëta mundin të ashprën dhe të fuqishmen .

Peshqit nuk mund të braktisin ujrat e thella ,

Dhe municionet e një vendi nuk duhen shfaqur .

Tridhjetë e shtatë

Tao përmbahet në mosveprim ,

Prapë asgjë nuk ka mbetur pa u bërë .

Nëse mbretërit dhe zotërit do e shikonin ,

Të dhjetëmijë gjërat do zhvilloheshin në mënyrë natyrale .

Nëse duan të veprojnë përsëri ,

Do ktheheshin në thjeshtësinë e lëndës pa formë .

Pasi atje nuk ka dëshira .

Pa dëshira është .

Dhe në këtë mënyrë të gjitha gjërat do ishin në harmoni .

 

Tridhjetë e tetë

Një njeri vërtetë i mirë nuk është në dijeni të mirësisë së tij ,

Dhe prandaj është i mirë .

Një budalla mundohet të jetë i mirë ,

Dhe prandaj nuk është i mirë .

Një njeri vërtetë i mirë nuk bën asgjë ,

Dhe përsëri nuk lë asgjë pa bërë .

Një budalla gjithmonë vepron ,

Dhe prapë i ngelin shumë gjëra për të bërë .

Kur një njeri vërtetë i dashur nuk bën asgjë , nuk lë asgjë pa bërë .

Kur një njeri i drejtë nuk bën asgjë , ai lë shumë punë për tu bërë .

Kur një disiplinues bën diçka dhe asnjë s’reagon ,

Ai përvesh mëngët në përpjekje për të imponuar rendin .

Rrjedhimisht kur Tao është humbur , ka mirësi .

Kur mirësia është humbur , ka dashamirësi .

Kur dashamirësia është humbur , ka drejtësi .

Kur drejtësia është humbur , ka ritual .

Tani rituali është cipa e besimit dhe besnikërisë , fillimi i konfuzionit .

Dituria e të ardhmes është vetëm një grackë e lulëzuar e Tao-së .

Është fillimi i marrëzisë .

Rrjedhimisht njeriu vërtetë i madh jeton në çfarë është e vërtetë dhe jo çfarë është në sipërfaqe .

Mbi frut dhe jo mbi lule .

Si rrjedhojë prano njërën dhe braktis tjetrën .

 

Tridhjetë e nëntë

Këto gjëra nga kohërat e lashta lindin nga një :

Qielli është i plotë dhe i qartë .

Toka është e plotë dhe e qëndrueshme .

Shpirti është i plotë dhe i fortë .

Lugina është e plotë dhe e mbushur .

Të dhjetëmijë gjërat janë të plota dhe të gjalla .

Mbretërit dhe zotërit janë të plotë dhe vendi drejtohet me rregull .

Të gjitha këto janë virtyte të gjithësisë .

Qartësia e qiellit parandalon rënien e tij .

Qëndrueshmëria e Tokës ndalon çarjen e saj .

Fuqia e shpirtit ndalon konsumimin e tij .

Plotësia  e luginës parandalon tharjen e saj .

Rritja e dhjetëmijë gjërave parandalon shterimin e tyre .

Drejtuesi i mbretërve dhe zotërinjve parandalon rënien e vendit .

Rrjedhimisht e përulur është udha e fisnikut .

E ulët është baza e të lartës .

Princat dhe feudalët vetkonsiderohen “jetimë” , “të ve” dhe “të pavlerë” .

Mos varen në të qënit të përulur ?

Suksesi i tepërt nuk është avantazh .

Mos tringëllo si nefrit

Ose si këmbanë guri .

 

Dyzet

Kthimi është lëvizja e Tao-së .

Prodhimi është udha e Tao-së .

Të dhjetëmijë gjërat janë lindur nga të qënurit .

Të qënurit është lindur nga të mos qënurit .

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Filozofia Kineze: Tao Te King 1


Një

 Tao qe mund te thuhet nuk është Tao i përjetshëm .

Emri që quhet i tillë nuk është emri i përjetshëm .

I paemërt është fillimi i Parajsës dhe i Tokës .

Emërimi është nëna e dhjetëmijë gjërave .

Vetëm ai që s’ka dëshira , mund të shikojë misterin .

Duke dëshiruar dikush shikon manifestimet .

Këto të dyja rrjedhin nga i njëjti burim por ndryshojnë në emër , kjo shfaqet si errësirë .

Errësirë brenda errësirës .

Porta për tek të gjitha misteret .

Dy

Poshtë parajsës të gjithë mund të shohin bukurinë si bukuri vetëm sepse ekziston e shëmtuara .

Të gjithë njohin të mirën si të mirë vetëm sepse ekziston e keqja .

Si rrjedhim mospasja dhe pasja lindin bashkë .

E vështira dhe e thjeshta plotësojnë njëra-tjetrën .

E gjata dhe e shkurtra bien në contrast me njëra-tjetrën .

E larta dhe e ulëta pushojnë mbi njëra-tjetrën .

Zëri dhe tingulli harmonizohen me njëra-tjetrën .

Frontalja dhe e pasmja ndjekin njëra-tjetrën .

Si rrjedhim mençuria vazhdon pa bërë asgjë , duke mësuar pa folur .

Dhjetëmijë gjërat ngrihen dhe bien pa ndërprerje .

Duke krijuar , jo akoma .

Duke punuar , akoma pa u çmuar  .

Puna është kryer , pastaj harruar .

Si rrjedhim zgjat përgjithmonë .

 

Tre

Moslartësimi i të talentuarit , parandalon grindjet .

Mosgrumbullimi i thesareve , parandalon vjedhjet .

Mosshikimi i gjërave të dëshirueshme , parandalon konfuzionin e zemrës .

Dituria si rrjedhim vë fre duke zbrazur zemrat dhe duke mbushur barqet , duke dobësuar ambicjet dhe duke forcuar kockat .

Nëqoftëse dikujt i mungon dituria dhe dëshira , atëherë njerëzit e zgjuar nuk do përpiqen të ndërhyjnë .

Nëqoftëse asgjë nuk është bërë , atëherë gjith­çka do jetë në rregull .

 

Katër

Tao është një enë boshe ; përdoret , por nuk mbushet kurrë .

O , burim i pafund i dhjetëmijë gjërave!

Çmpreh mprehtësinë ,

Zgjidh nyjen ,

Zbut shkëlqimin verbues ,

Bashkohet me rrëmujën .

O , i fshehur thellë por gjithmonë i pranishëm !

Nuk e di se prej nga vjen .

Është stërgjyshi i zotave .

 

Pesë

Parajsa dhe Toka janë të paanshëm;

I shohin dhjetëmijë gjërat si qenj kashte .

Të diturit janë të paanshëm\;

I shohin njerëzit si qenj kashte .

Hapësira mes Parajsës dhe Tokës është sa e një

Ndryshon forma por jo përbërja .

Sa më shumë lëviz , aq më shumë prodhon .

Shumë fjalë numërohen më pak .

Mbahu fort në qendër .

 

 

Gjashtë
 

Shpirti i luginës nuk vdes kurrë ;

Është gruaja nënë themelore .

Nisja e saj është rruga e Parajsës dhe Tokës .

Është si një vello që mezi duket .

Përdore atë ; nuk dëeshton asnjëherë .

Shtatë

Parajsa dhe Toka zgjasin përgjithmonë .

Pse Parajsa dhe Toka zgjasin përgjithmonë ?

Janë të palindura ,

Që jetojnë gjithmonë .

Mençuria rri pas , kështu ai është përpara .

Ai është i shkëputur , kështu një me gjithçka .

Nëpërmjet veprimeve vetflijuese , ai plotësohet .

Tetë

Mirësia më e lartë është si uji .

Uji i jep jetë dhjetëmijë gjërave dhe nuk përpiqet .

Rrjedh në vendë që njeriu kundërshton dhe kështu është si Tao .

Në vendbanim , të jesh afër tokës .

Në meditim , futu ne thellësi të zemrës .

Në marrdhënie me tjerët , të jesh xhentil dhe i sjellshëm .

Në fjalim , të jesh i vërtetë .

Në drejtim , të jesh i drejtë .

Në jetën e përditshme , të jesh i përshtatshëm .

Në veprim , kujdes nga koha dhe sezoni .

Pa luftë : Pa faj .

Nëntë

Më mirë të ndalesh befas se sa të mbushësh deri në grykë .

Tejmpreh shpatën dhe tehu do çmprehet së shpejti .

Grumbullo një rezervë floriri dhe nefriti dhe asnjeri nuk do e mbrojë atë .

Deklaro pasuri dhe tituj dhe shkatërrimi do pasojë .

Tërhiqu kur puna mbaron .

Kjo është rruga e Parajsës .

 

 

Dhjetë

Duke mbajtur trup dhe shpirt dhe duke përqafuar njëshin ,

Mund të shmangësh ndarjen ?

Duke shërbyer plotësisht dhe duke u bërë i shkathët ,

Mund të jesh si një bebe e porsalindur ?

Duke larë dhe pastruar pamjet parësore ,

Mund të jesh i panjollosur ?
Duke dashur të gjithë njerëzit dhe duke drejtuar vendin ,

Mund të jesh pa mençuri ?

Duke hapur dhe mbyllur dyert e Parajsës ,

Mund të luash rolin e gruas ?

Duke kuptuar dhe duke qënë i hapur ndaj gjithçkaje ,

Je i aftë të mos bësh asgjë ?

Duke dhënë jetë dhe ushqyer ,

Duke drejtuar , pa zotëruar ,

Duke punuar , pa u çmuar ,

Duke drejtuar , pa sunduar ,

Ky është Virtyti Primar .

Njëmbëdhjetë

Tridhjetë shkopinj shpërndahen nga qendra e rrotës ;

Është vrima qëndrore që e bën atë të përdorshme .

Argjilë me formë në një enë ;

Është hapsira e brëndshme qe e bën atë të dobishme .

Prit dyer dhe dritare për një dhomë ;

Janë vrimat që e bëjnë atë të përdorshme .

Si rrjedhojë përfitimi vjen prej asaj që është ;

E dobishmja nga çfarë nuk është .

 

Dymbëdhjetë

 

Pesë ngjyrat verbojnë syrin .

Pesë tingujt shurdhojnë veshin .

Pesë aromat turbullojnë shijen .

Garimi dhe gjuetia tërbojnë mendjen .

Gjerat e çmuara të shpien në rrugë të gabuar .
Si rrjedhojë i mençuri udhëhiqet nga çfarë ndjen dhe jo nga çfarë ai sheh .

Ai lë atë dhe zgjedh këtë .

Trembëdhjetë

 

Prano turpin në mënyrë të vetdijshme .

Prano fatkeqsinë si gjendje njerëzore .

Çfarë nënkupton me “Prano turpin në mënyrë të vetdijshme” ?

Prano të jesh i parëndësishëm .

Mos u shqetëso për humbje ose fitim .

Kjo quhet “Të pranosh turpin në mënyrë të vetdijshme”.

Çfarë nënkupton me “Prano fatkeqsinë si gjendje njerëzore”?

Fatkeqsia vjen nga të pasurit një trup .

Pa trup si do kishte fatkeqsi ?

Dorzohu me përulësi ; pastaj do të të besojnë të kujdesesh për gjithçka .

Duaje botën si veten tënde ; pastaj vërtet mund të kujdesesh për gjithçka .

 

 

Katërmbëdhjetë

Shiko , nuk mund të shikohet –  është përtej formës .

Dëgjo , nuk mund të dëgjohet – është përtej tingullit .

Kape , nuk mund të mbahet  – është i pakapshëm .

Këto të treja janë të pacaktuara ;

Si rrjedhim janë të bashkuara në një .

Nga lart nuk është e ndritshme;

Nga poshtë nuk është e errët :

Një fill i pakëputur përtej përshkrimit .

Kthehet në asgjë.

Forma e të paformës ,

Shëmbëlltyra e hiçit ,

Quhet e papërcaktuar dhe përtej imagjinatës .

Qëndro para saj dhe s’ka fillim .

Ndiqe atë dhe s’ka fund .

Rri me Tao-në e lashtë ,

Lëviz me të tashmen .

Duke ditur se fillimi i lashtë është thelbi i Tao-së .

 

Pesëmbëdhjetë

Mjeshtërit e lashtë ishin mendjemprehtë , misteriozë , të ditur , të dhembshur .

Thellësia e diturisë së tyre është e pafund .

Sepse është e pafund ,

E gjithë ajo që mund të bëjm është të përshkruajmë aparencën e tyre .

Vigjilent , si dikush që kalon një përrua dimri .

Në gatishmëri , si njeriu në dijeni të rrezikut .

I sjellshëm , sikur viziton miqtë .

I epshëm , si akulli që gati po shkrin .

I thjeshtë , si grumbuj drurësh të paprerë .

I zbrazët , si shpella .

I padepërtueshëm , si pishina me baltë .

Kush mund të presi në qetësi ndërsa balta zë vend ?

Kush mund të rrijë i palëvizshëm deri në momentin e veprimit ?

Vëzhguesit e Tao-së nuk kërkojnë përmbushje .

Duke mos kërkuar përmbushje , nuk janë të lëkundur nga dëshira për ndryshim .

 

Gjashtëmbëdhjetë
 

Zbraze veten nga gjithçka .

Lëre mendjen në qetësi .

Dhjetëmijë gjërat ngrihen dhe bien ndërsa Vetja shikon rikthimin e tyre .

Ato rriten dhe lulëzojnë dhe pastaj kthehen te burimi .

Kthimi te burimi është qetësi , e cila është udha e natyrës .

Udha e natyrës është e pandryshueshme .

Duke ditur se qëndrueshmëria është ndriçim brendësor .

Duke mos ditur se qëndrueshmëria çon në fatkeqësi .

Duke ditur qëndrueshmërinë , mendja është e hapur .

Me një mendje të hapur , do jesh zemërhapur .

Duke qënë zemërhapur , do veprosh madhërisht .

Duke qënë madhështor , do arrish hyjnoren .

Duke qënë hyjnor , do jesh një me Tao-në .

Të jesh një me Tao-në je i  përjetshm .

Edhepse trupi vdes , Tao nuk vdes kurrë .

Shtatëmbëdhjetë

Më e larta mezi njihet .

Pastaj vjen ajo që njerzit njohin dhe duan .

Pastaj ajo që të sjell frikë .

Pastaj ajo që përbuzet .

Ai që nuk beson mjaftueshëm nuk do besohet .

Kur veprimet kryhen

Pa fjalim të panevojshëm ,

Njerëzit thonë , “E bëmë !”

Tetëmbëdhjetë

Kur i madhi Tao harrohet ,

Mirësia dhe morali lindin .

Kur dituria dhe inteligjenca është lindur ,

Pretendimi I madh fillon .

Kur s’ka paqe brenda familjes ,

Respekti birnor për prindin dhe devotshmëria lindin .

Kur vendi është konfuz dhe në kaos ,

Të dërguar besnikë shfaqen .

Nëntëmbëdhjetë

 

Hiq dorë nga shenjtësia , braktis diturinë ,

Dhe do jetë njëqind herë më mirë për të gjithë .

Hiq dorë nga mirësjellja , braktis moralin ,

Dhe njeriu do rizbulojë respektin për prindin dhe dashurinë .

Hiq dorë nga aftësia krijuese , braktis përfitimin ,

Dhe banditët e hajdutët do zhduken .
Këto treja janë vetëm trajta të jashtme ; nuk janë të mjaftueshme në vetvete .

Është më e rëndësishme

Të shohësh thjeshtësinë ,

Të kuptosh natyrën e vërtetë të dikujt ,

Të braktisësh egoizmin

Dhe të zbutësh dëshirën .

 

Njëzet

Hiq dorë nga mësimi dhe vëri kapak telasheve tuaja .

Mos ka ndonjë diferencë mes po-së dhe jo-së ?

Mos ka ndonjë diferencë mes të mirës e të keqes ?

Mos duhet të kem frikë atë që tjerët kanë ? ç’farë budallalliku !

Të tjerët janë të kënaqur , duke shijuar gostinë e sakrifikimit të demit .

Në pranverë disa shkojnë në park , dhe ngjiten në brezare ,

Por mua më merret fryma i vetëm , pa ditur se ku jam .

Si nje bebe i porsalindur para se të mësojë të buzëqeshi ,

Jam i vetëm , pa një vend ku të shkoj .

Tjerët kanë më shumë se nga ajo që kanë nevojë, por un i vetëm s’kam asgjë .

Jam budalla . O , po ! jam konfuz .

Tjerët janë të qartë dhe të zgjuar ,

Por unë i vetëm jam i turbullt dhe i dobët .

Tjerët janë mendjemprehtë dhe të zgjuar ,

Por unë i vetëm jam i ngathët dhe i mërzitshëm .

O , më merr rryma si dallgët e detit ,

Pa drejtim , si era pa pushim .

Çdo njeri tjetër është i zënë ,

Por unë i vetëm jam i kotë dhe i stresuar .

Jam ndryshe .

Jam i ushqyer nga nëna e madhe .

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Shqiponja, simboli i Perendise


Shqiponja është një nga simbolet më të vjetra që ka njohur njerëzimi. Grekët dhe Persianët e shenjtëruan atë me diellin, si simbol i lartësimit dhe i shpirtit i shoqëruar me Perëndinë supreme të qiellit, duke përfaqësuar  parimin shpirtërorë. Për grekët shqiponja ishte emblema  e Zeusit. Druidët e konsideronin atë si simbol i të Gjithëpushtetëshmit i cili vështron nga gjëndjet më të larta shpirtërore.

Shqiponja është nje shpend i ditës jeta e të cilit është lidhur me dritën dhe me elementin e zjarrit dhe të ujit. Shqiponja karakterizohet me guximin që ka në fluturim, shpejtësinë dhe familjaritetin që ka me bubullimen dhe vetëtimën, të cilat janë atributet e perëndive të krijimit. Shqiponja gjithashtu përfaqëson fisnikërinë e trashëguar, fuqinë dhe luftën. Si luani në tokë, Shqiponja është mbreti i qiellit. Si nje shpend ndërmarrës, fluturon nga një botë në tjetrën dhe ripërtërihet për të udhëhequr shpirtrat.

Që në kohët parahistorike, është një simbol i përbashkët i fortësisë dhe fuqisë. I përhapur tek Kristianët në kohën e kryqëzatave, është përfshirë në gëzofet e perandorëve dhe mbretërve të europës si emblemë, për shkak të rëndësisë që gëzon. Shqiponja me dy-krerë ose dy-koka është një fuqizim i simbolit dhe një dyfishim i fuqive të saj.

Ne bibël, Shqiponja është shoqëruar me Shën Gjonin,  Ungjillorin për shkak të kuptimit të tij të drejtë per dritën frymëzuese të intelektit.

Ne Indinë e lashtë, Garunda, nje shpend i madh mitik, nje shpend diellor, përmendet në Ramajana si kali i Vishnusë, Vishnu duke qënë i dyti i trinisë së shenjtë indiane e përbërë nga Brahma, Vishnu dhe Shiva.

Në Rome, Shqiponja qëndron mbi skeptrin e Jupiterit dhe e bën vullnetin e tij te ditur kundrejt qënieve njerëzore. Nëpër monedha, shfaqet si simboli emblematik i legjioneve dhe i fuqisë së perandorisë.

Në Persi (Iran), simbolizonte fitoren e Persianëve mbi Medean, nga e cila ishte bërë një ogur (shenjë) kur fluturonte mbi fushëbetejë.

Në Meksikë, Shqiponja është një perëndi e vjetër e bimësisë, e shoqëruar me xhaguarin, simbol i forcave telurike (tokësore), nga errësira e botës materiale, kurse perëndia-shpend përfaqëson qiellin dhe dritën, shpirtin hyjnor. I dhuron  fuqinë  e saj Luftëtarëve-Shqiponjë, elita e luftëtarëve Aztekë. Perandori Aztek vishej me pendë shqiponje që gjithashtu zbukuronin fronin ceremonial.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Shahu, strategjia luftarake


Megjithëse origjina e vërtetë e lojës së shahut është akoma e panjohur dhe misterioze, është mjaftë e sigurtë që erdhi nga lindja, dhe perëndimi është magjepsur dhe mund te themi se ka rënë në dashuri me të. Ne gjithashtu dimë se në fillimet e saj loja e shahut ishte pjesë e strategjisë së luftës dhe si pasojë u zbatua tek Ksatrijat (kastë luftëtarësh).

Kuadratet e zeza dhe të bardha simbolizonin errësirën dhe dritën, luftën midis Titanëve dhe Perëndive ose Ashura-ve dhe Deva-ve.

Fusha e kuadratëve (shahu) perfaqëson botën e dukshme nën udhëheqjen e të zezës dhe të bardhës  ose dualiteti jin-jang (femër-mashkull). Ajo perfshine 64-katrorë, 64 duke qënë numëri i plotësimit të unitetit harmonik kozmik. Janë 64-gjashtëvijësha në I Ching, libri kinez i ndryshimeve i hartuar nga Konfuci. 8 trevijëshat me 8 kombinimet perfaqësojnë 64 ndryshimet ose gjëndjet e tranzitit (ndryshimit). Këto janë në një process të vazhdueshëm transformimi me ndryshimin e një nga 3 linjave trivijëshe. Kjo përfaqëson jetën: iI qëndrueshëm dhe i ndryshueshëm. “Asgjë s’është e qëndrueshme” thotë Hermes Tremadhështori në Pllakën e Smeraldit, e cila me 7-parimet, thur të gjithë urtësinë e Egjiptit antik.

Fusha e Shahut simbolizon në të njëjtë kohë hapësirën ku forcat kozmike veprojnë si dhe hapësirën e brëndëshme të njeriut ku vet njeriu lufton kundra vetes, me fjalë të tjera, është Kurukcetra e Mahabharatës Indiane.

Loja e shahut bazohet tek inteligjenca dhe përqëndrimi. Ajo është arsyeja pse është më e lehtë te mësosh logjikën dhe praktikën e lojës direkt në fushën e lojës sesa në një “libër manual strategjie”.

Sipas professor Klausit, dekan i filozofisë tek universiteti  Hambold, “njeriu mëson më mirë duke luajtur sesa duke dëgjuar mësime abstrakte”. Kjo shpjegon përplasjen e “mbretit të lojërave”: e mëson nëpërmjet praktikës, për çka kombinohet në të njëjtën kohë, vet-kontrolli, kontrolli i mëndjes dhe i disiplinës analitike duke zhvilluar  progresivisht praktikën e logjikës. Nje lloj dialogu, pjesërisht shkencor dhe pjesërisht magjik, analitik dhe, në të njëjtën kohë, intuitiv, shprehës dhe i qetë, zë vend ne këtë lloj dueli mendor që është loja e Shahut.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu:

Luani, simboli i fuqise


luani

Luani simbolizonte fuqinë dhe sovranitetin si dhe është shoqëruar me diellin, me floririn dhe me forcën penetruese të dritës dhe fjalës.

Krishna është luani midis krijesave të egra, Buda është luani i Shakyas dhe Krishti është luani i Judës. Buda përdor luanin si fron. Është fuqia e Shakti-të, që është energjia hyjnore. Është  forma e avatarës  “Nara-Simba” (njeriu-luan), simbol i forcës dhe kurajos dhe shkatërrues i së keqes dhe injorancës. Si fuqi e Darmës, Luani korespondon me Vairochana-në dhe me Manjushri-në, mbartësi i diturisë. Kur Buda mësoi Darman, zëri i tij ishte hungërima e luanit duke nxjerrë në dukje forcën e ligjit.

Simbol i fuqisë, por Luani është gjithashtu dhe simbol i drejtësisë. Kjo është arsyeja që Luanët dekoronin fronin e Solomonit, po ashtu dhe fronet e Mbretërve të Francës si dhe ato të peshkopëve mesjetar. Është gjithashtu simbol i Krishtit si gjykatës dhe emblemë e Shën Mark Ungjillorit. Sipas ikonografisë mesjetare, vetëm koka dhe pjesa e përparme e luanit të Judës janë shoqëruar me natyrën hyjnore të Krishtit.

Një kuptim negativ  i është  bashkangjitur gjithashtu  Luanit: sipas Shën Gjonit të Kryqit, çregullimi i urisë së tërbuar të Luanit është simbol i instiktit  dhe forcës së pakontrolluar.

Në Lindjen e Largët, Luani ka lidhje të madhe me Dragoin. Luan rolin mbrojtës kundër influencës së keqe.

Ikonografia Hinduiste e sheh Luanin si kafshë diellore dhe si pasqyrim të fjalës. Pasqyron  aspektin tmerrues të Majas, fuqinë e manifestimit.

Në Egjiptin e Lashtë, luanët konsideroheshin kafshë diellore, zakonishtë të vizatuar në çift, njëri duke parë nga lindja dhe tjetri nga perëndimi, në boshtin e drejtimit  të diellit, duke simbolizuar të djeshmen dhe të nesërmen. Zakonisht ato përfaqësojnë forcën që siguron ciklin e ditës dhe natës, të përpjekjes dhe çlodhjes.Si rrjedhim luani simbolizon kthimin e diellit dhe ripërtëritjen e forcës, por gjithashtu dhe vetërilindjen. Kalorësi me Luanin, në legjendat Arturiane, është praktikishtë e vetmja evidencë e prezencës së luanit në simbolizmin Kelt.

Muslimanët shohin te Aliu, djali i Muhamedit, luanin e Allahut. Pseudo-Dionisi Aeropagiti shpjegoi se teologjia i dha Ëngjëjve të caktuar formën e luanit sepse forma shfaqte autoritetin dhe forcën e parrezistueshme të inteligjencës së shenjtë. Ai gjithashtu përmendi tek Libri i Zbulesës se i pari nga katër krijesat e gjalla që i janë dhënë sytë para dhe mbrapa, që rrethonte fronin e parajsës, është përshkruar si Luani.

Për më tepër materiale të këtij lloji klikoni këtu: